Το κόστος της χασούρας

Στη φιλόξενη συντροφιά μιας πρωινής εκπομπής του Mega, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ανέπτυξε μια ιδιότυπη θεωρία της χασούρας στην πολιτική (9/5).

Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, αν ο Μητσοτάκης χάσει στις εκλογές «δεν θα μπορέσει να σταθεί» ούτε την επόμενη μέρα.

Ενώ είτε χάσει ο Τσίπρας, είτε κερδίσει, «θα υπάρξει μια εκτίμηση απέναντί του» διότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλη πάστα».

Σε πρώτη ανάγνωση ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να αποδίδει στο κόμμα του μια ιδιαίτερα χαμηλή πολιτική νοημοσύνη.

Λέει δηλαδή ότι μπορεί να έχει χάσει ήδη δύο φορές το 2019 (ευρωεκλογές, βουλευτικές), να έχασε άλλες δύο ξώφαλτσα (περιφερειακές, δημοτικές), να χάσει ενδεχομένως κι άλλες δύο το 2023 αλλά λόγω διαφορετικής πάστας του ΣΥΡΙΖΑ θα τον εκτιμούν κι ας έχασε.

Με άλλα λόγια, είτε στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρουν να μετρούν είτε δεν καταλαβαίνουν το μέτρημα.

Αντιθέτως στη ΝΔ μπορεί ο Μητσοτάκης να μην έχει χάσει ούτε σε δημοσκόπηση από το 2016 αλλά αν ηττηθεί έστω αυτή τη φορά «δεν θα μπορεί να σταθεί». Μία κι έξω.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχω να πω κάτι. Προφανώς ο Τσίπρας ξέρει το κόμμα του καλύτερα από εμένα και δεν μπορώ να του αμφισβητήσω την εκτίμηση που του τρέφει.

Για τη ΝΔ αντιθέτως δεν ξέρω ποιοι του τα λένε αυτά αλλά σίγουρα κάποιοι του τα λένε διότι αποκλείεται να έχει ιδίαν αντίληψη των πραγμάτων. Να υποθέσω κανένας Αντώναρος που έχει έφεση στη σαχλαμάρα; Δεν το γνωρίζω.

Σημειώνω όμως πως από το 2016 ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ ζουν με την εκπεφρασμένη προσδοκία ή την διαρκή διάψευση πως κάτι κακό θα συμβεί στον Μητσοτάκη μέσα από τη ΝΔ.

Πότε θα την πάθει από τον Καραμανλή, πότε από τον Σαμαρά, πότε από την Πίπη Φακιδομύτη. Είχαν επιστρατεύσει ακόμη και τον Παυλόπουλο.

Τι πήγα και θυμήθηκα; Το 2019, τότε που γεννούσαν και τα κοκόρια του Μητσοτάκη, οι σύμβουλοι του Τσίπρα διακινούσαν την άποψη ότι ο Μητσοτάκης θα χάσει στις ευρωεκλογές κι ότι η ΝΔ θα αλλάξει αρχηγό πριν από τις επερχόμενες βουλευτικές. Το είχαν μάλιστα ονομάσει «σενάριο Αβέρωφ»!

Φυσικά η ΝΔ κέρδισε με 9,4 μονάδες διαφορά κι ο Μητσοτάκης έσωσε την καρέκλα του. Ο Τσίπρας, όχι.

Αλλά εν τω μεταξύ η μούρλα έγινε μανιέρα. Από το περασμένο καλοκαίρι, στελέχη της αντιπολίτευσης αλλά και διάφοροι επιστήμονες (Σωτηρέλης, Κοντιάδης, Μαραντζίδης) διακινούσαν την επιθυμία να φύγει ο Μητσοτάκης πριν καν χάσει τις εκλογές – πόσω μάλλον αν τις χάσει!

Ούτε αυτό το σενάριο δούλεψε.

Φυσικά όλα μπορεί να συμβούν. Αλλά δυστυχώς δεν το ξέρουν ούτε ο Τσίπρας, ούτε οι διακεκριμένοι επιστήμονες.

Συνεπώς η «θεωρία της χασούρας» που ανέπτυξε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ έχει μάλλον κοντά ποδάρια. Και για τον Μητσοτάκη. Και για τον ίδιο – όσο καλά κι αν ξέρει το κόμμα του…

Κατ’ αρχήν μιλάμε για δύο και όμοιες και ανόμοιες καταστάσεις.

Αν κερδίσει ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης θα μπορεί τουλάχιστον να διεκδικήσει το δικαίωμα ενός δεύτερου γύρου – αυτό που λογικά ασκεί σήμερα και ο Τσίπρας…

Ενώ αν κερδίσει άλλη μία φορά (ίσως και δύο…) ο Μητσοτάκης θα ρωτάει τον Τσίπρα όταν τον βλέπει στη Βουλή «καλά, πάλι εδώ είσαι εσύ;».

Από την άλλη και οι δύο είναι νέοι άνθρωποι. Και οι δύο έχουν το ακροατήριό τους. Και οι δύο στερούνται σοβαρών εσωκομματικών αντιπάλων.

Υπό αυτήν την έννοια λοιπόν νομίζω ότι η «θεωρία της χασούρας» που ανέπτυξε στο πρωινάδικο ο Τσίπρας έχει περισσότερο ψυχολογική παρά ουσιαστική βάση.

Στην πραγματικότητα θέλει να πείσει τον εαυτό του πως ακόμη κι αν χάσει ξανά δεν τρέχει τίποτα διότι θα υπάρξει κι άλλη ευκαιρία. Κάτι σαν τους «αιώνιους φοιτητές» στα ελληνικά Πανεπιστήμια.

Θα υπάρξει, όμως; Κανείς δεν ξέρει. Το μόνο βέβαιο στην πολιτική είναι ότι τίποτα δεν είναι βέβαιο.

Οταν δεν γνωρίζουμε ακόμη τι θα βγάλουν οι κάλπες την επόμενη Κυριακή ή αν θα γίνουν δεύτερες εκλογές και τι θα προκύψει, ποιος μπορεί να προεξοφλήσει τι θα συμβεί στον Τσίπρα ή τον Μητσοτάκη αν χάσουν;

Υποψιάζομαι όμως ότι ο Τσίπρας έχει αναπτύξει ένα προσωπικό, όσο κι αχρείαστο αίσθημα υστέρησης απέναντι στον αντίπαλό του.

Το οποίο προσπαθεί να ξεγελάει με overdose αυτοπεποίθησης και αυτοθαυμασμού ή με μια επιπόλαιη προσωπική αντιπαλότητα συχνά εφηβικού τύπου.

Πότε ο Μητσοτάκης τον φοβάται και δεν βγαίνει στην τηλεόραση να λογαριαστούν. Πότε προέρχεται από λάθος οικογένεια που έβγαζε το ψωμί της με αποστασίες. Πότε δεν αγαπάει τον «Ανθρωπο» όσο τον αγαπούν ο Τσίπρας και η Μποφίλιου.

«Ελα με φόρα, πρόεδρε!» που είπε και η Πόπη.

Πρόσφατα μάλιστα δήλωσε πως «αν ο Μητσοτάκης δεν ήταν γιος του Μητσοτάκη και ο Καραμανλής δεν ήταν ανιψιός του Καραμανλή είναι βέβαιο ότι δεν θα ήταν ούτε ο ένας Πρωθυπουργός, ούτε ο άλλος υπουργός» (7/5).

Δεν ξέρω από πού αντλεί τέτοια βεβαιότητα σε μια χώρα όπου πρόσφατα έγιναν πρωθυπουργοί και υπουργοί άτομα στα όρια του μορφωτικού αναλφαβητισμού.

Το πιθανότερο είναι ότι κάνει λάθος ή ότι απλώς θέλει να προσβάλει τον Μητσοτάκη. Αγενές ίσως αλλά και άνευ πραγματικής σημασίας.

Διότι όλα αυτά τελικά δεν ελέγχονται στα πρωινάδικα αλλά στην κάλπη. Εκεί όπου ανακηρύσσονται οι νικητές και οι χαμένοι των εκλογών. Εκείνοι δηλαδή που αξίζουν ή δεν αξίζουν να είναι πρωθυπουργοί όποιο κι αν είναι το επώνυμό τους.

Από εκεί και πέρα, το κόστος της χασούρας είναι υπόθεση του καθενός. Και φυσικά της δημοκρατίας.