Συνδικαλιστές κράτος εν κράτει

Χθες διεξήχθησαν εξετάσεις στα δημοτικά (έκτη τάξη) και στα γυμνάσια (τρίτη τάξη) για την ελληνική PISA. Ως γνωστόν, τις εξετάσεις προσπάθησαν να ματαιώσουν οι διοικήσεις των συνδικαλιστικών σωματείων των δασκάλων και των καθηγητών, της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ. Χρειάστηκε μάλιστα για να διεξαχθούν οι εξετάσεις η προσφυγή του υπουργείου Παιδείας στη δικαιοσύνη, που κήρυξε τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές.

Ολα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Ετσι κι αλλιώς, ο συνδικαλισμός της βασικής και της μέσης εκπαίδευσης, διακομματικώς, δεν κρατά ούτε τα προσχήματα – κάτι που μας είχαν δώσει να το καταλάβουμε από τον καιρό της πανδημίας, όταν οι εκπαιδευτικοί προσπάθησαν να αντιδράσουν στον μόνο τρόπο που ήταν δυνατός προκειμένου να συνεχίσουν τα παιδιά να παρακολουθούν μαθήματα: την τηλεργασία. Το μόνο που ενδιαφέρει αυτούς τους συνδικαλιστές είναι μήπως η βαθμολογία στην αξιολόγηση πλήξει «τα κεκτημένα τους» (ανάμεσα στα οποία, τα φροντιστηριακά μαθήματα πολλών στους ίδιους τους μαθητές τους, με αδήλωτη στην Εφορία αμοιβή) και, ακόμα χειρότερα, μήπως υποχρεωθούν σε ουσιαστικές επιμορφώσεις – όχι τις τυπικές τις οποίες απλώς παρακολουθούν επειδή συνοδεύονται από χρηματική αποζημίωση.

Προσοχή. Ολα αυτά δεν συμβαίνουν με όλους τους εκπαιδευτικούς. Μεγάλο μέρος τους (η πλειονότητα, λένε όσοι ξέρουν καλά τι συμβαίνει) αρνούνται ότι η αποφυγή της ευθύνης τους είναι η μοίρα τους. Και προσπαθούν – μέσα αλλά και έξω από την τάξη. Για να εισπράξουν, συχνά, αποδοκιμασίες και βίαιες συμπεριφορές, από τους «προοδευτικούς εκπροσώπους» τους, τους κομματικούς παράγοντες του συνδικαλισμού.

Ο αγώνας του συνδικαλισμού κατά της κάθε μορφής αξιολόγησης έχει πάρει στα σχολεία χαρακτηριστικά ιερού πολέμου. Κανείς δεν πρέπει να δεχτεί αξιολόγηση, λέει το κίνημα. Κι αν κάποιοι εκπαιδευτικοί, όπως π.χ. νεοδιόριστη δασκάλα σε σχολείο της Αθήνας επιθυμεί να αξιολογηθεί, χρειάζεται την αξιολόγηση για την παραπέρα πορεία της; Κακό του κεφαλιού της. Οπως καταγγέλλει δάσκαλος από το ίδιο σχολείο (τα στοιχεία του στη διάθεσή μας), αφού δεν κατάφεραν να μεταπείσουν την υποψήφια προς αξιολόγηση να μη δεχτεί τη διαδικασία, κι αφού απέτυχαν να πάρουν ψήφο σε συνέλευση καθηγητών που να της το απαγορεύει, πέντε συνδικαλιστές από άλλα σχολεία, με πανό, έσπευσαν χθες, ημέρα της αξιολόγησης, έξω από το σχολείο της δασκάλας, για να εμποδίσουν τη διαδικασία.

«Την ώρα του διαλείμματος τους επισημαίνω ότι δεν έχουν αυτό το δικαίωμα και οφείλουν να σεβαστούν την απόφαση της συναδέλφου», λέει ο δάσκαλος που υπερασπίστηκε τη νόμιμη διαδικασία. «Αντιτείνουν ότι “είναι απόφαση της ΔΟΕ να μην περάσει η αξιολόγηση”. Τους ρωτώ “αν κάποιος συνάδελφος αποφασίσει να αξιολογηθεί, αν δηλαδή με δική του βούληση αποφασίσει να συμμετέχει στη διαδικασία της αξιολόγησης, θα τον εμποδίσετε;”, Απαντούν “ναι, γιατί είναι απόφαση του συνδικαλιστικού μας οργάνου”». Λογομάχησαν, και τελικά έφυγαν τροπαιούχοι: η σύμβουλος που θα έκανε την αξιολόγηση δεν προσήλθε.

Ο δάσκαλος που αφηγήθηκε αυτή την ιστορία έχει μερικές ερωτήσεις, τις οποίες έχω με τη σειρά μου κι εγώ:

n Τι έχει απομείνει από την προσωπικότητα, την ατομικότητα και την ελευθερία επιλογής ενός εκπαιδευτικού, ενός δημόσιου λειτουργού όταν συνδικαλιστές με το έτσι θέλω επιβάλλουν τη θέλησή τους;

n Τι νόημα έχουν οι νόμοι όταν οι άνθρωποι που θέλουν να τους τηρήσουν δεν προστατεύονται από την πολιτεία;

n Σε ποιο δημοτικό σχολείο, ποιας χώρας και σε ποια ήπειρο συμβαίνουν ανάλογα φαινόμενα;