Η ψυχολογία της ψήφου μπροστά στην κάλπη…

Στη χώρα μας πάντα οι εκλογές ήταν μια γιορτή, που ο πολίτης γιορτάζει και ο πολιτικός «στενάζει». Τώρα θα μου πείτε τι γιορτή είναι αυτή, που ένας χαίρεται και ο άλλος αγωνιά, θα σας έλεγα ότι ακριβώς η χαρά του πολίτη την ημέρα των εκλογών είναι να έχει στο χέρι του και στο στιλό του τον υποψήφιο πολιτικό που περιμένει τη δικαίωσή του ή την αποτυχία του. Εξάλλου η κάλπη είναι πάντα «ερωτική», αφού προσκαλεί όλους εμάς τους πολίτες να ψηφίσουμε με ένα προκαθορισμένο ραντεβού, που το αποτέλεσμά του μπορεί να είναι ένας επιτυχημένος γάμος ή μια κακή επιλογή, που δεν θα φτάσει όμως στο διαζύγιο αν δεν περάσουν 4 χρόνια.

Από μικρός, θυμάμαι τις εκλογές, θορυβώδεις με αφίσες και ομιλίες στις πλατείες και στα μπαλκόνια, τραγούδια και μουσικές των κομμάτων, αλλά και τις φωνές των υποψηφίων βουλευτών που ακουγόντουσαν και χωρίς μεγάφωνα, με ένταση και πάθος για το πόσο θα αλλάξουν τα πράγματα στην κοινωνία μας, όταν θα εκλεγούν! Η ψυχολογία του υποψηφίου στις εκλογές, ανεξαρτήτως κόμματος, ήταν στο κόκκινο, τάζοντας «λαγούς με πετραχήλια», γεφύρια και ποτάμια, ενώ οι αντιπαραθέσεις μεταξύ τους χαρακτήριζαν μία θεατρική σκηνή, που το παράλογο «έκλεβε» τη λογική. Το ακροατήριο χειροκροτούσε ζωηρό με έντονες κραυγές, ακόμη και ουρλιαχτά χαράς και περηφάνιας, για την επικείμενη νίκη της προσωπικής του επιλογής.

Σήμερα, βλέποντας τις επερχόμενες εκλογές το κλίμα είναι τελείως διαφορετικό, οι δρόμοι είναι ήσυχοι, αφίσες, φωνές και τραγούδια δεν χαρακτηρίζουν τη γιορτή των εκλογών, ενώ η κάλπη σταθερή στη θέση της περιμένει τον «εραστή» της, που θα τη συναντήσει κρυφά πίσω από το παραβάν, δηλαδή τον ψηφοφόρο, που κάθε 4 χρόνια ερωτευμένος μαζί της, για λίγα λεπτά, της δείχνει τον έρωτά του, ικανοποιημένος ότι έπραξε το καθήκον του ή τιμώρησε με την «απιστία» του τον προδότη σύντροφό του, δηλαδή το κόμμα και τον πολιτικό που είχε ψηφίσει.

Πιο απλά, είναι η ημέρα της δημοκρατίας που ο πολίτης με το στιλό του ψηφίζει για την τύχη του, τη ζωή της οικογένειάς του και κυρίως των παιδιών του. Οπως ανέφερε και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν: «Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου».

Η δημοκρατία ζητάει από τον ψηφοφόρο των 17 χρόνων και μετά, να έχει τη δύναμη να «σταυρώσει» αυτόν τον πολιτικό που δεν θα του «σταυρώσει» τη ζωή αύριο! Για να γίνει αυτό, πρέπει να πάει καταρχήν στις εκλογές. Να κοιτάξει την κάλπη στα μάτια και να της πει «Είσαι η μήτρα όλων των παιδιών αυτής της χώρας που θέλουν να έχουν δουλειά, να ζήσουν καλύτερα, να γεννήσουν παιδιά, να ξέρουνε ότι όταν αρρωστήσουν θα ζήσουν και ότι θα ζουν σε μια περήφανη και δυνατή πατρίδα με όλους τους Ελληνες ενωμένους».

Γράφοντας αυτές τις λέξεις, κοιτώντας το ρολόι μου, σκέφτομαι ότι ο χρόνος για τη μεγάλη μέρα της εκλογικής αναμέτρησης πλησιάζει. Ετσι, νιώθω πιο γεμάτος και χαρούμενος, γιατί κι εγώ όπως όλοι μας, θα μπω μέσα στο παραβάν, της ελπίδας και της σωστής σκέψης και με το μπλε στιλό μου θα σημαδέψω αυτόν τον πολιτικό που δεν θα τον πάρω τηλέφωνο τη Δευτέρα το πρωί, για να του ζητήσω ρουσφέτι, αλλά θα του ζητήσω, αν τον δω, να φροντίσει η καρέκλα της εξουσίας του να είναι η καρέκλα όλων μας…

Ο Θάνος Ε. Ασκητής είναι καθηγητής Ψυχιατρικής, διευθυντής ΙΨΣΥ