Από τον «Δρόμο» στα λαϊκά κέντρα διασκέδασης
Η Ρένα Κουμιώτη στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης το 1972
Η ανακοίνωση του θανάτου της έγινε μέσα από τους διαχειριστές του προσωπικού της λογαριασμού στο Facebook: «Η Ρένα Κουμιώτη δεν είναι πια μαζί μας. Εφυγε σήμερα ξημερώνοντας Δευτέρα 3 Απριλίου 2023 ύστερα από δύο μήνες προσωπικής μάχης με τη ζωή. Η μεγάλη ερμηνεύτρια όμως θα ζει πάντα ανάμεσά μας με τα τραγούδια της. Οσοι είχαμε τη μέγιστη τιμή να τη ζήσουμε από κοντά, γνωρίσαμε το ήθος, την ψυχή, τη σεμνότητα και την αξιοπρέπειά της. Μια μεγάλη κυρία έφυγε αλλά θα είναι πάντα εδώ… Δεν σταματούν έτσι του ρολογιού οι δείκτες…». Σύμφωνα με τις δικές της αφηγήσεις, στις ελάχιστες συνεντεύξεις που είχε παραχωρήσει, γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία το 1941, από γονείς πρόσφυγες οι οποίοι μετακόμισαν στον Πειραιά, στη Δραπετσώνα και έπειτα στην Κοκκινιά. Η μητέρα της πέθανε στα είκοσί της χρόνια, όταν η Ρένα Κουμιώτη ήταν επτά μηνών. Μεγάλωσε τόσο εκείνη όσο και τα αδέλφια της με τη γιαγιά της αφού ο πατέρας της ήταν ναυτικός και έλειπε συχνά. Οταν τελείωσε το δημοτικό άρχισε να εργάζεται σε διάφορες δουλειές. Ο πρώτος της γάμος, ο οποίος δεν κράτησε πολύ, ήρθε το 1960, μόλις είχε συμπληρώσει τα 19 της χρόνια. Τότε έγινε μητέρα για πρώτη φορά.
Τα πρώτα βήματα
Η περιπέτειά της με το τραγούδι ξεκίνησε ένα βράδυ, όταν είχε πάει να διασκεδάσει με τους φίλους της στο κέντρο όπου εμφανιζόταν ο Μιχάλης Μενιδιάτης. Ερμήνευσε το «Απόψε χάνω μια ψυχή και αυτή πονάει για μένα» που πρωτοερμήνευσε η Μαρινέλλα. Το επόμενο βήμα ήταν οι εμφανίσεις της στην ιστορική μπουάτ της Πλάκας, το 1968, την Απανεμιά. Εκεί την άκουσε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και έναν χρόνο αργότερα, το 1969, δηλώνει τη δισκογραφική της παρουσία σε έναν από τους σπουδαιότερους δίσκους της ελληνικής μουσικής ιστορίας, τον «Δρόμο» (Μίμης Πλέσσας – Λευτέρης Παπαδόπουλος) ερμηνεύοντας τις αξεπέραστες επιτυχίες «Πρώτη φορά» και το «Δώσε μου το στόμα σου». Ακολουθούν επιτυχίες όπως «Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες», «Αγαπιόμασταν», «Αναψε καινούργιο μου φεγγάρι» κ.ά., που σφράγισε με την ιδιαίτερη, στέρεη αλλά και τρυφερή ερμηνεία της. Οι δισκογραφικές επιτυχίες της κινούνταν παράλληλα με τις εμφανίσεις της στην Αθηναία, τα Δειλινά, τη Φαντασία, το Καν-Καν, τα Ηλιοβασιλέματα, τον Ζυγό, τα Αστέρια, δίπλα στους Γρηγόρη Μπιθικώτση, Σταμάτη Κόκοτα, Χρηστάκη, Γιώργο Ζαμπέτα, Μαίρη Λίντα. Το 1974 έφυγε για δουλειά στον Καναδά όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της.
Το 1983 επέστρεψε στην Ελλάδα και εμφανίστηκε πάλι με τον Γ. Πουλόπουλο, την Τζίνα Σπηλιωτοπούλου και την Αθηναϊκή Κομπανία στον Ζυγό. Μετά στα Ηλιοβασιλέματα με τον Ζαμπέτα και τη Μαίρη Λίντα και στ’ Αστέρια με τον Κόκοτα.
Η κατάσταση της υγείας της είχε επιβαρυνθεί τα τελευταία χρόνια. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν είπε το τελευταίο αντίο στον πρωτότοκο γιο της. Από τον περασμένο Νοέμβριο, έπειτα από απόφαση του δευτερότοκου γιου της και της οικογένειάς της, μεταφέρθηκε στο γηροκομείο. Αφησε την τελευταία της πνοή δίπλα στους αγαπημένους της ανθρώπους, και τα σπουδαία τραγούδια της με τις ανεπανάληπτες ερμηνείες της σε όλους μας.














