Στο βραδινό αστέρι

Εσύ ξανθέ άγγελε του δειλινού

τώρα, καθώς ο ήλιος γέρνει στα βουνά,

άναψε του έρωτα τη λαμπερή σου δάδα·

φόρεσε τ’ αχτινοβόλο στέμμα σου

και χαμογέλασε πάνω απ’ την εσπερινή μας κλίνη!

Στους έρωτές μας χαμογέλασε, κι όπως θα σέρνεις

τ’ ουρανού τις γαλαζόχρωμες κουρτίνες

σκόρπισε τις ασημένιες δροσοσταλίδες σου

σε κάθε κάθε λούλουδο που τα γυμνά ματάκια του

σφαλίζει στην πιο κατάλληλη του ύπνου ώρα.

Επέτρεψε στον δυτικό σου άνεμο πάνω απ’ τη λίμνη

ν’ αποκοιμηθεί· μίλησε χαμηλόφωνα

με τα λαμπρά σου μάται

κι απόπλυνε το σούρουπο μ’ ασήμι. Γρήγορα,

πολύ γρήγορα, φεύγεις από κοντά μας·

ο λύκος τότε ουρλιάζει με μανία

και το λιοντάρι αγριοκοιτάζει

μέσα απ’ το σκοτεινιασμένο δάσος:

το τρίχωμα των κοπαδιών μας εσκεπάστηκε

από την ιερή σου δρόσο: προστάτεψέ τα με τη χάρη σου.