Νέα εκβιομηχάνιση με σύσταση υπουργείου βιομηχανίας

Η βιομηχανία παρά τη σημαντική συνεισφορά στο ΑΕΠ και στην απασχόληση και παρά την ανάγκη ταχείας ανασυγκρότησης και αποκατάστασης αναπτυξιακής δυναμικής παραμένει χωρίς αυτοτελή διοικητική δομή. Χωρίς το δικό της υπουργείο με αποκλειστικό αντικείμενο μια νέα εκβιομηχάνιση. Βιομηχανική αναγέννηση της χώρας που να ανταποκρίνεται στα μηνύματα των καιρών .

Συνεπώς παράλληλα με τις διαρθρωτικές παρεμβάσεις, σημαντική είναι και η καθιέρωση μόνιμου επιτελικού σχεδιασμού στη συστηματική και χωρίς μεταβολές εφαρμογή των κυβερνητικών πολιτικών στον τομέα της βιομηχανίας.

Με την είσοδό μας στο 2023 η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με μια μεγίστης σημασίας πρόκληση, η τολμηρή αντιμετώπισης της οποίας θα γράψει νέα σελίδα αν όχι σημαντικότατο κεφάλαιο στην οικονομική μας ιστορία.

Πρόκειται για την υλοποίηση αναγκαίων μεταρρυθμιστικών πολιτικών που θα λειτουργήσουν ως αναπτυξιακό αντίβαρο, αξιοποιώντας τις πολλές ευκαιρίες που υπάρχουν, περιορίζοντας έτσι τις επιπτώσεις νέου κύκλου ύφεσης για να αποτραπεί και η δομική ανεργία. Πολιτικές που θα στηρίζουν την παραγωγική οικονομία, με στόχο την επιτάχυνση της επιστροφής σε υγιείς ρυθμούς ανάπτυξης.

Στις προτεραιότητες είναι και πρέπει να είναι η στήριξη της βιομηχανίας ως βασικού συστατικού εθνικής αναπτυξιακής στρατηγικής.

Και αυτό γιατί η βιομηχανία αποδείχθηκε διαχρονικά ο ισχυρός πυλώνας της ελληνικής οικονομίας που δημιουργεί διατηρήσιμες και ποιοτικές θέσεις εργασίας. Αποτελεί δηλαδή την καλύτερη εγγύηση για την αποφυγή μιας οικονομικής ανάκαμψης χωρίς νέες θέσεις εργασίας.

Φαίνονται λοιπόν ξεκάθαρα τόσο η ανάγκη όσο και τα οφέλη από την ανασυγκρότηση του δευτερογενούς τομέα. Ομως, η αντιμετώπιση των μεταρρυθμιστικών και αναπτυξιακών προκλήσεων απαιτούν δυναμική πολιτική παρέμβαση και έναν νέο τρόπο αντιμετώπισης της βιομηχανίας και της μεταποίησης στην εθνική οικονομία.

Κλειδί σε αυτή την πολιτική παρέμβαση είναι μια αλλαγή νοοτροπίας και πορείας. Αυτή η αλλαγή αφορά τον σχεδιασμό και την υλοποίηση μιας νέας βιομηχανικής πολιτικής σε δύο επίπεδα.

Διαρθρωτικές παρεμβάσεις που θα απελευθερώσουν τις υγιείς επιχειρηματικές δυνάμεις μέσα από αλλαγές στο επενδυτικό και επιχειρηματικό περιβάλλον, όπως οι αδειοδοτήσεις, τα χρηματοδοτικά εργαλεία, η καινοτομία, η τεχνολογία και η εξωστρέφεια, οι λειτουργικές υποδομές, η λειτουργία και εποπτεία της αγοράς, το δυσβάστακτο κόστος ενέργειας.

Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις θα θεραπεύσουν χρόνια προβλήματα και θα δώσουν το στίγμα της νέας αναπτυξιακής λογικής. Κυρίως όμως θα αποτελέσουν το βασικό εργαλείο μεταστροφής της αποεπένδυσης προσελκύοντας νέες ιδιωτικές και, κυρίως, παραγωγικές επενδύσεις που θα πιάσουν τόπο και που θα συμβάλουν στη βελτίωση της οικονομίας σε όρους ανταγωνιστικότητας, παραγωγικότητας και απασχόλησης.

Η σημερινή παραγωγική συγκυρία και η ανάγκη ανασυγκρότησης απαιτούν επιτελικές δομές με δυνατότητα συντονισμού, για επιτάχυνση πολιτικών και αποτελεσμάτων. Αυτό δείχνει και η διεθνής εμπειρία.

Η μετάβαση προς ένα νέο αναπτυξιακό υπόδειγμα δεν είναι αυτόματη διαδικασία. Απαιτεί σχέδιο, οργάνωση και συνεργασία δημοσίου και ιδιωτικού τομέα.