Ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα

Μια μέρα – λίγες ώρες – απομένουν μέχρι το παραβάν πριν από την κάλπη. Οπου πίσω του θα ληφθεί κατά μόνας μια καίρια απόφαση: ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα. Απόφαση έμπλεη ευθύνης, απόφαση δύσκολη για αρκετούς – τουλάχιστον εδώ οι δημοσκοπήσεις δεν πέφτουν έξω: οι λεγόμενοι «αναποφάσιστοι» είναι πολλοί.

Απόφαση δύσκολη έτσι κι αλλιώς: ένα απλό χαρτί καλείται να συμψηφίσει βάσανα και κόπους, θέσεις και αρνήσεις, κρίση και συναίσθημα, συμπάθειες και αντιπάθειες, αποτιμήσεις και προσδοκίες σε άμεση συνάρτηση με συμφέροντα ζωτικά. Δηλαδή ένα απλό χαρτί καλείται να συνοψίσει μια ζωή και να ανοίξει ή να κλείσει μια προοπτική. Τομή. Πώς έζησα τούτα τα χρόνια, πώς θέλω να ζήσω τα επόμενα. Αλλά και πώς θα πορευθεί η χώρα το επόμενο διάστημα. Ολα όπως φωτίζονται από το αμείλικτο ερώτημα: ποιος να κυβερνήσει. Δηλαδή ποιες να είναι οι οργανώτριες συνθήκες της ζωής μου. Και εκείνης των δικών μου: γονιών, παππούδων, παιδιών. Οπου η αποχή ή το άκυρο δεν αποφεύγουν το ερώτημα. Αντίθετα. Πριμοδοτούν προκαταβολικά τον μέλλοντα νικητή ερήμην των παραπάνω. Δηλαδή αδιαφορούν για το ποιες θα είναι αυτές οι οργανώτριες συνθήκες. Στην πράξη. Παρά τα όποια επιχειρήματα θέλουν ενδεχομένως να τη δικαιολογήσουν. Εμπρακτη ιδιωτεία, έμπρακτη ιδιώτευση. Αλλά πώς είναι δυνατόν να αδιαφορεί κάποιος για τις οργανώτριες συνθήκες της ζωής του; Από πού αντλεί τέτοια έπαρση; Μάλλον λοιπόν δεν έχουν πολύ άδικο οι ευρωπαϊκές γλώσσες που μετέγραψαν – παρετυμολογώντας ίσως – τον αδιάφορο απέναντι σε τέτοιες οργανώτριες συνθήκες, τον ιδιωτεύοντα, τον ιδιώτη, ως idiot.

Οργανώτριες συνθήκες: σε κάθε δημοκρατικά οργανωμένη πολιτεία το γενικό πλαίσιο αυτών των συνθηκών είναι δεδομένο. Είναι το Σύνταγμα της χώρας. Που, εκτός των άλλων, ορίζει πότε και πώς διεξάγονται εθνικές εκλογές και άρα υπό ποιους περιβάλλοντες όρους ο νικητής τους θα κυβερνήσει.

Με αυτά δεδομένα, τούτες οι εκλογές είναι ιδιαζόντως κρίσιμες. Γιατί διεξάγονται υπό όρους σοβαρής παραβίασης του Συντάγματος. Με ευθύνη της Κυβέρνησης και ιδιαιτέρως του Πρωθυπουργού. Βαριά η μομφή. Βεβαίως. Αλλά δεν πρόκειται για μομφή που εξαπολύεται δίκην αντιπολιτευτικής υπερβολής. Οι αμέτρητες παρακολουθήσεις της ΕΥΠ – που τελεί υπό την άμεση πολιτική εποπτεία του Πρωθυπουργού βάσει δικής του απόφασης -, η σχέση της με παράνομα κατασκοπευτικά λογισμικά και η κρατική εμπορία των τελευταίων, η συστηματική συγκάλυψη βοώντων γεγονότων, η αδιαφορία ανωτάτων αρχών του πολιτεύματος έχουν διαπιστωθεί παντοιοτρόπως, έχουν εγείρει τις ενστάσεις όλων των συνταγματολόγων, έχουν επισύρει σοβαρές διαμαρτυρίες προσωπικοτήτων της συμπολίτευσης, έχουν απασχολήσει έντονα τον διεθνή Τύπο, έχουν κινητοποιήσει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Μέχρι στιγμής ματαίως. Δηλαδή πορευθήκαμε ολόκληρη τούτη την προεκλογική περίοδο υπό τα ανεξέλεγκτα ώτα της ΕΥΠ και των παράνομων κατασκοπευτικών λογισμικών; Πράγμα αδιανόητο, όπως έλεγαν πολλοί στην αρχή της υπόθεσης.

Το κυβερνών κόμμα ασκεί την προεκλογική εκστρατεία του σαν να μη συμβαίνουν τα παραπάνω. Ανέμελα. Η όλη στάση του και ιδιαίτερα το ότι οι παρακολουθούμενοι στις γραμμές του ευτελίζονται χαρωπά υπονοεί με πάσα σαφήνεια ότι οι παρακολουθήσεις αποτελούν σιωπηλή προγραμματική του δέσμευση. Οτι η ενδεχόμενη νίκη του θα τις μετατρέψει σε σταθερή παράμετρο του πολιτικού βίου της χώρας. Οπότε το αμείλικτο ερώτημα προς φιλελεύθερους ψηφοφόρους που προσβλέπουν, επιπλέον, στο ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο προβάλλει αμείλικτο: πώς οι αρχές τους είναι δυνατόν να επιτρέψουν τη καθοριστική συμβολή τους σε μια τέτοια συνταγματική εκτροπή; Και στην de facto αναδρομική έγκρισή της;

Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, πρ. υπουργός