Ο Ιανουάριος δείχνει τον δρόμο στον Αρη

Αν θέλει να βρει κάποιος πού χάθηκε η φετινή σεζόν για τον Αρη θα πρέπει να ανατρέξει στο φινάλε της προηγούμενης. Οταν τον περασμένο Μάιο και μέσα στην… τρέλα της επικής ανατροπής κόντρα στην ΑΕΚ, που έδωσε στους Κίτρινους την ευκαιρία να παίξουν στα προκριματικά του Europa Conference League, ο Θόδωρος Καρυπίδης αποφάσισε να πορευτεί και τη νέα χρονιά με τον Χέρμαν Μπούργκος στον πάγκο. Παρά το ότι ο Αρης πέτυχε τον στόχο του τότε, ήταν πολλά τα σημάδια εκείνη την περίοδο που έδειχναν πως ο αργεντινός τεχνικός δεν ήταν ο κατάλληλος για τον πάγκο της ομάδας. Η αμφισβήτηση για τις ικανότητές του ως πρώτος προπονητής υπήρχε ήδη καιρό πριν, ωστόσο η ομάδα της Θεσσαλονίκης αποφάσισε να συνεχίσει μαζί του και το πλήρωσε.

Ούτε σωστός μεταγραφικός σχεδιασμός έγινε το καλοκαίρι, ούτε καλή προετοιμασία και τα αποτελέσματα φάνηκαν πολύ σύντομα. Τόσο με τον πρόωρο αποκλεισμό στην Ευρώπη όσο και με το κακό ξεκίνημα στο πρωτάθλημα, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του Μπούργκος. Το κακό όμως είχε ήδη γίνει και δεν μπόρεσε να αλλάξει ούτε με την έλευση του πολύπειρου Αλαν Πάρντιου ο οποίος είχε την ίδια τύχη. Κι έτσι, μία χρονιά που ξεκίνησε με τόσα όνειρα και φιλοδοξίες, καταλήγει με τον Αρη να μην έχει σίγουρη ούτε την πέμπτη θέση και να παλεύει με τον Βόλο για το τελευταίο ευρωπαϊκό εισιτήριο.

Κάτι που πρέπει να αναγνωριστεί στον Καρυπίδη και τον Αρη, είναι πως όταν κατάλαβαν το λάθος με τον Μπούργκος, προσπάθησαν να το διορθώσουν, έστω κι αν όπως φάνηκε η ζημιά που είχε γίνει ήταν μεγάλη και ανεπανόρθωτη. Πρόσφατα ο Αρης ενέταξε στο δυναμικό του έναν τεχνικό διευθυντή, με τον Ρόμπερτ Παλικούτσα να προστίθεται στο οργανόγραμμα του κλαμπ, με στόχο την καλύτερη και πιο αποδοτική λειτουργία του ποδοσφαιρικού τμήματος. Νωρίτερα, τον Ιανουάριο ο Αρης είχε προχωρήσει σε τέσσερις μεταγραφές που δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως του βγήκαν σε απόλυτο βαθμό.

Ντάριντα και Ρουπ έκαναν τη διαφορά με το… καλησπέρα ενώ και οι Καμαρά, Χριστοδουλόπουλος δίνουν πράγματα που έλειπαν. Ο τσέχος χαφ είναι αυτό που έλειπε από τον άξονα της ομάδας ενώ ο γερμανός άσος καλύπτει επάξια το κενό του μεγάλου άτυχου της σεζόν, Μάνου Γκαρθία. Οσο για τους άλλους δύο, ο μεν Καμαρά γνωρίζει πολύ καλά τον Αρη και δεν χρειάστηκε καθόλου χρόνο προσαρμογής, ο δε Λάζαρος παρά την ηλικία του παραμένει ένας ποδοσφαιριστής με πολύ μεγάλο κίνητρο και το κυριότερο, είναι Ελληνας. Στοιχείο που λείπει από τον Αρη και ίσως είναι και ένας από τους λόγους της αποτυχίας του αφού χρειάζονται και καλοί Ελληνες μέσα σε μία ομάδα και κυρίως στα αποδυτήρια.

Ζήτημα προπονητή
Με οδηγό λοιπόν το πώς έδρασε ο Αρης στο δεύτερο μισό της σεζόν, πρέπει να κινηθεί και το προσεχές καλοκαίρι, αν δεν θέλει να ζήσει για ακόμη μία χρονιά αυτά που έζησε φέτος. Αν θέλει να έχει πιθανότητες να επιστρέψει επιτέλους σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης μετά από χρόνια και να μην έχει ταβάνι του τη συμμετοχή στα προκριματικά. Μεγάλο ρόλο θα παίξει βέβαια ο επόμενος προπονητής, με την αναζήτηση να συνεχίζεται και τον Αρη να γνωρίζει πολύ καλά πως δεν υπάρχουν περιθώρια λάθους. Ούτε μαθητευόμενους μάγους ούτε βετεράνους χρειάζεται πλέον, αλλά κάποιον προπονητή με όρεξη και πλάνο, ο οποίος θα καταφέρει να στεριώσει και να φτιάξει μία ομάδα ανάλογη των προσδοκιών που έχει όχι μόνο ο Καρυπίδης αλλά και ο κόσμος του συλλόγου. Ο ανταγωνισμός φέτος αυξήθηκε, οι υπόλοιποι μεγάλοι ξέφυγαν και αν ο Αρης δεν θέλει να χάσει τελείως το τρένο, τώρα είναι η ευκαιρία του.