Ο Ρούμογλου και η περίπτωση Βουγιούκα

Ως παίκτης του Κονέκτικατ ο Απόστολος Ρούμογλου έγινε ο πρώτος έλληνας καλαθοσφαιριστής που κερδίζει τον τίτλο στο NCAA. Ομως δεν είναι ο πρώτος που αγωνίζεται σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο. Εχουν προηγηθεί πολλοί πριν από αυτόν, συνήθως χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Πρέπει, ωστόσο, να διευκρινιστεί τι συνιστά επιτυχία στην προκειμένη περίπτωση. Η ανάπτυξη του αθλητικού ταλέντου; Η απόκτηση ενός τίτλου σπουδών; Με ποια κριτήρια ένας αθλητής στην ηλικία των 18-19 ετών μαζί με την οικογένειά του λαμβάνουν την απόφαση να σπουδάσει το παιδί στις ΗΠΑ με αθλητική υποτροφία;

Στη συζήτηση αυτή η περίπτωση του Ιαν Βουγιούκα μοιάζει ως το ιδανικό παράδειγμα. Εδειξε από μικρός ότι είχε το ταλέντο να παίξει μπάσκετ, αγωνίστηκε στις «μικρές» εθνικές ομάδες μας και αποφάσισε να πάει στο πανεπιστήμιο του Σεντ Λούις για να σπουδάσει. Φοίτησε και τα τέσσερα χρόνια εκεί παίζοντας παράλληλα με την ομάδα στην 1η κατηγορία του NCAA, πήρε το πτυχίο του, επέστρεψε στην Ελλάδα και έκανε αξιοζήλευτη επαγγελματική καριέρα ως καλαθοσφαιριστής. Με τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την Εθνική ομάδα, με τίτλους, διακρίσεις και μεγάλα συμβόλαια. Και τώρα που σταμάτησε έχει ως εφόδιο το πανεπιστημιακό πτυχίο, που μπορεί να το χρησιμοποιήσει για να προχωρήσει στην επόμενη φάση της ζωής του.

Ο γράφων δεν θυμάται άλλη περίπτωση έλληνα καλαθοσφαιριστή που να συνδύασε με τόσο μεγάλη επιτυχία πανεπιστημιακές σπουδές στις ΗΠΑ και επαγγελματική καριέρα στο κορυφαίο επίπεδο του μπάσκετ. Ο Ιωάννης Παπαπέτρου θα μπορούσε να είναι ένας ακόμα, ωστόσο ύστερα από δύο χρόνια στο Τέξας αποφάσισε να πάρει το συμβόλαιο που του πρότεινε τότε ο Ολυμπιακός και να διακόψει τις πανεπιστημιακές σπουδές του. Αν υπάρχει άλλος, ζητούμε προκαταβολικά συγγνώμη για την παράλειψη.

Πάντως αν υπάρχει ένας λόγος για να ξενιτευτεί ένα παιδί στην Αμερική με αθλητική υποτροφία σε πανεπιστήμιο, είναι για να μείνει εκεί τέσσερα χρόνια και να πάρει το πτυχίο του. Αν τον ενδιαφέρει μόνο το μπάσκετ και όχι οι σπουδές, καλύτερα να καθήσει εδώ. Τα πράγματα έχουν αλλάξει, στην Ευρώπη και την Ελλάδα κατ’ επέκταση γίνεται καλή δουλειά στην παραγωγή καλαθοσφαιριστών. Οι Αμερικανοί δεν είναι πια οι μοναδικοί γκουρού του αθλήματος, γι’ αυτό κάθε χρόνο με όλο και μεγαλύτερη ένταση οι ομάδες του ΝΒΑ απομυζούν την Ευρώπη από τα ταλέντα της.