Η σοφία του τετριμμένου

Μολονότι ο εαυτός μου είναι το αγαπημένο μου θέμα (όπως με τον καθένα μας άλλωστε, δεν πρωτοτυπώ σε αυτό)  προσπαθώ να αποφεύγω αναφορές στα προσωπικά μου. Σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση όμως και θα σας απασχολήσω με τον λόγο που με κράτησε μακριά από τη στήλη την περασμένη εβδομάδα, επειδή νομίζω ότι η εμπειρία μου έχει μια γενικότερη αξία και μάλιστα όχι απλώς γνωστική, αλλά τολμώ να πω γνωσιολογική και ειδικά στον τομέα της Ιστορίας.

Αισθάνομαι, ως εκ τούτου, την υποχρέωση να μοιραστώ μαζί σας το συμπέρασμα από αυτό που έζησα επί μία εβδομάδα. Το λοιπόν: Οσα και αν έχει διαβάσει κάποιος για την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία το 1944, όσο και αν έχει μελετήσει το συγκεκριμένο θέμα, είναι αδύνατον να αρχίσει να καταλαβαίνει την τεράστια, την υπεράνθρωπη προσπάθεια από πλευράς επιμελητείας (λοτζίστικς, στην καθομιλουμένη) που χρειάστηκε για να γίνειη μεγαλύτερη αεροναυτική επιχείρηση της Ιστορίας, αν προηγουμένως δεν έχει κάνει μια μεγάλη μετακόμιση στη ζωή του. Αυτά. Ας προχωρήσουμεστην επικαιρότητα, που τόσο μου έλειψε. (Δεν είναι αυτοσαρκασμός. Εκτός από τους Γάλλους, κόλαση είναι και η μετακόμιση).

Να ξεκινήσω από το ατύχημα του Νίκου του Ανδρουλάκη, επειδή στ’ αλήθεια ανησύχησα πολύ για τον άνθρωπο. Πάντως, είναι καλά, ούτε γρατζουνιά δεν έχει ευτυχώς, αν και υποθέτω ότι θα είναι λιγάκι σοκαρισμένος. Εννοώ την υπόθεση του αγνώστου x στην πρωθυπουργία, η οποία ξεκίνησε ως πιρουέτα του Ανδρουλάκη, για να καταλήξει σε μεγαλοπρεπή σαβούρδα, καθώς οι τελευταίες δημοσκοπήσεις καταγράφουν «ισχυρό διψήφιο ποσοστό» κατά της πρότασης του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Για την ακρίβεια, καταγράφουν πανίσχυρο, όχι απλώς ισχυρό ποσοστό αποδοκιμασίας, διότι κυμαίνεται από 68% έως και 80%. Πρόκειται για πλήγμα, δεν χωρεί αμφιβολία. Είναι γνωστό και δεδηλωμένο ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιδιώκει ένα ισχυρό διψήφιο ποσοστό. Οχι όμως τόσο ισχυρό, ούτε ως αποδοκιμασία.

Από την άλλη πλευρά, μπορείς να πεις ότι, αν εκείνοι οι οποίοι δεν αποδοκιμάζουν την πρόταση Ανδρουλάκη την υποστηρίζουν σιωπηρά, τότε ο Ανδρουλάκης μπορεί να μαζέψει από αυτούς του ψηφοφόρους το δυνατό ποσοστό που θέλει στις εκλογές, ώστε με αυτό να διαπραγματευθεί μετά τους όρους για την κυβερνητική συνεργασία με άξονα το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Εντούτοις, δεν είναι έτσι, διότι οι ψηφοφόροι που συμφωνούν με τον Ανδρουλάκη στο προκείμενο δεν ψηφίζουν αναγκαστικά ΠΑΣΟΚ, επειδή συμβαίνει να συμφωνούν με μια ιδέα του προέδρου του, αλλά κατά κύριο λόγο αριστερότερα κόμματα. Ο Ανδρουλάκης, όμως, χρειάζεται να προσελκύσει κεντροαριστερούς ψηφοφόρους για να πετύχει τον στόχο του, όχι ακροαριστερούς που κλίνουν προς Τσίπρα, Βαρουφάκη, Κουτσούμπα κ.λπ. Αυτοί σήμεραβρίσκονται στη ΝΔ, δηλαδή σε ένα κοινό το οποίο ο Ανδρουλάκης ξαφνιάζει και αποξενώνει με τη μεγαλοφυή πρότασή του.

Επομένως; Από το πάθημα του Ανδρουλάκη, το μάθημα για κάθε πολιτευόμενο είναι να μην υπερβαίνει τις δυνατότητές του. Δεν χρειάζεται να κάνεις ότι μιλάς γλώσσες που δεν καταλαβαίνεις ή να παριστάνεις ότι διαθέτειςγνώσεις τις οποίες ποτέ δεν απέκτησες. Για δε την προκειμένη περίπτωση ειδικά, δεν χρειάζονται ρητορικές ακροβασίες, αν δεν κατέχεις το άθλημα. Ακόμη και αυτός ο Βαγγέλης Βενιζέλος καμιά φορά την πατάει και δεν προσγειώνεται στα πόδια του. Υπάρχει μεγάλη σοφία στην παροιμία που θέτει συγκεκριμένες προϋποθέσεις για τα μεταξωτά βρακιά. Είναι η σοφία του τετριμμένου.

ΟΠΩΣ Ο FDR

Η συμπληρωματική ρύθμιση από την κυβέρνηση που παραπέμπει την κρίση της νομιμότητας των κομμάτων σε σώμα ένδεκα αρεοπαγιτών αντί των έξι, μου θύμισε τη μέθοδο που χρησιμοποίησε ο Φ. Ντ. Ρούζβελτ (FDR) για να παρακάμψει τις αντιρρήσεις του ανωτάτου δικαστηρίου των ΗΠΑ στο «Νιου Ντιλ»: αύξησε τον αριθμό των δικαστών. Απλό και αποτελεσματικό…