Είναι για κακό

Υπάρχουν πολλοί συμπατριώτες μας – ασφαλώς όχι η πλειονότητα – που θεωρούν σκανδαλώδη την απαγγελία κατηγοριών εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ. Οχι επειδή διαφωνούν με την ουσία της υπόθεσης ή φοβούνται ότι η δίωξη του πρώην προέδρου θα τον ενισχύσει αλλά, αντιθέτως, επειδή πιστεύουν ότι είναι ο ιδανικός ηγέτης για να ξανακυβερνήσει την Αμερική και τον κυνηγάει το «σύστημα» για να μην το πετύχει. Την προηγούμενη φορά ίσως να μην το πίστευαν, η ιστορική ατάκα του Αλέξη Τσίπρα ότι «ο τρόπος του μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά είναι για καλό» ίσως να τους είχε διασκεδάσει. Αλλά τώρα τον θέλουν, για να ανακατέψει την τράπουλα, για να τη σπάσει στους «πολιτικά ορθούς» και, φυσικά, για να σταματήσει τη βοήθεια προς τους Ουκρανούς και να τελειώσει ο πόλεμος με νίκη της Ρωσίας.

Υπάρχουν πολλοί συμπατριώτες μας – ασφαλώς όχι η πλειονότητα – που θεωρούν σκανδαλώδη τη δαιμονοποίηση του Βλαντίμιρ Πούτιν. Οχι επειδή πιστεύουν ότι είναι κανένα υπόδειγμα δημοκράτη, αλλά επειδή θεωρούν ότι είναι ο ιδανικός ηγέτης για να βάλει τη Δύση στη θέση της και να αποκαταστήσει τις ισορροπίες στον πλανήτη. Είναι σαφώς λιγότεροι από το 2018: στην έρευνα που είχε κάνει τότε η διαΝΕΟσις, και στην ερώτηση «Με ποιον θα έμοιαζε ο ιδανικός πολιτικός ηγέτης για την Ελλάδα;», ο ρώσος πρόεδρος είχε έρθει πρώτος με 30%, έναντι 14,2% για τη Μέρκελ και 12,8% για τον Μακρόν. Κι αυτό, τέσσερα χρόνια μετά την προσάρτηση της Κριμαίας! Στην αντίστοιχη έρευνα που έγινε το 2022, δύο μήνες μετά την εισβολή στην Ουκρανία, ένας στους πέντε Ελληνες εξακολουθούσε να έχει θετική άποψη για τον Πούτιν.

Το προφίλ αυτών των πολιτών είναι δύσκολο να προσδιοριστεί από τις δημοσκοπήσεις. Πολλοί από αυτούς ψηφίζουν «αντισυστημικά» (κάτι που σημαίνει πλέον Κασιδιάρη, Βελόπουλο και διάφορους άλλους γραφικούς), είναι βέβαιο όμως ότι αρκετοί υποστηρίζουν και τα μεγάλα κόμματα. Πρόκειται άλλωστε για ευυπόληπτους πολίτες, με τη διαφορά ότι πιστεύουν στην ουσία του μαοϊκού συνθήματος «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση». Δεν θέλουν την κανονικότητα, τους χαλάει τα σχέδια. Ηδονίζονται με τους αυταρχικούς ηγέτες, τους θεωρούν αιρετικούς, άρα χαρισματικούς. Περιφρονούν βαθιά τις μειονότητες, τους μετανάστες και πάνω απ’ όλα τους ομοφυλόφιλους. Παραβιάζουν τους νόμους όχι αναγκαστικά επειδή έχουν λεφτά για να πληρώσουν τα πρόστιμα, αλλά κυρίως επειδή νιώθουν ότι δεν τους αφορούν. Και σιχαίνονται τη δημοκρατία.

Ο ανθρωπότυπος αυτός δεν ενδημεί φυσικά μόνο στη χώρα μας. Αντιθέτως, έχει όλο και μεγαλύτερη πέραση, σε όλο και πιο ποικίλα περιβάλλοντα. Τρέφεται από τις κρίσεις, λατρεύει τους πολέμους. Κι όταν επικρατεί ηρεμία, λουφάζει, αναζητώντας την ευκαιρία να ξετρυπώσει ξανά.

Ποια είναι η καλύτερη άμυνα απέναντί του; Η διαρκής, επιθετική και ακομπλεξάριστη επανάληψη εννοιών στις οποίες έχει αλλεργία:  της δικαιοσύνης, της ισότητας, του σεβασμού. Απλά πράγματα, αλλά πάντα ισχυρά.