Λαγοί

Το σενάριο πρωτοκυκλοφόρησε πριν από αρκετούς μήνες: ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και δεύτερος, κατορθώνει να στήσει με έναν συνδυασμό θετικών ψήφων και ανοχής μια βραχύβια κυβέρνηση, με αποκλειστικό αντικείμενο την παραπομπή του Μητσοτάκη στο Ειδικό Δικαστήριο, την επαναφορά του 13^ου μισθού και σύνταξης και τη θέσπιση της απλής αναλογικής από τις μεθεπόμενες εκλογές. Υπό προϋποθέσεις αυτό το σενάριο μπορεί να είναι ρεαλιστικό και, επιπλέον, είναι πιασάρικο: έχει ίντριγκα, αγωνία και εκδίκηση. Αλλά τότε δεν του δόθηκε ιδιαίτερη σημασία.

Γιατί λοιπόν επανήλθε με τόση φόρα στο προσκήνιο; Τρεις εξηγήσεις υπάρχουν, και έχουν όλες πρωταγωνιστή τον Αλέξη Τσίπρα – από μια δική του αόριστη απάντηση στη διακαναλική ξεκίνησε άλλωστε και πάλι η φημολογία. Η μία εξήγηση είναι ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αιφνιδιάστηκε από την ερώτηση και είπε κάτι που αντίκειται σαφώς στη μέχρι τώρα δέσμευσή του ότι αν βγει δεύτερος θα παραδώσει την εντολή. Η δεύτερη εξήγηση είναι ότι «έστησε» αυτή την ερώτηση – που προερχόταν άλλωστε από φιλικό προς τον ΣΥΡΙΖΑ μέσο – προκειμένου να φέρει σε δύσκολη θέση το ΠΑΣΟΚ και να του στερήσει κεντρώους ψηφοφόρους που σκέπτονται στην πρώτη κάλπη να στηρίξουν τον Ανδρουλάκη. Η τρίτη εξήγηση, που συνδέεται με τη δεύτερη, είναι ότι μπροστά στη δημοσκοπική του καθήλωση ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να βγάλει κάθε μέρα έναν λαγό από το καπέλο.

Αλλά οι λαγοί είναι πονηροί. Συχνά γι’ άλλο τους προορίζεις κι άλλο σου ξεφυτρώνει. Η συζήτηση για την «κυβέρνηση ηττημένων» δεν έκανε καλό στον ΣΥΡΙΖΑ. Το σενάριο της κυβέρνησης ανοχής μπορεί να μην είναι αντιδημοκρατικό όπως ισχυρίζεται η ΝΔ, αλλά βγάζει ηττοπάθεια. Οι «Δήμητρες» μπορεί να έκαναν καλό στον Βαρουφάκη, ο οποίος αγωνίζεται να μπει στη Βουλή, τρομάζουν όμως τους ψηφοφόρους κομμάτων που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν. Η διγλωσσία – το να μιλάς άλλοτε σαν να είσαι σε σύνοδο κορυφής κι άλλοτε σαν να απευθύνεσαι σε κατάληψη – υπηρετεί το ψάρεμα σε δύο δεξαμενές, καταλήγει όμως στο θόλωμα της δικής σου φυσιογνωμίας.

Και, μεταξύ μας, λαγούς βγάζουν όσοι δεν έχουν πια να πουν τίποτα ελκυστικό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να βρισκόταν σε πολύ πιο δύσκολη θέση αν είχε απέναντί του έναν αντίπαλο που χαρακτηριζόταν από συγκρότηση και συνέπεια. Ο Τσίπρας, πάλι, είναι απλώς ένας πολιτικός που μπορεί να κάνει τα πάντα για να κερδίσει ή να κρατήσει την εξουσία: να συνεργαστεί με τον Καμμένο, να παίξει με τον Πολάκη, να παρακολουθήσει τον Πιτσιόρλα, να φλερτάρει τον Ανδρουλάκη. Δεν έχει καταφέρει όμως να επωφεληθεί σε βάθος χρόνου ούτε από ένα λάθος της σημερινής κυβέρνησης. Και λάθη έγιναν πολλά.

Ξέρει βέβαια κι αυτός με τη σειρά του ότι δεν έχει αντίπαλο στο κόμμα του. Κι ότι η φράση του (στον Σταύρο Θεοδωράκη) πως με διαφορά έξι μονάδων θα υπάρξουν κυρώσεις δεν έχει κανένα αντίκρισμα. Δεν είναι καν λαγός.