Μένουμε Ευρώπη: ο θρίαμβος

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει διανύσει μια μεγάλη πορεία ως πραγματιστής αλλά και τολμηρός πολιτικός. Στη ΝΔ εξελέγη τον Ιανουάριο του 2016 ακριβώς γι’ αυτά τα χαρακτηριστικά του, αλλά και επειδή στη συγκυρία εκείνη, μετά το δημοψήφισμα και ήταν ο άνθρωπος ο οποίος μπορούσε να εκφράσει μια αντιΣΥΡΙΖΑ προοπτική για τη χώρα. Δεν είναι τυχαίο ότι προσήλθαν στην εσωκομματική κάλπη και ψήφισαν πολίτες διαφορετικών ιδεολογικών κατευθύνσεων – κεντρώοι, κεντροαριστεροί, ακόμα και ευρωπαϊστές αριστεροί, δημοκράτες εκσυγχρονιστές και πολλοί από το κίνημα Μένουμε Ευρώπη.

Ο Μητσοτάκης είναι, ακριβώς, ο πολιτικός που διεκδίκησαν οι Μένουμε Ευρώπη, όταν βγήκαν στις πλατείες για να αντιταχθούν στον κατήφορο μιας Ελλάδας χρεοκοπημένης, εκτός ευρώ, που υποσχόταν το δημοψήφισμα του 2015. Αναδιάταξε το κόμμα του, διευρύνοντάς το, όχι άναρχα όπως διευρυνόταν ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά στρατηγικά. Οι προσκτήσεις από άλλα κόμματα είχαν συγκεκριμένους στόχους: την ψηφιακή μεταρρύθμιση, την υλοποίηση στρατηγικών εκσυγχρονισμού της παιδείας, τη στελέχωση τομέων της οικονομίας, τη θωράκιση κρίσιμων τομέων όπως η αρχαιολογία κ.λπ. Μπορεί η κυβέρνησή του να μείνει περισσότερο ως κυβέρνηση διαχείρισης εκτάκτων κρίσεων (ελληνοτουρκικές σχέσεις, πανδημία, οικονομική και ενεργειακή κρίση), έθεσε όμως τα θεμέλια της οικονομικής ανάκαμψης έπειτα από μια περιπετειώδη δεκαετία αστάθειας και ύφεσης, εγγυώμενη και προωθώντας την πολιτική σταθερότητα.

Στον αντίποδα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την ευκαιρία να αναδιαταχθεί ως σύγχρονο δημοκρατικό αριστερό κόμμα εξουσίας, ως κάτι μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας και επίγονων της ανανεωτικής Αριστεράς. Το κόμμα, που είχε ενσωματώσει τα στελέχη του Καμμένου, έγινε ξενιστής τυχοδιωκτών της πολιτικής οι οποίοι έψαχναν χώρο που θα τους οδηγούσε εκ νέου στην κεντρική σκηνή και, στην πορεία, προσωπικοτήτων που απλώς κολάκευαν τον πρόεδρο. Η προοπτική της εξουσίας μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ σε πολυσυλλεκτικό γραφειοκρατικό μηχανισμό γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα, τα προσωπικά κριτήρια του οποίου ήταν και το μόνο μέτρο των πραγμάτων. Αποφάσιζε ο πρόεδρος ότι ο Μιθριδάτης μιλάει στους νέους; Εκανε μεταγραφή τον Μιθριδάτη. Επένδυε ο πρόεδρος στην ευειδή περσόνα της πολιτικά άπειρης και αδαούς περί την Αριστερά και περί πολλά άλλα Πόπης Τσαπανίδου; Εχριζε εκπρόσωπο την Πόπη Τσαπανίδου.

Στο μεταξύ, ελλείψει άλλης πολιτικής, ο ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε να επενδύει αταβιστικά στη στρατηγική του 2015: εχθροπάθεια, αντιμητσοτακισμός, ιμπρεσιονιστικές εμπνεύσεις. Αναδιατάχθηκαν οι μηχανισμοί των τρολ του διαδικτύου και γινόταν συνεχώς προσπάθεια απαξίωσης του Μητσοτάκη και των προσωπικοτήτων γύρω του που για οποιονδήποτε λόγο αποκτούσαν αίγλη. Ο Τσίπρας πίστευε ότι η εναλλαγή στην εξουσία είναι υπόθεση κάποιου μηχανισμού της εξουσίας, απλώς χρωμάτιζε μαύρη την πραγματικότητα εκτιμώντας ότι, μαζί με το μπάχαλο που έλπιζε ότι θα φέρει η απλή αναλογική, ο Μητσοτάκης θα υφίστατο τη φθορά της διακυβέρνησης και ορισμένων αρνητικών συμβάντων – μεταξύ των οποίων οι υποκλοπές και τα Τέμπη.

Και ήρθαν οι εκλογές για να αποδειχτεί ότι οι σχεδιασμοί του ήταν πρόχειροι, χωρίς πολιτικό αισθητήριο, ναΐφ. Αποκύημα τεμπελιάς και ασχετοσύνης. Σχεδιασμοί που στηρίχτηκαν σε αριστερά στερεότυπα για την πολιτική, στους νέους, στην κοινωνία, στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι μάλιστα τέτοιο το σοκ για τον πρόεδρο Τσίπρα, ο οποίος είδε την πραγματικότητα να μη συμβαδίζει με τα δικά του στερεότυπα, αλλά μη έχοντας άλλον τρόπο να περιγράψει ό,τι συνέβη, ουσιαστικά υποσχέθηκε να συνεχίσει με την ίδια στρατηγική ως την επόμενη αναμέτρηση – ως την εξάχνωση. Για να δικαιώσει αναδρομικά τους Μένουμε Ευρώπη και τον, κάποτε, απέλπιδα και μοναχικό αγώνα τους.