Διερευνητικές εντολές: πώς θα μοιραστεί η πίτα της εξουσίας την επόμενη μέρα

Η γνωστή θρησκευτική επιταγή «πίστευε και μη ερεύνα» έχει, όπως πολλά στη θρησκεία, διπλή ανάγνωση: κατά τους «αντιπάλους» της, αλλά και κατά την πιο διαδεδομένη αντίληψη, σημαίνει «να πιστεύεις χωρίς να ρωτάς πολλά  πολλά». Κατά τους θρησκευόμενους όμως, σημαίνει «είτε πιστεύεις είτε όχι, να ερευνάς». Η δεύτερη εκδοχή, είναι αυτή που κερδίζει εδώ, στην πολιτική αναγωγή της ρήσης. Με τη διαφορά ότι το «ερευνάς» γίνεται «διερευνάς» και είσαι μέσα. Σε δύο ημέρες, το τι πίστευαν και έλεγαν τα κόμματα μέχρι το βράδυ της Παρασκευής που ήρθε η ώρα για το σιωπητήριο, είναι πια σε δεύτερη μοίρα. Σε πρώτο πλάνο είναι το ποιοι, αν και πώς θα τα βρουν μέσα από τις διερευνητικές για να σχηματίσουν κυβέρνηση από αυτή τη Βουλή, χωρίς την καταφυγή σε δεύτερες κάλπες, που, μην το ξεχνάμε δεν μπορούν να επιβληθούν εύκολα: για να τις επιβάλει ένα κόμμα, είναι περίπου το ίδιο δύσκολο με το να μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Οσο πλησιάζει η ώρα, τόσο περισσότερο γίνεται κατανοητό.

Εντός κάποιων ορίων λογικής λοιπόν (αν και βέβαια, όποιος θυμάται τη συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου και ρωτήσει «ποια όρια;» τι να του απαντήσεις), τα μεγάλα λόγια, οι παχιές περί προγραμματικών συγκλίσεων κουβέντες και τα λοιπά, δεν θα πρωταγωνιστούν από το βράδυ της Κυριακής, όταν διαμορφωθούν τα αποτελέσματα. Πρωταγωνιστές θα είναι τα νούμερα και οι εξισώσεις της μορφής «αυτό βγαίνει, εκείνο όχι». Και (σχεδόν) όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται. Αλλωστε, οι πραγματικές προγραμματικές συγκλίσεις, δεν γίνονται στο γόνατο: λ.χ. στη Γερμανία, που είναι μία πάγια παράδοση αυτού του είδους οι κυβερνήσεις, ο σχηματισμός τους διαρκεί μήνες, όχι ημέρες. Και τα προγράμματά τους διαμορφώνονται κατά τρόπο που στο τέλος θυμίζουν, όταν καθαρογραφούν, τηλεφωνικούς καταλόγους μικρής πόλης: τόσο αναλυτικά είναι. Δεν είναι της λογικής βγήκαμε στην κάμερα, είπαμε δυο παράτες, κάναμε δυο χειραψίες και δώσαμε και δυο φιλάκια και πάμε να ορκιστούμε…

Τα νούμερα. Τώρα το τι μπορεί να είναι μία όποια κυβέρνηση ενδεχομένως προκύψει από τις αυριανές κάλπες, ακριβώς επειδή όλα εξαρτώνται από τα νούμερα, ουδείς μπορεί σήμερα να το πει με ασφάλεια. Οι δημοσκόποι λένε όσα λένε. Εχουν όμως πέσει πολλές φορές έξω. Και, ακόμα και αν αφαιρέσει κανείς την εύλογη καχυποψία για ενδεχόμενα πολιτικά κίνητρα, η ουσία είναι ότι εδώ οι συνθήκες είναι πολύ νέες, πολύ πιο πολύπλοκες από κάθε άλλη αναμέτρηση των τελευταίων πολλών ετών. Αλλωστε, ακόμα και οι αναποφάσιστοι ήταν σε πρωτοφανή εκτίναξη σε σχέση με κάθε άλλη εκλογή μέχρι και την τελευταία στιγμή. Και να ήταν μόνον αυτό; Είναι οι νέοι ψηφοφόροι και τα τικ τοκ (που είναι αλήθεια ότι παραδόξως μόνον ο Μητσοτάκης φάνηκε να τους δίνει αρκετή σημασία), είναι η εξαφάνιση της πάντοτε έως τώρα παρούσας θεωρίας της χαμένης ψήφου που η απλή αναλογική την περιορίζει σημαντικά, είναι το φαινόμενο της διάθεσης πολλών να μπερδεύουν επίτηδες τις μετρήσεις: ένας μεγάλος αριθμός από παράγοντες καθιστούν την κατάσταση μη προβλέψιμη. Οπότε, ας περιμένουμε και βλέπουμε. Σε λίγο, έτσι κι αλλιώς, θα ξέρουμε.

Οταν έρθει λοιπόν εκείνη η στιγμή που θα ξέρουμε και που θα αρχίσουν οι διερευνητικές εντολές, τότε θα είναι που τα κόμματα θα ανοίξουν πραγματικά τα χαρτιά τους. Και μάλιστα, στην αρχή, ούτε καν δημόσια – γιατί ακόμα και τότε θα επιχειρούν να ασκήσουν διαπραγματευτική πίεση διά της δημόσιας στάσης τους. Ομως, στις κατ’ ιδίαν επαφές, θα αμβλύνουν πλέον τις απαιτήσεις και τις θέσεις τους. Και ένα είναι βέβαιο: ότι οι συζητήσεις που θα διεξαχθούν, ελάχιστη σχέση θα έχουν με προγραμματικά ζητήματα. Και αν έχουν, αυτό θα είναι το τελευταίο σκέλος τους: το πρώτο και το κύριο, θα είναι το πώς θα μοιραστεί η πίτα της εξουσίας. Αν τα βρουν εκεί, θα τα βρουν σε όλα…