Σταθερότητα

Είναι πια επίσημο. Οι ψηφοφόροι θα προσέλθουν στις κάλπες στις 21 Μαΐου. Κι αν κάνει κάποιος τον κόπο να ακούσει τα προεκλογικά αφηγήματα των τελευταίων ημερών, θα πάνε με έναν σκοπό: να αποφανθούν ποιος μπορεί να εξασφαλίσει τη σταθερότητα. Στη νεοδημοκρατική οπτική γωνία, αυτή είναι εφικτή μόνο με μια αυτοδύναμη κυβέρνηση – ενός κόμματος, αλλά όχι ενός χρώματος, κατά τα πρωθυπουργικά λεγόμενα. Από τη συριζαϊκή σκοπιά, θα επιτευχθεί εφόσον η αξιωματική αντιπολίτευση αναδειχθεί πρώτο κόμμα για να φέρει την περιλάλητη προοδευτική συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ και το ΜεΡΑ25. Σύμφωνα με την πράσινη προσέγγιση, η πολιτική αστάθεια θα αποφευχθεί στην περίπτωση που αυξηθούν τόσο τα νούμερα του ΠΑΣΟΚ ώστε εκείνο να επιβάλλει τον πρωθυπουργό της αρεσκείας του – μετά την πρώτη αναμέτρηση – σε οποιονδήποτε από τους εκπροσώπους του δικομματισμού πιάσει το υψηλότερο ποσοστό. Και οι τρεις μεγαλύτερες πολιτικές δυνάμεις, λοιπόν, κόπτονται για τη δημιουργία μιας κυβέρνησης «μακράς πνοής» – ή, για να το πούμε κάπως πιο αποδραματοποιημένα, μιας με τετραετή θητεία. Τα μοντέλα που προτείνουν για τον σχηματισμό της, όμως, ενδέχεται να λειτουργήσουν κι ανάποδα.

Εντολή
Η μονοκομματική με υπουργούς οι οποίοι δεν προέρχονται από τη γαλάζια επετηρίδα – στα πρότυπα της σημερινής κυβέρνησης, όπως επισημαίνουν συνομιλητές του Μητσοτάκη, κι όχι σαν επανάληψη της Αποστασίας του 1965, όπως φωνάζουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι προσπαθώντας να συγκινήσουν τις γενιές που τη θυμούνται – παρουσιάζεται ως το κυβερνητικό σχήμα που θα έχει την ευχέρεια να λαμβάνει γρήγορες αποφάσεις. Ωστόσο, αυτοδυναμία ενδέχεται να σημαίνει και 152 βουλευτές. Ενδέχεται, δηλαδή, να σημαίνει πως ένας πρωθυπουργός θα επαφίεται στις βουλές οποιουδήποτε μέσα στην ίδια του την ΚΟ. Η προοδευτική κυβέρνηση που εισηγούνται οι αριστεροί, καθώς και η άλλη με τη σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση που ευαγγελίζεται ο κεντροαριστερός πρόεδρος, μοιάζουν εκ των προτέρων καταδικασμένες από τους πολιτικούς ναρκισσισμούς των αρχηγών οι οποίοι θα κληθούν να τις συγκροτήσουν – αφού θα εξαρτώνται από τη χημεία προσώπων τα οποία ομνύουν στις προγραμματικές συγκλίσεις ενώ ταυτόχρονα διατείνονται πως προτείνουν με το κομματικό τους πρόγραμμα προτεραιότητες ασύμβατες με εκείνες των δυνητικών «συνοδοιπόρων» τους. Γι’ αυτό, όποια εντολή για σταθερότητα κι αν δώσει το εκλογικό σώμα, πρέπει να τη διατυπώσει καθαρά. Να τη συλλαβίσει σχεδόν στα κόμματα.