Ανήκομεν εις την Δύσιν;

Η ιστορική φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, από κοινοβουλευτική διαμάχη με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ήταν καταφατική. Το ερωτηματικό το προσέθεσα εγώ, για να εκφράσω τις απορίες που μου άφησε η ομιλία του συνονόματου ανιψιού του και τέως πρωθυπουργού (εκείνου που πέρασε στην ιστορία ως Ακάματος, επειδή όλοι θυμούνται την πρωθυπουργία του ως έναν στρόβιλο υπερδραστηριότητας), στην εκδήλωση για την Ημέρα της Ευρώπης. Θα μπορούσε μάλιστα να έχει προσθέσει ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής το ερωτηματικό, γιατί αν ξεχώριζε σε κάτι η ομιλία του ήταν για τη σαφή θέση του κατά της Δύσης και υπέρ της Ρωσίας στο Ουκρανικό.

Πολύ σωστά υποστήριξε ο κ. Καραμανλής ότι ολοκληρωτική νίκη με εδαφικά κριτήρια δεν μπορεί να υπάρξει για καμία πλευρά στο Ουκρανικό. Ομως, στο κρίσιμο σημείο που βρίσκεται η αναμέτρηση, με τη Ρωσία να παραδέχεται για πρώτη φορά ότι «είναι πολύ δύσκολος στρατιωτικά ο πόλεμος στην Ουκρανία» (Πεσκόφ), η έκκληση για συμβιβασμό μόνο τη Ρωσία διευκολύνει. Η μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη απειλή για τη Δύση και τους δημοκρατικούς θεσμούς δεν απομακρύνεται ούτε τίθεται υπό έλεγχο, απλώς αναστέλλεται. Στην παρούσα συγκυρία, ο συμβιβασμός δεν είναι παρά το παλιόχαρτο που ανέμιζε ο Τσάμπερλεν στο αεροδρόμιο και τους έλεγε ότι ήταν «peace for our time». Δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Δύσης. (Στην οποία ανήκομεν τελικά; Μη μας αφήνει την απορία…) Η Μόσχα όμως θα πρέπει να ευχαριστεί τον κ. Καραμανλή για τη στήριξή του, αν και εκτός των ορίων του Υπαρκτού Ελληνισμού η φωνή του ουδεμία απήχηση έχει. Δεν είναι καν αναγνωρίσιμη, για να είμαι ακριβής.

Εντυπωσιακή ήταν όμως και η διάσταση των θέσεών του από εκείνες του Αντώνη Σαμαρά. Διότι ο Σαμαράς δεν στράφηκε καθόλου εναντίον της Δύσης, ενώ και η κριτική του στις αδυναμίες της Ευρώπης ήταν μεν από τα δεξιά, αλλά από την πλευρά του βέβαιου ευρωπαϊστή, που έχει θυμώσει από την άνοστη και χλιαρή σούπα που σερβίρουν οι Βρυξέλλες. Η εύστοχη προειδοποίησή του, πάντως, για την επικίνδυνη σάχλα της κουλτούρας «woke», περιείχε και μία ακούσια (θέλω να πιστεύω) ειρωνεία εις βάρος του κ. Καραμανλή. Ο λόγος είναι ότι η κουλτούρα «woke» είναι η μία όψη του νομίσματος, η άλλη όψη του είναι η συστηματική κατεδάφιση της Δύσης και των επιτευγμάτων της. Το νομισματοκοπείο που τα βγάζει, σημειωτέον, είναι τα αμερικανικά πανεπιστήμια…

ΠΑΘΗ

Ο Οθων Ηλιόπουλος είναι καθηγητής της Ιατρικής στο Χάρβαρντ, δηλαδή αν όχι στο καλύτερο, οπωσδήποτε στο διασημότερο ιδιωτικό πανεπιστήμιο στον κόσμο ολόκληρο και εύγε του. Την ίδια ώρα όμως, είναι και υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ, επικεφαλής του Επικρατείας, οπότε είναι και κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή, δύο τινά μπορεί να ισχύουν: είτε το πιστεύει είτε το λέει καθ’ υποχρέωση. Αν ισχύει το πρώτο, τον λυπάμαι όσο δεν φαντάζεστε. Πρέπει να είναι ένας βαθιά δυστυχισμένος άνθρωπος, αν σηκώνει τέτοιο σταυρό  μαρτυρίου. Συνεπώς, ούτε αστειάκια ούτε πλακίτσες από μένα εις βάρος του κ. Ηλιόπουλου. Προπαντός σεβασμός στον πάσχοντα συνάνθρωπο.

Αν όμως δεν το πιστεύει και το λέει καθ’ υποχρέωση και πάλι τον λυπάμαι, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Οπως λυπάμαι, φέρ’ ειπείν τον Νικολάι Μπουχάριν και άλλους σαν αυτόν, που ομολογούσαν πράξεις τις οποίες δεν είχαν καν ονειρευτεί, επειδή ήταν για το καλό το κόμματος – πάει να πει, για το καλό του Ανθρώπου. Είναι λυπηρό πως ένας άνθρωπος κατά τεκμήριο σοβαρός, διακεκριμένος στην επιστήμη του, με εξέχουσα θέση στον τομέα του, μπορεί σε μια στιγμή μέσα να χάσει την αξιοπιστία και τη σοβαρότητά του. Απορείς, όπως στην περίπτωση, λ.χ., που συλλαμβάνουν σε ένα πολυκατάστημα μια ευκατάστατη κυρία να σουφρώνει μια κρέμα των 50 ευρώ. Γιατί το κάνεις, όταν μόνο το ρολόι και τα κοσμήματα που φοράς πιάνουν τις 20.000 ευρώ; Είναι όμως τα πάθη, βλέπετε. Τα πάθη! Και η Αριστερά είναι από τα βαρύτερα. Ισως και από το κάπνισμα…

Δεν πρέπει να είναι συμπτωματικό ότι, μετά την επίμαχη δήλωση κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων, οι διευθύνοντες την προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ απέσυραν τον κ. Ηλιόπουλο από τα προεκλογικά πάνελ. Χρειαζόταν σέρβις, φαίνεται…