Από όνειρο, πραγματικότητα

Ραντεβού με την ιστορία έχει αύριο το βράδυ (20.00) στην Ισπανία ο Απόλλων Σμύρνης, που διεκδικεί το πρώτο του ευρωπαϊκό Κύπελλο στην αιωνόβια πορεία του στον χώρο του αθλητισμού και του πολιτισμού. Αντιμετωπίζει την ισπανική Τεράσα με παρακαταθήκη τη νίκη του (12-11) στην Αθήνα.

Ο εμπνευστής – μαζί με τον αδελφό του Ζάχο – της δημιουργίας της «αμφίβιας ταξιαρχίας», Γιώργος Αφρουδάκης, εξηγεί στα «ΝΕΑ» το γιατί είναι ήδη ιδιαίτερα ευτυχισμένος και μας θυμίζει το πώς ένα όνειρο δεκαετιών έγινε πραγματικότητα.

«Το Κύπελλο είναι σίγουρα κάτι, αλλά αυτό που πετύχαμε με τον Απόλλωνα, να ενεργοποιήσουμε ξανά τον μεγάλο φίλαθλο κόσμο της ομάδας, είναι ακόμα μεγαλύτερο είτε πάρουμε είτε όχι το τρόπαιο. Οταν βλέπω στην προπόνηση της ανδρικής ομάδας νύχτα, 21.00-23.00, στη διπλανή πισίνα 40 πιτσιρικάκια να φορούν το σκουφάκι του Απόλλωνα, αυτό είναι σαν να έχουμε πάρει ένα τρόπαιο.

Οπως και η πισίνα που φτιάχτηκε στη Ριζούπολη και έχει πολλά παιδιά, και δείχνει τον υγιή τρόπο σκέψης που έχουμε τόσο εγώ όσο και ο Σταμάτης Βελλής που στηρίζει όλη την προσπάθεια», λέει ο Γιώργος Αφρουδάκης, που την επόμενη Τρίτη κόντρα στη Βουλιαγμένη για μία θέση στον τελικό της Α1 δεν θα έχει ενδοιασμούς.

Η σχέση με την Ελαφρά Ταξιαρχία

«Η Βουλιαγμένη είναι τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή μου, όμως δεν γεννήθηκα Βουλιαγμένη αλλά Απόλλων και με αυτόν θα είμαι».

Πώς όμως ήρθε αυτή η σχέση με την Ελαφρά Ταξιαρχία;

«Ο παππούς μου ο Γιώργος ήταν 8-10 χρονών στη Μικρασιατική Καταστροφή και είχε έρθει σε αυτή τη μικρή ηλικία στην Αθήνα όπου έμειναν με την οικογένεια στα Προσφυγικά στο Πεντάγωνο και μετά στην Κυψέλη, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα και εγώ.

Απολλωνιστής βέρος, όπου δέθηκε ακόμα περισσότερο όταν μπήκε και στα διοικητικά της ομάδας τη δεκαετία του 1960. Επαιρνε τον μπαμπά μου στο γήπεδο και μετά αυτός εμένα και πάει λέγοντας», σημειώνει ο Γιώργος Αφρουδάκης, που μας θυμίζει την ημέρα που γεννήθηκε.

«Ο μπαμπάς ήταν στη Ριζούπολη, σε αγώνα του Απόλλωνα με τον ΟΦΗ, μεσημέρι. Εγώ γεννήθηκα στις 20.00, άρα με πρόλαβε στο τσακ (γέλια), γύρισε 17.30 από το γήπεδο και έφυγαν άρον άρον για το μαιευτήριο.

Εχω πολύ όμορφες εικόνες που μαζευόμασταν στο σπίτι, έβαζε η γιαγιά μας φαγητά στα ταπεράκια και… δρόμο για το γήπεδο.

Η οικογένειά μου είναι των αξιών και των παραδόσεων και δεν θα μπορούσα να μην το υποστηρίξω θερμά. Στο σχολείο είχαν τα πειράγματα αφού όλοι διάλεγαν τις κλασικές ομάδες. Ακόμα και στο πόλο από τα πρώτα χρόνια, που ήμουν πιτσιρικάς και με πείραζαν στις εθνικές ομάδες, τους έλεγα: “Καλά, θα φτιάξουμε ομάδα στον Απόλλωνα και θα δείτε”.

Είχα απομακρυνθεί λίγο από την ομάδα τα χρόνια πια που ήταν στη Γ’ Εθνική γιατί είχα και τα επαγγελματικά μου και με πήρε ένας φίλος τηλέφωνο, Μάιο του 2008 και μου λέει: “Γιώργο, όλοι γήπεδο, παίζουμε με τον Αθηναϊκό και αν χάσουμε πέφτουμε στα τοπικά της Αθήνας!”.

Η κατάλληλη ώρα

Ετσι άρχισα ξανά να ζω τον Απόλλωνα και ξύπνησαν μνήμες. Η ομάδα τελικά έφτασε ξανά με τον Σταμάτη Βελλή – τον οποίο δεν γνώριζα – αλλά όταν έπεσε το 2013 από τη Σούπερ Λίγκα, εκεί σκέφτηκα είναι η ώρα.

Είπα στον Ερασιτέχνη ότι θα αναλάβω εγώ τα έξοδα, μαζευτήκαμε μια παρέα σε ένα καφέ και με φίλους που έλεγαν ότι θα παίξουν, ξεκινήσαμε. Δύο μάλιστα δεν ήταν καν πολίστες και ο ένας πήγε να μας πνιγεί σε ένα εύκολο ματς που τον βάλαμε!

Η αγωνία μας ήταν το καταστατικό να γράφει ότι το σωματείο μπορεί να καλλιεργεί τμήματα υγρού στίβου και ευτυχώς το έγραφε.

Με τη βοήθεια ενός φίλου, τη στιγμή που λέγαμε δεν θα προλάβουμε όλα τα χαρτιά, το πήρε πάνω του και στο παρά πέντε τα είχαμε όλα έτοιμα. Εάν δεν ξεκινούσαμε τότε, το 2014, δεν ξέρεις εάν θα το κάναμε τον άλλο χρόνο.

Στη Γ’ Εθνική πηγαίναμε για άνοδο αλλά η τελική φάση πήγε Πάτρα με 10 ομάδες και θέλαμε 6.000 ευρώ με διαμονή, διατροφή και μετακίνηση.

Τότε είπα στον Ερασιτέχνη ότι δεν μπορώ να καλύψω και αυτό το ποσό και τότε ο πρόεδρος μου είπε: “Θα γράψω στο φόρουμ των φιλάθλων μας να κάνω έκκληση για οικονομική στήριξη”. Και εκεί το είδε ο Βελλής και είπε το αναλαμβάνω εγώ, γιατί είναι μια προσπάθεια γνήσιων Απολλωνιστών! Ετσι ξεκίνησε και η συνεργασία με έναν άνθρωπο που ταιριάζει η φιλοσοφία μας και η συνέχεια είναι γνωστή.

Στην Ισπανία, το Σάββατο, θα είναι μαζί μας και για πρώτη φορά σε αγώνα πόλο στη ζωή του! Αλλά το κάνει ως Απολλωνιστής, δεν έχει έρθει ποτέ σε αγώνα πόλο. Μας λένε όλοι αουτσάιντερ, αλλά εγώ με την εικόνα της ομάδας μας λέω ότι είναι 50-50 ο τελικός και το πιστεύουμε ότι μπορούμε. Οποιο και να είναι το αποτέλεσμα, όλο αυτό που ζούμε είναι μοναδικό. Προβάλλουμε τις δύο πατρίδες, την πολιτισμική κληρονομιά διδάσκοντας αθλητισμό. Αν έρθει και το τρόπαιο, καλοδεχούμενο», καταλήγει.