Εσωθεν Θυμός

Πού να τόξερε η Πάολα όταν τραγούδησε το τραγούδι του Θεοφάνους (αυτή μια επιτυχία ήθελε να κάνει) ότι ο «Θυμός» θάρθει καιρός να γίνει φλάμπουρο και μπαϊράκι, σημαία και σημείο αναφοράς όλων σχεδόν των Ελλήνων. Η Πάολα απλώς μπήκε στο στούντιο σαν την καλή χαρά και τραγούδησε, εξαιρετικά μπορώ να πω. «Δεν είναι τρέλα ούτε μανία Δεν είναι παραλοοογισμός είναι…

Εδώ σταματάει όλη η ορχήστρα, σιγούν τα τύμπανα του ολέθρου και μετά από παύση όλο νόημα κι αναμονή ακούγεται: «είναι ΘΥΜΟΣ».

Το ακούς παντού πια χωρίς συνοδεία ορχήστρας βέβαια, πρόζα σκέτη, ξεροσφύρι, αλλά σ’ όλους τους τόνους και τις ντοπιολαλιές. Κι όχι μόνο σαν ουσιαστικό αλλά και σαν ρήμα, επίθετο και μετοχή.

«Εχω πολύ θυμό», «είμαι πολύ θυμωμένος», «τώρα έχω θυμώσει» και πάει λέγοντας. Ενας θυμός πλανιέται πάνω από τη χώρα. Στις τηλεοράσεις στις εφημερίδες στα μπλοκ στα σάιτ στα φουμπού ανάψανε τα πλήκτρα, πήρε φωτιά το Κορδελιό. Ο,τι κι αν κάνεις, όσο κι αν κλείσεις πόρτες, παράθυρα, μάτια στόμα και αυτιά, ο ΘΥΜΟΣ μπαίνει από παντού στο σπίτι. Οσο κι αν αντιστέκεσαι, θες δε θες, στο τέλος υποκύπτεις και συ και θυμώνεις. Ανθρωπος είσαι.

Και θέλω να ρωτήσω εκλογές έρχονται, τι μείνανε; Κάτι βδομάδες μερικές μέρες και τα ρέστα δευτερόλεπτα. Ετσι θα πάμε στις κάλπες με το θυμό; Αμ έτσι δεν βγαίνει κυβέρνηση. Ετσι βγαίνει το άχτι. Αυτό θέλουμε να βγάλουμε το άχτι μας; Εεε δεν γίνεται έτσι δουλειά.

Και στο κάτω κάτω τι σημαίνει «Θυμός»; Εγώ πήγα στο λεξικό και το ‘ψαξα. Κι όχι στο Πάπυρος Λαρούς, η «Δομή» κι άλλες αηδίες. Στο Udell & Scott παρακαλώ. Δώρο ακριβό πριν χρόνια του Αντώνη Νικολή που του το χρωστάω, και τι βρήκα; Ακούστε λοιπόν τις σημασίες του θυμού μας

«Θυμός: ψυχή, πνοή, ανάσα, ζωή, καρδιά ως έδρα των αισθημάτων, νόηση, διάθεση, βούληση, γνώμη, σκέψη, θάρρος, τόλμη, μένος, ψυχή ως έδρα της σκέψης, επιθυμία για φαγητό ή ποτό και τέλος οργή».

Εμείς λοιπόν, ως νεοέλληνες πάντα, απ’ όλα αυτά τι διαλέξαμε να πορευτούμε; το «Μένος» και την «Οργή». Κι όχι δεν λέω να μπούμε στο παραβάν, ούτε με πνοή, ανάσα, νόηση, διάθεση, θάρρος, επιθυμία για ποτό, ή φαγητό. Ας αφήσουμε όμως αν γίνεται, απ’ έξω το μένος και την οργή κι ας ρίξουμε την ψήφο μας με την «Ψυχή ως έδρα της σκέψης». Αν μας έχει μείνει ακόμα ψυχή, κι αν μπορούμε πια και να σκεφτόμαστε.

Αλλιώς, «Μας καρτερούν μαστιγωτές και συμπληγάδες» και είναι κρίμα. Κρίμα μεγάλο γιατί «Μες στα μαλάματα μια νύφη ξαγρυπνά. Εχει στα αυτιά της κρεμασμένες τις Κυκλάδες, κι είν’ το κρεββάτι της λημέρι του φονιά».

Αυτά για σήμερα. Το άλλο Σάββατο λέω να σας τραγουδήσω

άλλα τραγούδια, πιο ευάερα, ευήλια κι ευχάριστα.

Αν σας έχει περάσει η οργή και δεν με πάρετε με τις πέτρες.