Ο Γουόκαπ και ο… Στεργάκος!

Tα νέα για τον Γουόκαπ είναι ευχάριστα. Απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα και θα μπορεί να ενισχύει στο εξής την εθνική ομάδα. Ορισμένοι έχουν τις ενστάσεις τους. Δεκτές όλες οι απόψεις. Αλλά προφανώς θα είναι οι ίδιοι που στο μέλλον θα πανηγυρίζουν αν με τον… Θωμά Γουόκαπ έρθει μια σημαντική διάκριση για τα ελληνικά χρώματα. Το είδαμε, άλλωστε, αυτό και το περασμένο φθινόπωρο με τους Ισπανούς και τον νατουραλιζέ Λορέντζο Μπράουν, τον κορυφαίο άσο της Εθνικής Ισπανίας στο Ευρωμπάσκετ. Ή μήπως δεν συνέβη αυτό; Και με την ευκαιρία, αξίζει να έρθει ξανά στην επιφάνεια μια ιστορία από το παρελθόν. Ο λόγος έχει να κάνει με την αντίδραση του Παναθηναϊκού στις εξελίξεις με τον Γουόκαπ και επειδή υποστηρίχθηκε πως δεν πρόκειται να ζητηθεί η ελληνοποίηση δικών του ξένων αθλητών. Πως δεν τα κάνουν όλοι αυτά ή αυτό ήταν το πνεύμα. Αυτά ίσως στο σήμερα. Για το τώρα. Διότι για το χθες τι λέει στο ευρύ κοινό το όνομα Ντέιβιντ Στεργάκος;

Επρόκειτο για φόργουορντ, γεννημένο το ’56, που φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού από το ’78 έως το ’92. Για μια ολόκληρη ζωή! Ενας παίκτης-σύμβολο για το Τριφύλλι, ένας άσος ολκής με εξαιρετικό αριστερό χέρι και καλός ριμπάουντερ με το ύψος του στα 2.06. Πόσο Ελληνας ήταν; Στο Κολέγιο Μπλούμφιλντ αγωνιζόταν ως Ντέιβιντ Νέλσον, ελέχθη πως είχε ρίζες από την Ιρλανδία αλλά ήταν βέρος Αμερικανός. Μάλιστα, έγινε και ντραφτ στο ΝΒΑ από τους Σέλτικς. Οπως και να έχει, προέκυψε στο ελληνικό πρωτάθλημα και στην καλή του ημέρα όντως ο Στεργάκος (ή Νέλσον αν προτιμά κάποιος) έκανε τη διαφορά. Ο συγκεκριμένος παίκτης απέκτησε και το δικαίωμα να αγωνίζεται στην Εθνική το ’86, δηλαδή στα 30 του χρόνια. Εκανε όμως το ντεμπούτο του λίγο μετά, το ’89 στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ. Ο Φασούλας λες και… ήθελε κάτι καλύτερο δίπλα του στη ρακέτα, ο Στεργάκος ήταν κλάση και ιδανικό συμπλήρωμα και στην Κροατία ήρθαμε δεύτεροι. Το επόμενο καλοκαίρι η Εθνική κατέλαβε την έκτη θέση στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής και εκεί είχαμε τις τελευταίες εμφανίσεις του Ντέιβιντ των τεσσάρων (’80, ’81, ’82, ’84) πράσινων τίτλων πρωταθλήματος. Από το Κάνσας στην Ελλάδα. Γιατί οι ελληνοποιήσεις γίνονταν και στο παρελθόν και εξάλλου στις μέρες μας ακόμη και σε σημαντικές διοργανώσεις βλέπουμε νατουραλιζέ παίκτες να ξεχωρίζουν. Δεν… κλέβουν τη δόξα κάποιου. Γιατί αν υπάρχει ένας καλός γηγενής και τρυπήσει το αγωνιστικό ταβάνι του, ποιος θα του φράξει τον δρόμο;