Το «αύριο» αρχίζει από την κουζίνα

Το έμαθα πριν από λίγες εβδομάδες αλλά η πλούσια ειδησεογραφία του έσπρωξε την είδηση προς τα πίσω. Κλείνει, ύστερα από 56 χρόνια συνεχούς λειτουργίας το εργοστάσιο της Tupperwear στην Ελλάδα. Για τους νεότερους μπορεί αυτό να μη σημαίνει κάτι. Για εμάς τους μεγαλύτερους ωστόσο μοιάζει με ένα τέλος εποχής. Που η αρχή της συμπίπτει με τις πρώτες παιδικές μου αναμνήσεις.

Δεκαετία του 1960. Δεν ήξερα τι ακριβώς συνέβαινε στην κοινωνία αλλά στην κουζίνα της μάνας μου γινόταν μια «επανάσταση». Καινούργιες συσκευές που έκαναν βουμ βουμ κι έβγαζαν κάτι πράγματα που δεν τα είχα γευτεί έως τότε. Το μπλέντερ ας πούμε. Εβαζε μέσα τα φρούτα που δεν μου άρεσαν καθόλου, βουμ βουμ, και σε ένα λεπτό γινόταν ένας χυμός (είμαι σίγουρη ότι προσέθετε και ζάχαρη) που όταν τον έπινα με καλαμάκι σε ψηλό ποτήρι, αισθανόμουν τουλάχιστον η Ροσάνα Ποντεστά στην Τσινετσιτά. Τόσο κοσμοπολίτισσα. Ασε το μίξερ που έκανε τούρτες και κέικ σε χρόνο μηδέν. Με θυμάμαι να σκύβω πάνω από τον κάδο του και να βλέπω τα αβγά και τα βούτυρα να ανακατεύονται, σαν να έβλεπα σε ζωντανή μετάδοση τη δημιουργία του κόσμου. Με bonus να γλείψω τη σοκολάτα ή το ωμό ζυμάρι από τον αναδευτήρα. Τη χύτρα ταχύτητας την είχα πάρει λίγο από φόβο. Εμοιζε με πολεμική μηχανή ειδικά όταν άρχιζε να σφυρίζει. Με είχε και η μάνα μου με τον φόβο ότι μπορεί να εκραγεί. Ασε που μια φορά έλιωσε το ψάρι και από τότε, νομίζω, σπάνια τη χρησιμοποιούσε.

Το μεγάλο θέμα όμως ήταν τα τάπερ. Είχαν αντικαταστήσει τα παιχνίδια μου. Πολύχρωμα, σε μια «ασπρόμαυρη» εποχή, μαλακά, τα έριχνα κάτω, τα κλωτσούσα και δεν έσπαγαν. Και εκείνο το τσακ που έκαναν όταν τα έκλεινες και που δεν μπορούσες μετά να τα ανοίξεις. Και τόσα πρακτικά σχήματα. Αυτό για το βούτυρο, το άλλο για το τυρί, το στρογγυλό για τη μαρμελάδα. Και η μεγάλη ατραξιόν, κάτι ταπεράκια με ειδικό καπάκι για παγωτό χωνάκι. Αριστούργημα. Υπήρχε όμως και η κοινωνική διάσταση του θέματος. Οι επιδείξεις τάπερ στα σπίτια. Γονατιστή έπεφτα στα πόδια της μάνας μου και την παρακαλούσα να κάνει συχνά και στο δικό μας. (Ισως όμως για τη σπιτική μπαμπάτσικη πίτσα και την καρυδόπιτα με γλάσο σοκολάτα – ας είναι καλά το μίξερ – που έκανε για τις φίλες της).

Σήμερα όλα αυτά φαίνονται γραφικά, παλιά, μπορεί και «πατριαρχικά» – δεν ξέρω πια. Εγω πάλι νομίζω ότι τότε, μέσα στις ελληνικές κουζίνες, είχαμε παράδοση – παραλαβή εποχής. Η Χρύσα Παραδείση πρότεινε συνταγές με κέτσαπ, μουστάρδες και έτοιμες μαγιονέζες, οι νέες συσκευές και τα τάπερ έκαναν το μαγείρεμα για τις γυναίκες από αγγαρεία, δημιουργία και εμείς οι υπόλοιποι, δοκιμάζαμε νέες, «διεθνείς» γεύσεις. …Κάποιες επαναστάσεις μπορεί, τελικά, να είναι αθόρυβες και να συντελούνται στις «ταπεινές» περιοχές του σπιτιού. Εξάλλου πιστεύω ότι το ευρωπαϊκό μέλλον της Ελλάδας το οραματίστηκε πρώτος ο Νικόλαος Τσελεμεντές. Οταν επινόησε τον μουσακά, ως εθνικό μας φαγητό, συνδυάζοντας το ελληνικό μποστάνι με την ιταλική μπολονέζ και τη γαλλική μπεσαμέλ.