Πυγολαμπίδες στη νύχτα

Εψαχνα σαν τρελός να βρω μια αναφορά μια υπόσχεση μια λέξη για τον «Πολιτισμό» στις προεκλογικές υποσχέσεις πλάνα και αναφορές, και επιτέλους το βρήκα. Διά στόματος Πολάκη που ξαφνικά βγήκε απ’ το μούσκιο που τον είχανε μέχρι να σιτέψει, και τι απεφάνθη απευθυνόμενος στον Διονύση Σαββόπουλο; Το εξής. «Αντε χάσου θεραπαινίδα του Μητσοτακαίικου!! ΤΟΛΜΑΣ και μιλάς ακόμα στο όνομα των τραγουδιών που κάποτε είπες… είσαι λίγος, διεφθαρμένος, επαρχιώτης, εγωπαθής και χαλασμένος».

Ο Πολάκης. Για τον Σαββόπουλο. Μάλιστα. Αυτή είναι η γνώμη του ΣΥΡΙΖΑ για έναν άνθρωπο του πολιτισμού που άνοιξε καινούργιους δρόμους όχι μόνο στο τραγούδι αλλά και στον τρόπο της σκέψης μας και πολλές φορές κατάφερε να αλλάξει με το ρυθμό του τους παλμούς της καρδιάς μας.

Και ποιο ήταν το έγκλημά του που έκανε τον κ. Πολάκη να ανοίξει αυτόν τον οχετό; Δήλωσε τι θα ψηφίσει. Αίσχος. Στο μυαλό του Σφακιανού μόνο αν δηλώσεις ότι ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ επιτρέπεται. Ο,τι άλλο είναι τουλάχιστον κατάπτυστο.

Βέβαια μίλησαν πολλοί συγγραφείς, δημοσιογράφοι και άνθρωποι που μεγάλωσαν με τα τραγούδια του και προσπάθησαν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους, αλλά το εντυπωσιακό είναι πως κανένας απ’ τους καλλιτέχνες που είναι προσκείμενοι στο κόμμα της αντιπολίτευσης δεν είπε κουβέντα. Τσιμουδιά. Σαν όλοι να αποδέχονται την άποψη αυτού του κυρίου.

Προσωπικά περίμενα από τον αγαπητό μου Φοίβο Δεληβοριά που ξέρω ότι το έργο του Σαββόπουλου είναι σημείο αναφοράς γι’ αυτόν, πολλοί απ’ τους στίχους του δεν θα είχαν αυτή τη λάμψη, τη σπιρτάδα, το χιούμορ και τη χαρμολύπη αν δεν είχε αγαπήσει βαθιά τα τραγούδια του Διονύση. Ομως γράφω Πέμπτη βράδυ, μπορεί μέχρι το Σάββατο να έχει πει μια κουβέντα.

Σκέφτομαι να έχεις περάσει μια ζωή σκαλίζοντας τις πληγές και τις αγάπες σου για να αρθρώσεις μια λέξη που να σε σηκώνει μια σπιθαμή από τη γη, να ζεις ψάχνοντας να βρεις «την ηχώ του Θεού στον βυθό του εωσφόρου» να ζωντανέψεις τον Αριστοφάνη από τα θυμαράκια, να ονειρεύεσαι σαν τον καραγκιόζη μπας και σώσεις αυτό το λίγο φως που μας απόμεινε, και να έρχεται ένας Πολάκης, ναι, ναι ένας Πολάκης και να σε ρίχνει στα σκυλιά.

Ή μάλλον γι’ αυτό σε ρίχνουν στην αρένα, γι’ αυτά που προσπάθησες να πεις και τα είπες, γιατί η πίστη σου δεν καταδέχτηκε ποτέ να γίνει δόγμα, γιατί ήθελες ν’ αλλάζεις μαζί με την εποχή σου, να τραγουδήσεις το ανείπωτο, να μην ακούμπησες σε καμία σιγουριά και στα μάτια σου να φέγγει πάντα ένα μεγάλο ερωτηματικό. Αυτό πληρώνεις. Κι αυτό θα πληρώνουν αυτοί οι λίγοι που ακολουθούν τους δρόμους σου.

«Δεν υπάρχει ελπίς. Στην Ελλάδα ζεις».

Θυμάμαι στον Ιβάνωφ του Τσέχωφ σε μια στιγμή ο ήρωας λέει στον γιατρό.

«Ξέρετε γιατρέ γιατί φέγγουν οι πυγολαμπίδες τη νύχτα;

Για να τις βλέπουν τα πουλιά και να τις τρώνε».