Ανελευθεριότητα {CR}και αντισυστημικότητα

Τα πρώτα τριάντα χρόνια της μεταπολιτευτικής περιόδου υποφέραμε από την ακροαριστερή τρομοκρατία της 17Ν του ΕΛΑ και άλλων οργανώσεων. Μετά τη διάλυση τους, επί δημοσιονομικής κρίσης και «πλατειών αγανακτισμένων», εμφανίστηκε η ακροδεξιά τρομοκρατία που κατέλαβε θέση στη βουλή μέσω της Χρυσής Αυγής ώσπου η κυβέρνηση Σαμαρά κίνησε δικαστικές διαδικασίες και  η νεοναζιστική οργάνωση διαλύθηκε με τη σύλληψη της ηγεσίας της και την καταδίκη της ως εγκληματική συμμορία.

Σήμερα, η κυβέρνηση ξανά αναθέτει στη δικαιοσύνη να επιλύσει το πρόβλημα του λεγόμενου «Κόμματος Κασιδιάρη» με διαδικασίες που δεν θα της έλεγες άψογες νομικά:  επί της ουσίας, η κυβέρνηση επεμβαίνει στη δικαιοσύνη με το γελοίο και αντι-φιλελεύθερο επιχείρημα του κ. Βορίδη ότι η «νομοθέτηση ανήκει στην αρμοδιότητα της Βουλής και όχι στην επιλογή του κάθε δικαστή»  – ως εάν να μην ήταν ευθύνη των δικαστών να κρίνουν αν οι νόμοι είναι συνταγματικοί ή αν παραβιάζονται από τις κυβερνήσεις.

Ο μόνος λόγος να γίνει ανεκτή αυτή «η ποινικοποίηση της πολιτικής» είναι ότι μέσω του κράτους το ελληνικό πολιτικό σύστημα ασκεί προληπτική βία στους νεοναζί για να προλάβει τη μεγαλύτερης έντασης βία που θα ασκούσαν αυτοί, όπως έχουμε κάθε λόγο να περιμένουμε με βάση το παρελθόν τους.

Γιατί όμως μετά από 50 χρόνια κοινοβουλευτικού βίου κατά τα οποία «το σύνταγμα και οι δημοκρατικοί θεσμοί άντεξαν» -κατά την προσφιλή φράση πολιτικών, πολιτοκολόγων και συνταγματολόγων- ανατίθεται για πολλοστή φορά στους νόμιμους φορείς της κρατικής βίας να επιλύσουν το πρόβλημα της πολιτικής βίας;

Προφανώς, επειδή δεν αποτελεί για όλους πολιτικό πρόβλημα η βία: ο γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Σαμαρά Τάκης Μπαλτάκος διατηρούσε πολιτικούς δεσμούς με τον Ηλία Κασιδιάρη, ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται ότι υπάρχει βίαιο «αριστερό άκρο» και γνωστά στελέχη του έχουν υπερασπιστεί τα υποτιθέμενα «δικαιώματα» του Δημήτρη Κουφοντίνα. Ο Παύλος Πολάκης δηλώνει οπαδός του Άρη Βελουχιώτη, ο Μιθριδάτης Χατζόγλου -και άλλοι πολλοί- εκπέμπει μίσος θανάσιμο με τα «τραγούδια» του.

Και -κατ’ αντιστοιχίαν προς την ανελευθεριότητα του κ. Βορίδη-, η κ. Γεροβασίλη δηλώνει αντισυστημική: «υπάρχει κίνδυνος να εμφανιστεί η ΧΑ διωκόμενη και αντισυστημική· αντίθετα, με όσους μιλούν για αντισυστημική ψήφο [προς τη ΧΑ], κατά τη δική μου γνώμη πρόκειται για συστημικότατη»·  άντε πάλι πίσω στις θεωρίες της Γ’ Διεθνούς ότι ο ναζισμός είναι  η ύστατη άμυνα της αστικής τάξης.

Όταν τα δύο μεγαλύτερα ελληνικά κόμματα αποδεικνύονται αντισυστημικά ως προς την αντίληψη που έχουν για τη δημοκρατία και αδιαφορούν για την πολιτική βία των αντίθετων άκρων, είναι μοιραίο οι βίαιες και απεχθείς μορφές πολιτικής δράσης να διαιωνίζονται και να αντιμετωπίζονται με αστυνομικά μέτρα.