Η αμηχανία μπροστά στην ήττα

Και στο τέλος κερδίζει ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Τόσες ημέρες ζητούσε το αυτονόητο ο ισχυρός άνδρας της Σούπερ Λίγκας, να έρθουν ελίτ διαιτητές στα πλέι οφ και οι «απέναντι» είχαν πέσει να τον φάνε. Και χθες αμηχανία. Η επιβεβαίωση του αποκλειστικού ρεπορτάζ του Γιώργου Παπαχρήστου από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο για την τηλεφωνική συνομιλία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον επικεφαλής της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν για το ζήτημα των διαιτητών από το πάνω ράφι, άφησε ενεούς όσους έδωσαν σκληρή μάχη για να πείσουν το δημόσιο αίσθημα πως οι Νταμπάνοβιτς είναι αυτοί που ταιριάζουν καλύτερα στο πρωτάθλημά μας.

Μέχρι και την τελευταία στιγμή ήλπιζαν πως ο Γιάννης Οικονόμου θα διέψευδε το δημοσίευμα των «ΝΕΩΝ». Και όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μίλησε για «διαφάνεια» και «διαιτησίες υψηλού επιπέδου» προσπάθησαν να βγάλουν άλλον λαγό από το καπέλο. Να «αδειάσουν» τους κυβερνητικούς χειρισμούς αναφέροντας πως η μόνη αρμόδια για τους διαιτητές είναι η ΕΠΟ. Ούτε καν η UEFA. Πολλοί, ανάμεσά τους ο Τάκης Μπαλτάκος και οι στενοί συνεργάτες του, αντιλαμβάνονται την ομοσπονδία ως ένα απόρθητο οχηρό το οποίο προστατεύει κάθε αυθαιρεσία στο όνομα του αυτοδιοίκητου. Πιστεύουν πως μπορεί να κάνουν ό,τι θέλουν και να μη δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, επικαλούμενοι άρθρα και παραγράφους.

Το ίδιο πίστευαν και οι συνάδελφοί τους στη FIFA, μέχρι που κατέφθασε το αμερικανικό ιππικό τον Μάη του 2015 και καθάρισε την κόπρο του Αυγείου που συγκεντρωνόταν για δεκαετίες στα ακριβά ξενοδοχεία της Ελβετίας και πίσω από βαριές πόρτες ομοσπονδιών. Κάποιοι κατέληξαν και στη φυλακή, όπως ο πρώην πρόεδρος της βραζιλιάνικης ομοσπονδίας Ζοσέ Μαρία Μαρίν, ενώ ο πανίσχυρος Ζεπ Μπλάτερ μόλις την περασμένη εβδομάδα ξέμπλεξε από τη δικαιοσύνη.

Αν είχε εισακουστεί από την αρχή η έκκληση του Βαγγέλη Μαρινάκη να έρθουν στα πλέι οφ elite διαιτητές, να υπάρχει διαφάνεια και όπου χρειάζεται η συνεργασία της UEFA δεν θα είχε προηγηθεί τίποτα απ’ όσα θλιβερά συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες. Ισως όμως να είναι καλύτερα έτσι, γιατί αποκαλύφθηκαν τόσο οι προθέσεις των φιλο-Νταμπάνοβιτς όσο και οι προπαγανδιστικές μέθοδοι σπίλωσης προσωπικοτήτων.