Το μήνυμα και το μέσο

Τέλος καλοκαιριού του 2022, ο Μητσοτάκης ζητούσε από τους υπουργούς να λειτουργούν περισσότερο «πολιτικά» στις κυβερνητικές συνεδριάσεις με ανοιχτή ανταλλαγή απόψεων. Ηταν μια προσπάθεια – έλεγαν τότε πρωθυπουργικοί συνεργάτες – να μπουν όλοι ενεργά στο πολιτικό παιχνίδι ενόψει των εκλογών. Στην πραγματικότητα αυτό έγινε πράξη στο τελευταίο Υπουργικό της γαλάζιας διακυβέρνησης. Αλίμονο αν ούτε μετά τον επίσημο προσδιορισμό της κάλπης για τις 21 Μαΐου δεν άνοιγε εκτενής κουβέντα συντονισμού για την προεκλογική τακτική. Οι περισσότεροι είπαν ότι η ΝΔ πρέπει να ρίξει αμέσως σκληρά διλήμματα στον δημόσιο διάλογο, κάποιοι αναρωτήθηκαν μήπως θα πρέπει αυτά να είναι κλιμακούμενα με δεδομένο τον στόχο της αυτοδυναμίας στη δεύτερη κάλπη, το Μαξίμου αποφάσισε τη σκληρή γραμμή και η πορεία προς την αναμέτρηση ξεκίνησε με πρώτα σλόγκαν και διακυβεύματα. Το μέχρι πρότινος τρίπτυχο «Συνέπεια – Συνέχεια – Σταθερότητα» αντικαταστάθηκε από το (μεταβατικό μέχρι την προκήρυξη των εκλογών) μότο «Σταθερά – Τολμηρά – Μπροστά» και τα διλήμματα μπήκαν κάτω από την ομπρέλα δύο φράσεων: «μπροστά ή πίσω», «συγκρούσεις με το παρελθόν ή συμβιβασμός;».

Ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε εμφατικά τον στόχο της «πολιτικής αλλαγής», ενώ το ΠΑΣΟΚ έσπευσε σε ψηφιακή καμπάνια υπό τον τίτλο «Κάνε τον θυμό, απόφαση αλλαγής». Πίσω από αυτά υπάρχει ένα δημοσκοπικό εύρημα που ανάμεσα σε αρκετά άλλα κινητοποιεί τα κομματικά επιτελεία: μια τάση για «αλλαγή», την οποία προσπαθούν όλοι να αποκωδικοποιήσουν και να την ενσωματώσουν στη ρητορική τους. Ενδεικτικά, στο ερώτημα αν «στις επόμενες εκλογές θα πρέπει να επιλέξουμε συνέχεια ή αλλαγή» (Metron Analysis/Mega), το 63% απάντησε αλλαγή, το 34% συνέχεια. «Να προχωρήσουμε αλλιώς σε κάθε τομέα και χώρο που έχει μείνει πίσω και δεν ακολουθεί τον ρυθμό της εποχής» έγραψε στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» ο Οικονόμου, «θα συνεχίσουμε να βουλιάζουμε ή θα αλλάξουμε;» είπε ο Τσίπρας από το Αργος, θέλοντας και οι δύο να δώσουν στίγμα «αλλαγής».

Στο τέλος της μέρας η καμπάνια του καθενός θα κριθεί από το πολιτικό και το προγραμματικό περιεχόμενό της. Το μέσο είναι σημαντικό. Κρισιμότερο όμως είναι το μήνυμα. Αν λείψουν οι σαφείς προτάσεις και η αντιπαράθεση επί διαφορετικών σχεδίων για την επόμενη μέρα, τα οποία χρειάζεται και να εξηγηθούν στους πολίτες, ουδείς θα έχει υπηρετήσει την απαίτηση για «αλλαγή». Απλώς θα εναλλάσσονται σε ψηφιακές πλατφόρμες, τηλεπαράθυρα και έντυπα εμπνευσμένα ή λιγότερο ευφάνταστα τσιτάτα.