Τα λέιζερ {LF}της ανοχής

Ο σιωπών συναινεί. Και δυστυχώς είναι πολλοί όσοι αποφεύγουν να αρθρώσουν λέξεις συναινώντας με τον τρόπο τους. Η κάμερα στον αγώνα Αρσεναλ – Τσέλσι εστίαζε συνεχώς στο πρόσωπο του Μιχάιλο Μούντρικ. Κάποιος ανόητος σημάδευε το πρόσωπο του Ουκρανού με λέιζερ πιστεύοντας πως έκανε εξυπνάδα. Δεν πέρασαν ούτε δώδεκα ώρες και η αστυνομία ανακοίνωσε τη σύλληψή του.

Σε ανακοίνωσή της η γηπεδούχος Αρσεναλ αποδοκίμασε τη συμπεριφορά του οπαδού της την οποία χαρακτήρισε επικίνδυνη και απαράδεκτη και προσφέρθηκε να βοηθήσει την αστυνομία στις έρευνες.

Με την υπόθεση θα ασχοληθεί και η αγγλική ομοσπονδία για να συζητήσει τρόπους αντιμετώπισης του φαινομένου.

Στα ελληνικά γήπεδα η χρήση λέιζερ έχει εξελιχθεί σε σπορ. Δεκάδες αν όχι εκατοντάδες ανόητοι διαγωνίζονται στις εξέδρες για το ποιος θα πρασινίσει περισσότερο τα πρόσωπα των παικτών ή ακόμα και του διαιτητή. Είδατε ποτέ την αστυνομία να αντιδρά; Τη γηπεδούχο ομάδα να καταδικάζει τη δράση των οπαδών της; Την ομοσπονδία να ασχολείται με το θέμα;

Μπάτε σκύλοι αλέστε. Και δυστυχώς η ίδια κατάσταση επικρατεί και έξω από τα γήπεδα. Η ανεκτικότητα απέναντι στην παραβατικότητα, από τη μικρότερη ως τη μεγαλύτερη που γίνεται εντέλει απειλητική, θεωρείται «δημοκρατικό δικαίωμα». Είναι πολλοί αυτοί που έχουν μπερδέψει την τήρηση των κανόνων και την επιβολή της τάξης με φασιστικές πρακτικές. Το μυαλουδάκι τους αδυνατεί να αντιληφθεί πως οι κανόνες, οι νόμοι, τους πρώτους που προστατεύουν είναι τους αδύναμους. Αυτούς που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται οι ψευδοδημοκράτες. Οταν καταλύονται οι νόμοι, έρχεται να τους αντικαταστήσει η ζούγκλα. Ακόμα όμως και σ’ αυτή την περίπτωση υπάρχουν κανόνες. Μόνο που τους ορίζει ο ισχυρότερος, ο δυνατότερος και οι αδύναμοι εκπρόσωποι του «ψευδο…», γενικώς και αορίστως, γίνονται τα πιο εύκολα θύματα. Τους καταλαβαίνεις όταν φωνάζουν για δικαιώματα και νόμους στριμωγμένοι πια από την ανοησία τους που τους έφερε αντιμέτωπους με τον αφορισμό τους.