Η μακιγιέζ

στη Λούλα Αναγνωστάκη

Επιστρέφει τριζάτη -όπως η θάλασσα-

σπίτι της. Είναι περασμένα μεσάνυχτα, άφησε

πίσω τα φώτα και τις ομιλίες του θεάτρου.

Η τσάντα με τα υλικά της δουλειάς -υλικά

του φεγγαριού- της βαραίνει το χέρι.

Μαζί οι αφές, ο καθρέφτης και ένα κάψιμο

στο δάχτυλο από τσιγάρο. Θα μπορούσε

να είναι από τα Γρεβενά, είναι όμως

από τη Μυτιλήνη.

Βαδίζει το δρόμο της επιστροφής, κοιτάζοντας

τις ρωγμές της ασφάλτου. Τα μαλλιά της χρώμα

σταριού, και το δέρμα το ίδιο. Το πρόσωπο

της ηθοποιού έχει στην τσέπη της, νόμισμα ανάγλυφο.

Το ξέρει απέξω. Τις μικρές ρυτίδες, τις φλέβες,

το εκμαγείο του μετώπου, τα μικρά αυτιά,

τα άβαφα χείλη, τους ψιθύρους, τα φρούτα στο τραπεζάκι.

Φως της ημέρας βλέπει σπάνια, μόνο σε καμιά εκδρομή.

Τα μυστικά της είναι οι στενοί διάδρομοι και το καμαρίνι.

Κατά τα άλλα διάγει ήρεμη οικογενειακή ζωή.

Την πρωταγωνίστρια την ακολουθεί όπως η ζέστη.

Τελευταία πίνει, και τα χέρια τρέμουν λίγο

όταν την ξεβάφει στο τέλος της παράστασης.

Η άλλη το ξέρει και απαντά με κοφτές κινήσεις

και ξυραφάκια-φωνήεντα που τινάζει μέσα από

τα δόντια. Της κάνει τον καφέ, της κάνει

μασάζ. Κάθε Δευτέρα (στην αργία του ηθοποιού)

χωρίζουν. Την άλλη, ξανασμίγουν. Ρουτίνα,

θα πεις. Καθημερινότητα, θα απαντήσει το σκοτάδι.

Δεν φέρνει ποτέ αντιρρήσεις. Υφαίνει όμως με

την υπακοή της ιστό αράχνης γύρω από την

αγέρωχη γυναίκα και ουσιαστικά την έχει παγιδεύσει.

Η σταρ φωνάζει, τρέμει, σπάει. Η μακιγιέζ

(η σκιά) την καθησυχάζει, της μιλά απαλά,

της βάφει τα νύχια και την πνίγει σιγά σιγά

όπως την έχει αιχμαλωτίσει μέσα

στην ίδια της τη ζωή.

Από τη συλλογή «Ο αθλητής του τίποτα» (1997), εκδ. Κέδρος

Μάνος Καρατζογιάννης, ηθοποιός – σκηνοθέτης.

Αριστούχος της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης Νέου Ελληνικού Θεάτρου Γιώργου Αρµένη. Εχει εκπονήσει τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Hull µε θέμα τη δραματουργία της Λούλας Αναγνωστάκη. Από το 2017 είναι καλλιτεχνικός διευθυντής στο θέατρο «Σταθμός». Μέχρι την Κυριακή των Βαΐων θα παίζονται εκεί οι παραστάσεις που σκηνοθετεί: «Χάπι» του Εντα Γουόλς (όπου ερμηνεύει τον ρόλο του Τζον Κέιν) και «Το τραγούδι της Φλέρυς» του Δημήτρη Οικονόμου με την Ελένη Κοκκίδου. Μετά το Πάσχα, στο ίδιο θέατρο, θα συμμετάσχει ως ηθοποιός στον «Ταρτούφο» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Γιάννη Νταλιάνη