Ζιγκ-Ζαγκ

Οι δρόμοι της Αθήνας δεν έχουν χώρο ούτε για δωρεάν ούτε για ελεγχόμενη χρονικά στάθμευση. Ακόμα και αυτές οι λίγες πλατιές κεντρικές αρτηρίες επιβαρύνονται από τα οχήματα που με αναμμένα τα φώτα alarm παρεμποδίζουν την ομαλή κυκλοφορία. Σε αυτήν τη μόνιμη ακαταστασία της καθημερινότητας, ούτε τα ταξί θα μπορούσαν να πειθαρχήσουν σε ανεφάρμοστους κανόνες οδικής συμπεριφοράς. Η Ευφράνορος στο Παγκράτι για παράδειγμα, δρόμος διπλής κατεύθυνσης από όπου διέρχονται τρόλεϊ, παραδοσιακά διαθέτει και μία μακρόσυρτη πιάτσα ταξί. Σε αυτόν τον κεντρικό δρόμο που δεν το λες και πλατύ βουλεβάρτο, συναντάς και διπλοπαρκαρισμένα – χωρίς alarm – αυτοκίνητα περίοικων.

Σε αυτό το ιδανικό αστικό περιβάλλον, στις πολυκατοικίες κοντά στην πλατεία Πλαστήρα λειτουργούν και ιδιωτικά ιατρεία πολλών ειδικοτήτων. Και ένα πρωινό, ένα νεαρής ηλικίας άτομο με κινητικές δυσκολίες, που περπατούσε μόνο του με πατερίτσες, κατευθύνεται προς την πιάτσα των ταξί. Το πρώτο κίτρινο όχημα στη σειρά περιμένει να επιβιβάσει. Ο νεαρός δυσκολεύεται να ανοίξει την πόρτα, καθώς προσπαθεί να ισορροπήσει στον εμφανώς ευάλωτο κορμό του. Ο οδηγός του ταξί, όχι μόνο δεν βγαίνει να τον εξυπηρετήσει, αλλά με ανυπέρβλητη αναισθησία και εκνευρισμό ανοίγει απότομα την πόρτα του συνοδηγού που χτυπά στο πρόσωπο τον νεαρό. Καθώς κλυδωνίζεται από την απρόσμενη χειρονομία του οδηγού, λίγο πριν σωριαστεί κάτω, δύο περαστικοί αντελήφθησαν το περιστατικό και έσπευσαν να τον βοηθήσουν.

Ειλικρινά όμως, τι απόθεμα αρωγής διαθέτει καθένας από εμάς όταν η μέρα του είναι ένα αδιάκοπο ζιγκ ζαγκ μέσα στην εγωπάθεια της επιβίωσης; Το σύστημα των κανόνων δεν λειτουργεί σαν στόχος ομόκεντρων κύκλων για να διασκεδάζουν οι θαμώνες του μπαρ που ξενυχτάνε πίνοντας μπίρα και ρίχνοντας πάνω του βελάκια. Η κοινή μας συνθήκη περιλαμβάνει πεζούς και οδηγούς, όλοι πολίτες με δικαιώματα και υποχρέωση ο ένας προς τον άλλον. Θα ήταν καλό να μας απασχολήσει η συλλογική μεμψιμοιρία ότι για κάθε ταλαιπωρία της καθημερινότητας φταίει κάποια γραφειοκρατική εξουσία και ποτέ το ιδιοτελές εγώ μας. Ας τελειώνουμε με την υποκρισία και ας ευθυγραμμίσουμε τα λάθη μας. Εστω κι αν τα θεωρούμε μηδαμινά.