Η υποτονικότητα και ο κίνδυνος

Η υποτονικότητα και ο κίνδυνος

Τέσσερις ως την κάλπη της Κυριακής, κοιτώ και ξανακοιτώ προεκλογικές ομιλίες, διαβάζω καθημερινά κείμενα επί κειμένων, αναζητώ το καινούργιο, αυτό που θα βαρύνει στην απόφαση του κόσμου να ψηφίσει υπέρ του ενός ή του άλλου, και δεν το βλέπω. Δεν το βλέπω από πουθενά. Εχω την εντύπωση, και παρακαλώ ας με διαψεύσει κάποιος, ότι αυτές οι εκλογές, που ξεκίνησαν μέσα στον φόβο ότι θα είναι οι πιο «άγριες» των τελευταίων ετών, κυλούν με την ηρεμία και τη νωχελικότητα των νερών του καλοκαιρινού Αράχθου, του ποταμού του χωριού μου. Ηρεμα, χαλαρά, χωρίς εξάρσεις ή εκρήξεις. Σαν να χάσαμε κάτι από το ταμπεραμέντο μας, τότε που ζούσαμε για το πάθος και για την ένταση των εκλογών. Για τις αντιπαραθέσεις στα γραφεία, τα καφενεία, τις ταβέρνες, τον δρόμο. Στα πάνελ της τηλεόρασης και τις κόντρες στα ραδιόφωνα. Καλό ήταν αυτό; Μεγάλη συζήτηση. Ακόμη μεγαλύτερη το αν η σημερινή υποτονικότητα που δείχνει ο κόσμος απέναντι στις εκλογές είναι φυσιολογική αντίδραση μιας κοινωνίας που βιώνει 12-13 χρόνια τώρα μια πολυεπίπεδη κρίση και «μοιάζει γυναίκα κουρασμένη απ΄ τον δρόμο» (κατά τον στίχο του Σωκράτη Μάλαμα από το υπέροχο «Τσιγάρο ατέλειωτο»). Ή μήπως, για να το θέσω πιο ωμά, η «πτωχή πλην τίμια» πατρίδα μας, που κάποτε φλέρταρε με την «καθ’ ημάς Ανατολή», αποφάσισε πλέον να στραφεί οριστικά προς τη Δύση;

Νομίζω πως ό,τι κι αν συμβαίνει θα το δούμε μετά το αποτέλεσμα της Κυριακής. Και ειδικότερα από το ποσοστό της αποχής…

Απολιτίκ ρεύμα

Οι ενδείξεις, τα «σημάδια», πάντως είναι χαρακτηριστικά. Οι μικρές προσελεύσεις πολιτών στις ανοιχτές συγκεντρώσεις των πολιτικών αρχηγών, η αναγκαστική στροφή τους σε άλλες μορφές επικοινωνίας (όπως για παράδειγμα οι βαρετές βόλτες στους εμπορικούς πεζόδρομους ή στα καφέ για χειραψίες με πελάτες που απολαμβάνουν τον καφέ τους), η «ανάθεση» στην εικόνα να διευκολύνει την επαφή με τον ψηφοφόρο είναι μερικά από αυτά τα «σημάδια» που προαναφέρω. Και καταδεικνύουν, θεωρώ, ότι βρισκόμαστε πια ένα βήμα πριν από το να συμβεί και εδώ ό,τι στις περισσότερες δυτικές δημοκρατίες – νικήτρια των εκλογών να είναι η αποχή, και οι κυβερνήσεις να αναδεικνύονται απ΄ ό,τι απομένει από το εκλογικό σώμα.

Προφανέστατα είναι αρμοδιότητα ειδικών επιστημόνων να αναλύσουν τα φαινόμενα αυτά, αλλά και η πολιτική τάξη της χώρας δεν πρέπει να μείνει αδιάφορη. Οχι μόνο γιατί την αφορά άμεσα, αλλά επειδή είναι δική της ευθύνη να ξαναφέρει τον κόσμο κοντά στην πολιτική. Οσο δεν το κάνει, ενισχύεται το ρεύμα των απολιτίκ, κι αυτό δεν είναι προς το συμφέρον της χώρας γενικά. Ο πολίτης πρέπει να συμμετέχει στα κοινά και η συμμετοχή του οφείλει να είναι συμμετοχή, όχι απλή παρατήρηση!

Στις κάλπες ολοταχώς

Οι αρχαίοι αυτόν που δεν συμμετείχε στα κοινά (τίποτε δεν είναι καινούργιο σ’ αυτόν τον τόπο…) τον χαρακτήριζαν… (κρατηθείτε) «ιδιώτη»! Ο δε Λουκιανός ταύτιζε τον «ιδιώτη» με τον «αμαθή, τον ευτελή, τον ηλίθιο»! Ο δε σχετικός όρος πέρασε στη διάρκεια των αιώνων και στην αγγλική – την οποία ομιλούν με εξαιρετική δεινότητα, όπως κατ΄ επανάληψιν έχω αναφέρει, οι αυτόχθονες της ευάνδρου Ηπείρου! Εξού και με τον όρο «idiot» χαρακτηρίζεται ο βλαξ, ο ηλίθιος κ.λπ.

Επιμύθιο: να μετέχουμε, παιδιά, να μετέχουμε. Με όποιον τρόπο μπορούμε, και κυρίως με την προσέλευσή μας στις κάλπες της Κυριακής!

Λάθος λογική

Τώρα που έχουμε την πλήρη εικόνα για το τι συνέβη στις εκλογές στην Τουρκία, ελπίζω να κατανοήσαμε εδώ, οι της Αθήνας εννοώ, ότι ο πρόεδρος Ερντογάν είναι «πολύ σκληρός για να πεθάνει» πρώτον και δεύτερον ότι οι «επενδύσεις» στην επικράτηση του Κιλιτσντάρογλου δεν ήταν και τόσο σοφή ιδέα.

Επίσης οι επιμελείς αναγνώστες μου ενθυμούνται (θέλω να ελπίζω δηλαδή) ότι προσωπικά είχα ταχθεί υπέρ της επανεκλογής του προέδρου Ερντογάν. Διότι ξέρουμε ποιος είναι, τι πιστεύει, πώς προωθεί αυτά που πιστεύει, πώς αντιδρά και πώς λειτουργεί ως ηγέτης. Και είχα προσθέσει, κι αυτό λογικά πρέπει να το ενθυμούνται οι καλοί μου αναγνώστες, ότι τους άλλους δεν τους ξέρουμε καθόλου. Ειδικά τον Κιλιτσντάρογλου. Που είναι μεν υπέρ των δημοκρατικών ανοιγμάτων στην Τουρκία, αλλά πρόκειται για φανατικό κεμαλιστή, ο δε συνασπισμός του συμπεριλαμβάνει και εθνικιστές, οι οποίοι και τον ώθησαν να πιέζει κάθε τόσο τον Ερντογάν ότι δεν κάνει τίποτε για να ανακαταλάβει… 18 νησιά στο Αιγαίο, που έχουν περιέλθει στην Ελλάδα παράνομα.

Με δυο λόγια, είχα αναφέρει – και το επαναλαμβάνω – ότι η λογική του «καλού» τούρκου προέδρου και του «κακού» τούρκου προέδρου είναι εντελώς λανθασμένη και η υιοθέτησή της θα μπορούσε να έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Γιατί το βαθύ τουρκικό κράτος παραμένει ίδιο, ανεξάρτητα από το ποιος ηγείται.

Ο εγωισμός έφερε την ήττα

Ωστόσο θέλω να σημειώσω δυο πράγματα για το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των τουρκικών εκλογών. Υπάρχει νικητής, ο πρόεδρος Ερντογάν, και υπάρχει και ένας μεγάλος ηττημένος, ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, που ηγήθηκε του συνασπισμού Συμμαχία για το Εθνος. Είχε να αντιμετωπίσει έναν καθημαγμένο από την οικονομική κρίση, τις εσωτερικές διαμάχες, τις πολεμικές αναμετρήσεις με τους Κούρδους στη Συρία και πάνω απ΄ όλα από τους καταστροφικούς σεισμούς του Φεβρουαρίου Ερντογάν και έχασε. Και δεν είναι η πρώτη φορά που χάνει. Αλλά αυτή τη φορά είναι ηχηρή, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, η ήττα. Με βάση τη θεώρηση της γενικότερης κατάστασης στην Τουρκία και τις αντικειμενικές ευθύνες, σε σχέση με αυτή, του προέδρου Ερντογάν. Και έχασε διότι αρνήθηκε τις υποδείξεις να υποστηριχθεί για αντίπαλος του Ερντογάν ο δήμαρχος της Πόλης Εκρέμ Ιμάμογλου ή έστω ο δήμαρχος της Αγκυρας Μανσούρ Γιαβάς, δημοφιλέστεροι και οι δύο του Κιλιτσντάρογλου.

Γιατί αρνήθηκε; Διότι νόμιζε πως είχε την ευκαιρία να πάρει τη ρεβάνς από τον πρόεδρο Ερντογάν. Εθεσε δηλαδή τον προσωπικό εγωισμό πάνω από το γενικότερο αίτημα της δυτικόστροφης κοινωνίας της Τουρκίας για αλλαγή. Τώρα προσβλέπει ότι στις 28 Μαΐου, στον δεύτερο γύρο των εκλογών, κάτι θα γίνει και θα τα καταφέρει. Αν με ρωτάτε, δεν το βλέπω…

Η κουκουβάγια και η Πιπιλή

Η (χάρτινη) κουκουβάγια που παρέλαβα εντός κλειστού φακέλου φοράει trendy γυαλιά, έχει ένα σωρό χαϊμαλιά περασμένα στον λαιμό και περπατάει χοροπηδώντας πλουμιστή και ωραία με τα χρωματιστά της sneakers. Στο ένα χέρι κρατάει μια σκούπα και στο άλλο μια τσάντα, από αυτές του γραφείου, που διαθέτει κάθε πολυάσχολο κορίτσι. Αυτοσυστήνεται, λες και δεν την ξέρουμε, «είμαι η γλαυξ, το ιερό πουλί της Αθήνας» και μας παρουσιάζει με τη σειρά της τη Φωτεινή Πιπιλή ως τη «βουλευτή για 365 μέρες τον χρόνο»! Και όχι μόνο αυτό: ότι είναι – η Φωτεινή – πρώτη από όλους τους βουλευτές της ΝΔ στον κοινοβουλευτικό έλεγχο της κυβέρνησης, με 30 επίκαιρες ερωτήσεις, 6 ερωτήσεις κανονικές, 7 παρεμβάσεις, και άνθρωπος της καθημερινότητάς μας. Πολέμησε, μας λέει, ως βουλευτής της Α’ Αθηνών την κατάληψη των πεζοδρομίων από κάθε λογής επαγγελματίες, αγωνίστηκε για να μπορούν να μετακινούνται με ασφάλεια τα ΑμεΑ, αγωνίστηκε κατά της ηχορύπανσης κ.λπ., κ.λπ.

Επειδή η κουκουβάγια το αποφεύγει, θα το πω εγώ που την ξέρω πολλά χρόνια την Πιπιλή: είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα βουλευτή που εργάζεται με την επιμονή και την εργατικότητα του μυρμηγκιού για την περιφέρειά του. Και, κακά τα ψέματα, δεν θα βρεις πολλούς σαν κι αυτή…