Βοτανικός

«Του Βοτανικού ο μάγκας, το καλύτερο παιδί…» λέει το παλιοκαιρινό βαρύ ρεμπέτικο που έγραψε ο Λάκης Τσώλης και τραγούδησε ο Μπιθικώτσης. Αυτόν τον Βοτανικό της βιομηχανικής ζώνης, γεμάτο συνεργεία, καταστήματα με μουντζουρωμένα σιδερένια ρολά, κτίρια-αποθήκες, καλούμαστε να τον γνωρίσουμε υπό το πρίσμα της βελτίωσης και του εξευγενισμού. Η περιοχή του Βοτανικού ορίζεται βόρεια από την Ιερά Οδό, ανατολικά από τη λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως, νότια από τη λεωφόρο Πέτρου Ράλλη και δυτικά από το Ρουφ. Μία περιοχή που στις αρχές του αιώνα δεν ήθελες να σε βρει εκεί η νύχτα, καθώς το ανοίκειο είχε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά επικινδυνότητας και αν δεν ήσουν ανθρωπολόγος ερευνητής ή γλεντζές του μεσονυχτίου, λίγες θα ήταν οι περιστάσεις να ωθήσουν τα πλήθη της πόλης να συνευρεθούν με τα ερείπιά της.

Ομως το απόκεντρο επιζητά να ενταχθεί στο κέντρο. Ο Βοτανικός μαγνητίζει τώρα όσους έχουν ροπή στον πειραματισμό. Πείτε το τέχνη του αλλόκοτου, θέατρο του παραλόγου, μουσική απόκοσμη, κάποιο σημείο σε αυτή τη ζώνη θα φιλοξενεί πνεύματα δημιουργίας, μαζί με πρόθυμα βλέμματα και αφτιά, κυρίως κουίρ νεανικά. Και όλα αυτά μαζί να «εποικίζουν» ανακαινισμένα καταστήματα και πλακοστρωμένους πεζόδρομους γεμάτους τραπέζια πλιάν και ασταθή καθίσματα και να αλλάζουν το πρόσημο του τόπου που ακόμη είναι γνωστός για τα σκοτάδια της ψυχής, τις φωτισμένες γιγαντοαφίσες νυχτερινών κέντρων διασκέδασης (μετονομαζόμενα ως «μπουζουκλερί») και για την έλευση ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου που «θα γράψει ιστορία».

Μπορεί πράγματι οι δρόμοι να ησυχάζουν. Ομως το απόκοσμο σε κυριεύει περπατώντας κάτω από μπαλκόνια διώροφων κατοικιών που τα τούβλα στους τοίχους της πρόσοψής τους δεν τα γέμισε σοβάς, πρόλαβαν όμως να τα μαυρίσουν το καυσαέριο των οκτανίων της βενζίνης και του πετρελαίου από τις μηχανές των παλιών εργοστασιακών μονάδων.

Οι παρατηρήσεις του Μαρκ Φίσερ, πολιτισμικού κριτικού και blogger, στο τελευταίο του βιβλίο, που πρόσφατα κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις αντίποδες, συμπληρώνουν την ανακάλυψη (;) της περιοχής: η αίσθηση ότι κάτι πάει λάθος, η πεποίθηση ότι αυτό δεν ανήκει εδώ, είναι συχνά σημάδι ότι έχουμε μπροστά μας κάτι καινούργιο. Η συνάντηση με αυτό δεν είναι ακριβώς ευχάριστη, ούτε απλά δυσάρεστη.