Αλλαγή πλαισίου για ακόμα πιο ανταγωνιστικά ναυπηγεία

«Τα ελληνικά ναυπηγεία πρέπει να λειτουργήσουν υπό ένα νέο καθεστώς ως αυτόνομος τομέας της βιομηχανίας για να αναπτυχθούν, άρα και να ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις τις ευρωπαϊκές και όχι μόνο ναυπηγικές μονάδες. Πρέπει να αλλάξουμε το καθεστώς επιβολής ΦΠΑ σε νεότευκτα πλοία και να βρούμε τρόπο να δίνουν τα ναυπηγεία μας τις αντίστοιχες εγγυήσεις των ναυπηγείων του εξωτερικού».

Τα παραπάνω προτείνει ο πρόεδρος του ΕΒΕΠ Βασίλης Κορκίδης μιλώντας στα «ΝΕΑ» για το μέλλον της ελληνικής ναυπηγικής βιομηχανίας. Η ναυπηγοεπισκευαστική δραστηριότητα ήταν και είναι εδώ παρά το γεγονός ότι εσφαλμένες πολιτικές και ιδεοληψίες οδήγησαν τα μεγάλα ναυπηγεία της χώρας σε «ύπνωση» με αποτέλεσμα να χάσει η μεγαλύτερη ναυτιλιακή υπερδύναμη την υποστήριξη των εγχώριων ναυπηγείων. «Ας αναλογιστούμε γιατί έλληνες ναυπηγοεπισκευαστές – μάστορες – είναι περιζήτητοι από τα μεγάλα ναυπηγεία της Τουρκίας αλλά και της Ιταλίας και της Γαλλίας. Λόγω της τεχνογνωσίας και της ικανότητας να βρίσκουν λύσεις εκεί όπου οι άλλοι κολλάνε», σημειώνει ο Β. Κορκίδης και προσθέτει: «Μιλάμε για μικρά θαύματα. Η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος και οι εναπομείνασες επιχειρήσεις έδωσαν τον υπέρ πάντων αγώνα για να μη σβήσει η ναυπηγοεπισκευή από την Ελλάδα».

Αυξημένα έσοδα

Τα ελληνικά ναυπηγεία μπορούν να αυξήσουν τον πρώτο χρόνο επαναλειτουργίας τους κατά 1,35 δισ. ευρώ τις ελληνικές εξαγωγές σε εξοπλισμό πλοίων. Η ανανέωση του ακτοπλοϊκού στόλου μέχρι το 2030 απαιτεί επενδύσεις άνω των 10 δισ. ευρώ και μεγάλο μέρος αυτών των επενδύσεων πρέπει να γίνουν σε ελληνικά ναυπηγεία. Με απλά λόγια, η ελληνική ναυπηγική βιομηχανία με την παγκόσμια εμβέλεια που διαθέτει μπορεί, σύμφωνα με τον Β. Κορκίδη, να μας δώσει τη δυνατότητα να κάνουμε «εξαγωγές στην αυλή μας», που είναι και ένας εκ των βασικών στόχων της πρωτοβουλίας ίδρυσης του εν λόγω φορέα, με την ονομασία Ενωση Ελληνικών Ναυπηγείων, που εκφράζει επιχειρηματικά τις επιχειρήσεις, οι οποίες δραστηριοποιούνται στην κατασκευή πλοίων, τη ναυπηγική βιομηχανία και τις προμήθειες υλικών και υπηρεσιών για πλοία.

Τα δυνατά χαρτιά της ελληνικής ναυπηγοεπισκευαστικής δραστηριότητας είναι η τεχνογνωσία, οι δεξιότητες και οι υποδομές. Δεν πρέπει να χαθεί το momentum αναζωογόνησης της ελληνικής ναυπηγικής βιομηχανίας, επισημαίνει ο πρόεδρος του ΕΒΕΠ και συμπληρώνει: «Δεν πρέπει να χαθεί γιατί δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία για την Ελλάδα να επιστρέψει δυναμικά στον ευρωπαϊκό, αλλά και παγκόσμιο χάρτη των ναυπηγήσεων από όπου είχε φύγει την περασμένη και πλέον δεκαετία, εξαιτίας εσφαλμένων επιλογών και ιδεοληψιών που οδήγησαν στον μαρασμό ή και στο λουκέτο πολλές επιχειρήσεις του ναυπηγοεπισκευαστικού τομέα».

Ο ανταγωνισμός

Ο πρόεδρος του ΕΒΕΠ θέτει και το θέμα της ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής ναυπηγικής βιομηχανίας.

«Η ευρωπαϊκή ναυπηγική βιομηχανία και η βιομηχανία ναυτιλιακού εξοπλισμού θα έρθει σύντομα αντιμέτωπη με σημαντικές προκλήσεις εάν η ΕΕ δεν ακολουθήσει μια βιομηχανική στρατηγική αφουγκραζόμενη τις ανάγκες του κλάδου», λέει ο Βασίλης Κορκίδης. Τον Δεκέμβριο του 2022 η ολομέλεια της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (EESC) έκανε έκκληση για μια βιομηχανική στρατηγική στον τομέα της ναυτικής τεχνολογίας. Εάν λοιπόν η ΕΕ ενδιαφέρεται σοβαρά για τη στρατηγική της αυτονομία, την ανθεκτικότητα, την ενεργειακή ανεξαρτησία και την άμυνα, η στρατηγική διάσταση των ναυπηγείων και των κατασκευαστών ναυτιλιακού εξοπλισμού δεν μπορεί να αγνοηθεί και πρέπει να μεταφραστεί σε μια αποτελεσματική βιομηχανική στρατηγική. Ο Christophe Tytgat, γενικός γραμματέας της Sea Europe, αναφέρεται και στον «αθέμιτο ανταγωνισμό» από τα ναυπηγεία της Ασίας. Οι οριζόντιες πολιτικές της ΕΕ αγνοούν τις συγκεκριμένες παγκόσμιες ανάγκες και προκλήσεις των ναυπηγείων και των κατασκευαστών ναυτιλιακού εξοπλισμού και έχουν αποτύχει να ανταποκριθούν στις μακροχρόνιες αθέμιτες στρεβλώσεις του ανταγωνισμού και του εμπορίου από ξένα έθνη, ιδιαίτερα στην Ασία. Μια αποτελεσματική ναυπηγική βιομηχανική στρατηγική θα πρέπει, ως εκ τούτου, να δημιουργήσει πραγματικούς όρους ισότιμου ανταγωνισμού για τα ναυπηγεία και τους κατασκευαστές ναυτιλιακού εξοπλισμού και να τους επιτρέψει να εκπληρώσουν τον στρατηγικό τους ρόλο ως βασικού παράγοντα των πολιτικών φιλοδοξιών της ΕΕ για τη «γαλάζια οικονομία».