Φράχτες

Eνα από τα πιο ισχυρά όπλα της Νέας Δημοκρατίας σε αυτή την προεκλογική περίοδο θα είναι χωρίς αμφιβολία το Μεταναστευτικό. Κι αυτό, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στο πεδίο αυτό χαμένος από χέρι. Πρώτον, επειδή στην περίοδο που κυβέρνησε τη χώρα δεν μπόρεσε να βρει λύσεις σε ένα ούτως ή άλλως πολύ σύνθετο πρόβλημα. Δεύτερον, επειδή η κοινωνία κρατάει μια πολύ συντηρητική στάση, τόσο για πραγματικούς όσο και για κατασκευασμένους λόγους. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι κατηγορίες που εκτοξεύονται απ’ όλες τις πλευρές (ακόμη και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ!) για παράνομες επαναπροωθήσεις πέφτουν στο κενό. Οι μισοί λένε ότι δεν το πιστεύουν και οι άλλοι μισοί ότι καλώς γίνεται.

Ηταν έτσι δεδομένο ότι η εισήγηση του Δημήτρη Παπαδημούλη προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να σταματήσει η χρηματοδότηση φρακτών στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ θα αποτελούσε βούτυρο στο κυβερνητικό ψωμί. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη ζήτησε μάλιστα την αποπομπή του ευρωβουλευτή από τον ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που την αντίθεσή τους στους φράχτες έχουν εκφράσει τόσο το συγκεκριμένο κόμμα (όχι πάντα με τη μεγαλύτερη σαφήνεια) όσο και τα κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, οι Πράσινοι και η Κομισιόν. «Το φρούριο Ευρώπη δεν αποτελεί την απάντηση στη μεταναστευτική κρίση», επανέλαβε τον περασμένο μήνα ο Ζοζέπ Μπορέλ, προσθέτοντας το αυτονόητο: ότι δηλαδή «οι άνθρωποι φεύγουν από τις χώρες τους επειδή δεν υπάρχει μέλλον, δεν υπάρχει ειρήνη, δεν υπάρχει σταθερότητα».

Είναι αλήθεια όμως ότι η υποκρισία ξεχειλίζει από παντού. Η Ευρώπη δεν έχει μπορέσει να υιοθετήσει μια κοινή γραμμή για το Μεταναστευτικό, συμφωνώντας για παράδειγμα σε ποσοστώσεις, ενώ αρνείται να τροποποιήσει και τη Συνθήκη Σένγκεν που ρίχνει όλο το βάρος στις χώρες πρώτης υποδοχής. Μόνιμη λύση δεν αποτελούν ούτε οι συμφωνίες με χώρες όπως η Τουρκία, η Λιβύη ή η Ρουάντα, οι οποίες είτε εκβιάζουν είτε συναγωνίζονται στις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν είναι έτσι περίεργο που την τελευταία δεκαετία το μήκος των φραχτών κατά μήκος της ΕΕ έχει αυξηθεί από 300 σε πάνω από 2.000 χιλιόμετρα.

«Εμείς πάντως δεν χρηματοδοτούμε την κατασκευή τους», βροντοφώναξε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην τελευταία σύνοδο κορυφής. Η Ευρώπη δίνει χρήματα μόνο για οχήματα, κάμερες και παρατηρητήρια. «Αχ, τι καλά», απάντησε ο αυστριακός καγκελάριος Καρλ Νεχάμερ, «κι έτσι τα χρήματα που θα δίναμε εμείς για οχήματα, κάμερες και παρατηρητήρια θα τα διαθέσουμε για να χτίσουμε φράχτες». Το ίδιο είπε ουσιαστικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης χθες στον Γέρακα και θα επαναλάβει σήμερα στον Εβρο.

Η πρωτοβουλία λοιπόν των ευρωπαϊκών κομμάτων κατά των φραχτών έχει περισσότερο ηθικό παρά πρακτικό χαρακτήρα. Και ο καβγάς του Παπαδημούλη με τον Θεοδωρικάκο έχει περισσότερο να κάνει με τις εκλογές παρά με την υπεράσπιση των μεταναστών και των προσφύγων. Οι τελευταίοι είναι έτσι κι αλλιώς χαμένοι.