Φύλαγε τα ρούχα σου…

Στα περίπου 45 λεπτά της διακαναλικής συνέντευξης ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε πάνω από 10 φορές τη λέξη «ΠΑΣΟΚ» και άλλες τόσες το όνομα του Νίκου Ανδρουλάκη – στο πλαίσιο βεβαίως των σχετικών ερωτήσεων περί μετεκλογικών συνεργασιών. Οι πρωθυπουργικοί τόνοι ήταν υψηλοί με αναφορές τόσο σε προσωπικές αποστάσεις όσο και σε προγραμματικές – πολιτικές διαφωνίες στις ηγεσίες του σημερινού πρώτου και τρίτου κόμματος, αλλά και με στοχευμένα σήματα προς μια μερίδα του πασοκικού ακροατηρίου. Αντίστοιχα σκληρές εκφράσεις επέλεξαν η Χαριλάου Τρικούπη στην πρώτη αντίδρασή της στα πρωθυπουργικά λεγόμενα αλλά και προσωπικά ο Ανδρουλάκης την προηγούμενη μέρα από τα Χανιά. Τι οδηγεί Μητσοτάκη και Ανδρουλάκη σε αυτή την κοινή επιχείρηση περαιτέρω… διάνοιξης του μεταξύ τους ρήγματος; Ο ένας λόγος είναι προφανώς οι εκλογικοί στόχοι της κάθε πλευράς: είναι βέβαιο ότι κανείς δεν θέλει να κάνει την παραμικρή έκπτωση από το αφήγημα συσπείρωσης δυνάμεων, με τον κίνδυνο να το αποδυναμώσει ενώπιον των ψηφοφόρων στο παρά πέντε της αναμέτρησης. Το άλλο, το σημαντικότερο, είναι το παιχνίδι ευθυνών – το blame game αγγλιστί – που μοιραία θα υπάρξει για τις εξελίξεις από την επομένη της απλής αναλογικής, πρωτίστως στην περίπτωση που επιβεβαιωθούν δημοσκοπήσεις οι οποίες δείχνουν – αριθμητικά – τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ από το αποτέλεσμα της ερχόμενης Κυριακής. Εφόσον δεν υπάρξουν ανατροπές στους συσχετισμούς, το μπαλάκι (των ευθυνών) θα πηγαινοφέρνει στα δύο στρατόπεδα, στο γαλάζιο και στο πράσινο, το ερώτημα «και γιατί να πάμε τώρα σε δεύτερες εκλογές;».

Από τώρα λοιπόν βλέπουμε αυτό που ο λαός λέει «φύλαγε τα ρούχα σου, να ‘χεις τα μισά». Τόσο ο Μητσοτάκης όσο και ο Ανδρουλάκης προετοιμάζονται στρατηγικά για παν ενδεχόμενο στο… δεκαήμερο μετά την κάλπη της 21ης Μαΐου. Ειδικότερα για το ενδεχόμενο να προκύψει πράγματι το σκηνικό που εμφανίζεται με αριθμούς σε γκάλοπ, αυτό της γαλαζοπράσινης κυβερνητικής πλειοψηφίας, και το οποίο, όπως φαίνεται, δεν επιθυμεί κανείς από τους δύο. Ο ένας γιατί έχει κάθε λόγο να κυνηγά την αυτοδυναμία, ο άλλος γιατί δεν μπορεί παρά να επιδιώκει την εμπέδωσή του ως ισχυρός τρίτος πόλος, κόντρα στην εμπέδωση του δικομματισμού.