Ο θησαυρός του μακαρίτη

Παίρνω μια ένοχη ευχαρίστηση – όπως θα έλεγαν κι οι Γάλλοι – κάθε φορά που πλησιάζουν οι μέρες για τις εκλογές. Με τρελαίνουν, με εκστασιάζουν, με τραβούν σαν τον μαγνήτη, αυτοί που «δεν ξέρουν ακόμη» τι θα ψηφίσουν. Πω πω δράμα… Το παιδεύουν, το γυροφέρνουν, το αναμετράνε. Με τι, αλήθεια; Μυστήριο. Το ψάχνω. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που εμποδίζει έναν ενημερωμένο άνθρωπο να ρίξει χωρίς περίσσιους βασανισμούς, την ψήφο του σαν σύγχρονος πολίτης, παρά μετατρέπει την όλη φάση σε προσωπικό – ταυτοτικό μαρτύριο, από εκείνα που δεν λύνονται ποτέ, και πολύ καλώς δεν λύνονται. Η ζωή (μας) είναι πολύ μικρή για να την αφιερώσουμε εξ ολοκλήρου ψειρίζοντας την μεγαλειότητά μας. Μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω στον εαυτό μου ότι δεν είσαι ούτε αυτό που ψηφίζεις, ούτε αυτό που επαγγέλλεσαι, ούτε αυτό που νομίζεις ότι είσαι. Ιδίως αυτό το τελευταίο, το οποίο  εμποδίζει να δούμε πως ορισμένα πράγματα (μια κυβέρνηση π.χ.) είναι στην πραγματικότητα μια κανονιστική υπόθεση, για να ρυθμιστούν δημόσια πράγματα κι όχι για να σου λυθούν εσένα τα παραπονάκια που παράγει διαρκώς ο εαυτός σου – μεγάλη η χάρη του. (Μικρό διάλειμμα, να πουδράρω  τη μύτη μου)

Ας ρίξω λίγο ακόμα το επίπεδο, τι πειράζει; Ξέρω ανθρώπους που αν δουν ότι υπάρχει ενδεχόμενο να χάσουν το ISO του «Αριστερού» κάνουν σα να πάτησαν αχινό, κι άλλους που άπαξ και απειληθεί η «Δεξιά» τους πιστοποίηση κάνουν σα να πέρασε τριαξονικό και τους πάτησε τον κάλο. Αποτέλεσμα; Η στήλη με τους «Αναποφάσιστους» να έχει ψηλώσει πιο πάνω κι από τον Πύργο του Αϊφελ. Τι να σου κάνουν και τα κόμματα; Οικειοποιούμενα ιδεολογικές επιλογές των οποίων ο ιστορικός κύκλος έχει κλείσει προ πολλού, καταφεύγουν σε έναν πολιτικό παρενδυτισμό – να μια λέξη που έχει κι αυτή χάσει το νόημά της. Ο κόσμος είναι καινούργιος αλλά δυστυχώς αυτή η καινουργίλα τον τρομάζει, γι’ αυτό και περιφέρεται σαν την Μις Χάβισαμ του Ντίκενς. Πτώμα σε αποσύνθεση ή τα γινάτια του 20ού αιώνα; Ο,τι κι αν είναι, δεν το θέλω.