Το όραμα {LF}του Κιρ Στάρμερ {LF}των Εργατικών

Για κάποιους, οποιαδήποτε ιδέα ότι ο Κιρ Στάρμερ και το θράσος είναι λέξεις που μπορούν να βρεθούν άνετα στην ίδια πρόταση θα φαίνεται ανόητη. Για πολλούς που αυτοπροσδιορίζονται ως υποστηρικτές των Εργατικών, το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ηγέτη της αντιπολίτευσης δεν είναι το θράσος του, αλλά το αντίθετό του, η μετριοπάθεια. Σε αυτήν την κριτική, η στρατηγική του Στάρμερ, αν πραγματικά έχει, είναι να κάνει όσο το δυνατόν λιγότερα για να προσβάλει τους ψηφοφόρους και να περιμένει τους Συντηρητικούς να απομακρυνθούν από την κυβέρνηση λόγω των διχασμών και της ανικανότητάς τους αντί να τους διώξουν από αυτήν.

Εάν διατηρηθεί, αυτή η δυσανάλογη στροφή προς τους Εργατικούς μεταξύ των ψηφοφόρων της εργατικής τάξης έχει τη δυνατότητα να είναι σημαντική με δύο τρόπους. Το πρώτο, και πιο άμεσο, είναι ότι φέρνει περισσότερες θέσεις των Συντηρητικών κοντά στους Εργατικούς. Το δεύτερο, με ακόμη πιο μακροπρόθεσμες επιπτώσεις για την εκλογική γεωγραφία, είναι ότι δείχνει προς την επανένωση των Εργατικών της εργατικής και της μεσαίας τάξης μετά τις ρωγμές που προκάλεσαν το Brexit και ο (προκάτοχος στην ηγεσία των Εργατικών) Τζέρεμι Κόρμπιν.

Πράγματι, η στρατηγική Στάρμερ να επικεντρωθεί στην υποστήριξη της εργατικής τάξης έρχεται σε αντίθεση με μια από τις πιο κεντρικές αρχές των Νέων Εργατικών.

Εξίσου σημαντικό είναι ότι η προσπάθειά του βασίζεται στην επανένωση της ταξικής βάσης του εκλογικού σώματος των Εργατικών και όχι στην αποδοχή της απόκλισής του σε ένα συνδυασμό διαφορετικών πολιτικών απόψεων και παραδόσεων.

Ο Τόνι Μπλερ και ο Γκόρντον Μπράουν πίστευαν ότι το Εργατικό Κόμμα θα ευημερούσε στη σύγχρονη εποχή μόνο μειώνοντας την εξάρτησή τους από τους ψηφοφόρους της εργατικής τάξης και τα συνδικάτα και με το να γίνει ένα κόμμα μεσαίας τάξης, προοδευτικό κόμμα, όπως οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ. Ο Στάρμερ, αντίθετα, προσπαθεί πολύ σκόπιμα να στραφεί προς τους ψηφοφόρους της εργατικής τάξης, κι όχι να απομακρυνθεί από αυτούς, και να ασχοληθεί και να μιλήσει για τις ανησυχίες τους. Αυτή είναι στην πραγματικότητα μια αρκετά παραδοσιακή, και σχεδόν παλιομοδίτικη, άποψη του ρόλου των Εργατικών. Στις πολύ μεταβαλλόμενες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες της δεκαετίας του 2020, είναι δύσκολο να βρεθεί μια πιο κατάλληλη λέξη από το «τολμηρή» που να περιγράφει την προσπάθεια του Στάρμερ. Το κλειδί, προφανώς, είναι αν θα πετύχει η προσπάθεια αυτή.

Ο Μάρτιν Κετλ είναι αρθρογράφος του «Guardian»