Η κορυφαία Ευρωλίγκα όλων των εποχών

Αύριο βράδυ στη Ζαλγκίριο Αρένα του Κάουνας θα πέσει η αυλαία της πιο ανταγωνιστικής Ευρωλίγκας όλων των εποχών με τη διεξαγωγή του τελικού.

Τι γεύση όμως μας άφησε η εφετινή διοργάνωση; Πρώτα απ’ όλα εδώ ισχύει το κάθε χρόνο και καλύτερα αφού χρόνο με τον χρόνο η κορυφαία λίγκα «μεγαλώνει» και γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστική.

Αρχίζοντας αντίστροφα θα ξεκινήσουμε από τα πιο συναρπαστικά πλέι οφ στην ιστορία όπου τα τρία από τα τέσσερα ζευγάρια πήγαν σε 5ο παιχνίδι και μάλιστα πριν από τη διεξαγωγή αυτών των τελευταίων αγώνων (όπου η παράδοση συνεχίστηκε και έφτασε στο 18-0 η οποία θέλει πάντα οι γηπεδούχοι να νικούν και να προκρίνονται εάν η σειρά φτάσει ως το τελος) είχαμε φτάσει να έχουμε 9/15 διπλά με τον τελικό απολογισμό να είναι τελικά 9/18, άρα στο 50% των πλέι οφ νίκησε ο φιλοξενούμενος.

Με κορυφαίο και πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη σειρά της Ρεάλ με την Παρτίζαν όπου παραλίγο να είχαμε 5/5 διπλά εάν οι Μαδριλένοι δεν επέστρεφαν από το -18 στο 5ο παιχνίδι.

Ενα από τα στοιχεία που ξεχώρισαν ήταν η πορεία του Ολυμπιακού που έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που παίρνει την πρωτιά στην κανονική περίοδο της ενιαίας Ευρωλίγκας και μάλιστα με αρκετά ρεκόρ (σε εκτός έδρας νίκες, σερί κ.λπ.).

Οι πρωταθλητές ήταν απολαυστικοί μέσα στη σεζόν και μόνο τυχαίο δεν είναι ότι ο κόουτς Μπαρτζώκας ψηφίστηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά «coach of the year» από τους συναδέλφους του, κάτι που δεν έχει πετύχει κανένας άλλος προπονητής στην ιστορία ούτε ο μεγάλος Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ή ο Ετόρε Μεσίνα, ο Πάμπλο Λάσο και ο Τσάβι Πασκουάλ.

Οι απογοητεύσεις. Από την άλλη πλευρά είχαμε την απογοήτευση (από ελληνικής πλευράς) του Παναθηναϊκού που τερμάτισε προτελευταίος (17ος) κυρίως όμως με τραγικές εμφανίσεις αφού το πέρασμα του Ντέγιαν Ράντονιτς ήταν απογοητευτικό. Αν μη τι άλλο, μετά από μια στείρα τριετία οι Πράσινοι με τον Εργκίν Αταμάν στον πάγκο τους και με εκτόξευση του μπάτζετ είναι έτοιμοι να ξαναμπούν στον ευρωπαϊκό χάρτη.

Ενα από τα θέματα που προκάλεσε αίσθηση ήταν η απουσία της – μέχρι απόψε το βράδυ – πρωταθλήτριας Ευρώπης (και μάλιστα back to back) Εφές Αναντολού από τα πλέι οφ!

Η ομάδα του Αταμάν έπαιξε και πάλι με τη φωτιά και αυτή τη φορά δεν γλίτωσε το… κάψιμο.

Και όμως τίποτα δεν προδίκαζε το καλοκαίρι μια τέτοια εξέλιξη όταν η τουρκική ομάδα κράτησε ψηλά το μπάτζετ και προστέθηκε ο πολύς Γουίλ Κλάιμπερν. Δίπλα στα δύο «πυρηνικά» όπλα της ομάδας  τον Σέιν Λάρκιν και τον Βασίλιε Μίσιτς. Την ίδια στιγμή που αποχωρούσε ο Κρούνοσλαβ Σίμον.

Ουσιαστικά τα αποδυτήρια (και οι ισορροπίες) χάλασαν και ο Εργκίν Αταμάν δεν μπόρεσε να αποτρέψει το ναυάγιο και κυρίως την προστριβή του Κλάιμπερν με τον Μίσιτς.

Το σχεδόν θαύμα. Από την άλλη πλευρά είχαμε ένα ακόμα (σχεδόν) μπασκετικό θαύμα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Που αν και είχε ξεκινήσει με πολύ αρνητικό σερί η Παρτίζαν έφτασε να μπει 6η στα πλέι οφ και λίγο έλειψε να αποκλείσει τη Ρεάλ καθώς προηγήθηκε 2-0 στη Μαδρίτη. Ομως η… κλωτσοπατινάδα στο φινάλε (που ξεκίνησε από Γιουλ και κορυφώθηκε με Γιαμπουσέλε) άλλαξαν τα δεδομένα και με την επιστροφή του Ταβάρες και η μοίρα του συγκεκριμένου ζευγαριού. Ο Ιωάννης Παπαπέτρου στα χέρια του «Ζοτς», μόνο κέρδισε και είχε μια εξαιρετική χρονιά.

Από εκεί και πέρα η Ευρωλίγκα πρόσφερε εφέτος γεμάτα γήπεδα, μεγάλες μάχες που έκριναν την πρόκριση στα πλέι οφ και άφησε υποσχέσεις για το μέλλον.