Απαισιοδοξία

Οι Τούρκοι που την ερχόμενη Κυριακή καλούνται να ψηφίσουν για πρώτη φορά υπερβαίνουν τα 6 εκατομμύρια και αντιστοιχούν στο 10% του εκλογικού σώματος. Είναι οργισμένοι, είναι απελπισμένοι και μπορεί να συμβάλουν αποφασιστικά στην έκβαση των εκλογών της Κυριακής. Με άλλα λόγια, μπορεί να κρίνουν αν ο Ερντογάν θα παραμείνει στην εξουσία.

Στην Ελλάδα, οι πολίτες που απέκτησαν για πρώτη φορά το δικαίωμα ψήφου μετά το 2019 είναι περίπου 440.000, αντιστοιχούν στο 4,5% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων και δύσκολα θα μπορέσουν να επηρεάσουν καθοριστικά το εκλογικό αποτέλεσμα. Τα βασικά τους χαρακτηριστικά είναι δύο. Το μειωμένο ενδιαφέρον για τα κοινά: στις προηγούμενες εκλογές, το ποσοστό συμμετοχής των νέων 17 ως 24 ετών δεν ξεπέρασε το 25%! Και η «αντισυστημικότητα», που παρατηρείται σε όλους τους νέους και πλήττει κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, την κυβέρνηση: σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του ινστιτούτου Eteron, τα μεγαλύτερα ποσοστά δυσπιστίας μεταξύ των νέων συγκεντρώνουν η κυβέρνηση (75,4%) και τα κόμματα (88,5%).

Δεν υπάρχει αμφιβολία πάντως ότι σε αυτή την κατηγορία η Νέα Δημοκρατία έπασχε και εξακολουθεί να πάσχει: στις εκλογές του 2019 έλαβε 30% στην κατηγορία 17-24 ετών, έναντι 38% που έλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και η απόσταση των νέων ψηφοφόρων από το κυβερνών κόμμα αυξήθηκε ακόμη περισσότερο μετά την τραγωδία των Τεμπών, καθώς η συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα χρησιμοποιεί ως μέσο μεταφοράς κατ’εξοχήν το τρένο. Οπως έλεγε τις προάλλες ο διευθυντής ερευνών της GPO Αντώνης Παπαργύρης στα «ΝΕΑ», η κυβέρνηση φοβάται πως η δυσαρέσκεια των νέων μπορεί να μετατραπεί σε κίνημα. Και αντιδρά με τον πιο ασφαλή τρόπο: μοιράζοντας 150άρια σε όσους ενηλικιώνονται.

Το ίδιο θα έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ αν κυβερνούσε. Επειδή όμως δεν κυβερνά, και οι τζάμπα οικονομικές εξαγγελίες έχουν ένα όριο, ρίχνει το βάρος του στην προσπάθεια να πειστούν οι νέοι ψηφοφόροι να προσέλθουν στις κάλπες. Σύμφωνα πάντα με τον Παπαργύρη, αν το 25% συμμετοχής του 2019 γίνει 50%, η Νέα Δημοκρατία μπορεί να αναγκαστεί να αποχαιρετήσει την αυτοδυναμία. Διότι άλλο ένα χαρακτηριστικό των νέων είναι ότι θέλουν κυβερνήσεις συνεργασίας: το ποσοστό των ψηφοφόρων 17-29 ετών που επιθυμούν αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποτυπωνόταν σε πρόσφατη έρευνα της Pulse μόλις στο 15%, έναντι 47% για τους άνω των 60 ετών.

Πίσω από όλα αυτά πάντως, πέρα από τα κόμματα και τις δημοσκοπήσεις και τις κάλπες, κρύβεται ένα συναίσθημα που παρατηρείται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό στους νέους όλης της Ευρώπης και αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση για όλες τις πολιτικές δυνάμεις, δεξιές και αριστερές: η απαισιοδοξία, η αίσθηση ότι το μέλλον επιφυλάσσει μόνο κακές ειδήσεις, είτε πρόκειται για την ανεργία είτε για την κλιματική αλλαγή ή τη μοναξιά. Εδώ, ναι, οι νέοι της Τουρκίας που θα ψηφίσουν την Κυριακή κατά του Ερντογάν αποτελούν μια φωτεινή εξαίρεση.