Οι ρίζες {LF}της επιτυχίας του Τζόκοβιτς

Από τον τρόπο που έχουν απλωθεί οι ρίζες των παιδικών χρόνων των αθλητών στην κουλτούρα των πατρογονικών χωμάτων εξαρτάται η πορεία που θα ακολουθήσουν προς την κορυφή του αθλητισμού. Ο Νόβακ Τζόκοβιτς επιβεβαιώνει τον κανόνα φωτίζοντας τις άγνωστες πτυχές της ζωής του που τον βοήθησαν να γίνει ένας από τους σημαντικότερους αν όχι ο σημαντικότερος τενίστας όλων των εποχών.

Στην αποκαλυπτική συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κοριέρα ντέλο Σπορτ» διακρίνουμε πως ο χαρακτήρας του Τζόκοβιτς άρχισε να σφυρηλατείται στα βουνά του Κοπαόνικ, της μεγαλύτερης οροσειράς της Σερβίας. Εκεί ήταν όταν συνάντησε στα 10 του χρόνια έναν λύκο. Μόνος ο Νόλε εναντίον του θηρίου. Εμεινε ακίνητος και ο λύκος έφυγε, αλλά μόνο από το οπτικό του πεδίο. Το άγριο τετράποδο φώλιασε μέσα στην ψυχή του, όπως είναι φωλιασμένο στη σερβική κουλτούρα αιώνες τώρα.

Δεν ήταν ούτε 12 χρόνων όταν έπεσαν οι νατοϊκές βόμβες στο σπίτι του, στο Βελιγράδι. Πήρε τα δύο μικρότερα αδέλφια του και έτρεξε στο σπίτι της θείας του, αλλά καθώς βρισκόταν καθ’ οδόν τα αεροπλάνα βομβάρδισαν το στρατιωτικό νοσοκομείο που βρισκόταν 500 μέτρα μακριά. Από τότε φοβάται τους θορύβους, ενώ όπως ο λύκος, θέλει κατά διαστήματα να απομονώνεται.

Στο τένις αλλά και στη ζωή τον μύησε η παλιά πρωταθλήτρια Γέλενα Γκέντσιτς που ήρθε να διδάξει στα γήπεδα που κατασκευάστηκαν ακριβώς απέναντι από την πιτσαρία του πατέρα του.

Ακόμα και στους βομβαρδισμούς ο Νόλε δεν σταμάτησε να προπονείται. Είχε αντιληφθεί πως το ΝΑΤΟ δεν βομβάρδιζε ποτέ το ξημέρωμα το Βελιγράδι και τότε ξεγλιστρούσε και πήγαινε στα γήπεδα που βρίσκονταν στην εξοχή.

Ο πόλεμος κατέστρεψε οικονομικά την οικογένειά του. Τα έχασαν όλα. Μια μέρα ο πατέρας του έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτονόμισμα των 10 γερμανικών μάρκων και του είπε «μόνο αυτά έχουμε». Για να τον στείλει στη σχολή του Νίκι Πίλιτς στη Βαυαρία που κόστιζε μια περιουσία κάθε μήνα κατέφευγε στους τοκογλύφους. Αλλοι του ζητούσαν 12,4% τόκο και άλλοι 15% όταν διέκριναν τη μεγάλη ανάγκη.

Στα γήπεδα ήθελε να αποδεικνύει πως δεν υπάρχουν μόνο κακοί Σέρβοι. Ποτέ δεν ένιωσε να τον υποστηρίζει το κοινό όταν έπαιζε με τον Φέντερερ ή τον Ναδάλ. Αυτός όμως έπειθε τον εαυτό του πως φώναζαν ρυθμικά το όνομά του.

Πίσω από τις επιτυχίες του Νόλε, όπως και άλλων μύθων του αθλητισμού, συνήθως κρύβεται πολύς πόνος.