To φίδι γεννά ακόμη;

Η ευρωπαϊκή μεταπολεμική πολιτική σκηνή έχει αρκετούς πρωταγωνιστές. Αλλοτε με σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο, άλλοτε με φιλελεύθερο, άλλοτε με λαϊκό – είτε αριστερό είτε δεξιό. Πάντα όμως έβαζε όρια και συνασπιζόταν απέναντι σε κάθε ναζιστικό μόρφωμα. Το ερώτημα είναι αν τα όρια που έβαζε ήταν ένα καθαρό και ψηλό τείχος ή απλά έβλεπε την «ανακόντα» να έρχεται και την αντιμετώπιζε ως ένα μικρό ακίνδυνο φίδι της ελληνικής εξοχής;

Η Ευρώπη αντιμετώπισε – πιθανά και ορθά – τα ακροδεξιά μορφώματα ως δούρειους ίππους χωρών που είχαν κάθε λόγο την αποσταθεροποίηση της ΕΕ. Με τη διαφορά πως ανακατεύοντας όλα τα ακροδεξιά κόμματα, ουσιαστικά άφησε ένα κομμάτι αυτών να επιζεί και να δρα με τους όρους του.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι με μαθηματικούς όρους: τα νεοναζιστικά κόμματα είναι ακροδεξιά, αλλά αυτή η πρόταση δεν είναι συνεπαγόμενη. Μπορεί ο καθένας μας να διαφωνεί με την ακροδεξιά ρητορική για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την ενσωμάτωση των μεταναστών, για τις θέσεις τους απέναντι στις γυναίκες ή στην LGBTQ κοινότητα, αλλά αυτό παραμένει μια πολιτική διαφωνία.

Ο Ηλίας Κασιδιάρης, παρόλο που δεν έκρυψε ποτέ τα νεοναζιστικά του πιστεύω, επιχειρεί να περάσει επικοινωνιακά ένα προφίλ rock star του αντισυστημικού εθνικού μετώπου, θέλοντας να κάνει ένα ελληνικό AfD*. Το κόμμα Κασιδιάρη είχε διακριτή παρουσία σε κάθε δημοσκοπική μέτρηση ειδικά μετά το καλοκαίρι, ακόμη και αν δεν έμπαινε το κόμμα του σε ερωτηματολόγια. Υπήρχε ένα σταθερό και καθόλου αμελητέο ποσοστό πολιτών το οποίο φαινόταν να του δίνει την είσοδο στην ελληνική Βουλή σε περίπτωση κατά την οποία θα μπορούσε να αποτελέσει επικεφαλής κόμματος. Αυτή η σταθερή βάση λειτουργούσε σαν ένας πολίτης ο οποίος θα ψήφιζε τον χώρο αυτό ακόμη και αν δεν του έδιναν ψηφοδέλτιο – γράφοντας εν λευκώ χαρτί το όνομα του Ηλία Κασιδιάρη! Η ερώτηση λοιπόν είναι πλέον αν η δημοτικότητα της ναζιστικής αυτής φιγούρας μπορεί να δράσει μεταφερόμενα, ειδικά στην περίπτωση κατά την οποία γίνει μια ντρίμπλα και δεν είναι ο ίδιος καν υποψήφιος. Εκεί αλήθεια το πρόβλημα θα διογκωθεί.

Η ελληνική Δικαιοσύνη και η ελληνική πολιτική σκηνή φάνηκε να έχουν αργά αντανακλαστικά κρύβοντας το φίδι κάτω από τα σκεπάσματα, γνωρίζοντας τα ευρήματα που ανέφερα αλλά κλείνοντας παράλληλα τα μάτια, ελπίζοντας πως την απάντηση θα τη δώσει ξανά ο κυρίαρχος λαός…

*Η χώρα η οποία όχι μόνο έζησε τον ναζισμό αλλά εξέλεξε τον επικεφαλής του ναζιστικού κόμματος καγκελάριο πριν από περίπου 90 χρόνια έχει βάλει τα σαφή δημοκρατικά της όρια απαγορεύοντας κάθε νεοναζιστικό κόμμα.

Το AfD, το οποίο ιδρύθηκε ως ένα κόμμα διαμαρτυρίας εναντίον της ευρωπαϊκής πολιτικής της Μέρκελ, λαμβάνει ένα ποσοστό περίπου στο 10% με πτωτική πορεία. Μετά από 10 χρόνια έχει έρθει η ίδια η γερμανική κοινωνία να δώσει την απάντησή της στον χώρο αυτό, μιας και το AfD αποτελεί πλέον την τελευταία επιλογή των ανθρώπων μεταξύ 18-30 και μόνη του σανίδα σωτηρίας αποτελεί το κομμάτι της χαμένης από το τρένο της εξέλιξης πάλαι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας.

Ο Γιώργος Τράπαλης είναι data analyst, ιδρυτής της «Good affairs»