Το ΠΑΣΟΚ είναι… κάπου εδώ

Κάποιοι, προδήλως κακόβουλοι και πιθανώς βαλτοί από αλλότριες δυνάμεις και συμφέροντα, θέτουν εκ του πονηρού ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα του ΠΑΣΟΚ ενόψει των επικείμενων εκλογών και, κυρίως, για τον ρόλο του στις αμέσως επόμενες πολιτικές διεργασίες για τον σχηματισμό ή μη κυβέρνησης από τη Βουλή της απλής αναλογικής. Ρόλος που ανάλογα με μια σειρά παραμέτρων, θα μπορούσε να είναι από μικρής έως και απόλυτα καθοριστικής σημασίας για τις εξελίξεις της επόμενης ημέρας. Αυτό είναι κάτι που το αντιλαμβάνονται όλοι όσοι έχουν συνείδηση της νέας πραγματικότητας που θα φέρει το νέο εκλογικό σύστημα. Το ζήτημα όμως είναι ότι αφού το αντιληφθούν, τι κάνουν. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Μετά την τραγωδία στα Τέμπη, η ΝΔ υπέστη βαρύτατο πλήγμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με έναν τρόπο, επίσης: δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε ελάχιστα την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων: κρίθηκε, σε δημοσκοπικό τουλάχιστον επίπεδο, περίπου ένα και το αυτό με την κυβέρνηση. Και αυτό επιβεβαιώθηκε και από τη μορφή της έκρηξης της κοινωνικής αντίδρασης παντού στην Ελλάδα. Ισως όμως για το ΠΑΣΟΚ τα πράγματα να είναι τελικά το ίδιο άσχημα: υπήρξε κατ’ ουσίαν γενικά αδιάφορο. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Ούτε άσπρο, ούτε μαύρο. Ούτε καν γκρι. Περίπου τίποτα. Πολύ περισσότερο έκανε αισθητή την παρουσία του εβδομάδες αργότερα όταν υπήρξε η κόντρα Λοβέρδου – Ανδρουλάκη περί επόμενου πρωθυπουργού, παρά την ώρα της φρικτής καταστροφής, κατά την οποία έμοιαζε σχεδόν αδιάφορη ποσότητα. Και, αυτό, για ένα κόμμα είναι μεγάλο θέμα.

Η αίσθηση που επικρατεί γύρω από το πάλαι ποτέ κραταιό κίνημα της Χαριλάου Τρικούπη, είναι ότι ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς θέλει να κάνει, πού πατάει και πού βρίσκεται, τι θέλει και τι δεν θέλει, πού στέκεται απέναντι στα πράγματα και στις εξελίξεις. Και δεν το γνωρίζει, επειδή δεν το ξέρει ούτε και το ίδιο. Ενα βήμα παραπέρα, η εντύπωση είναι ότι ακροβατεί ανάμεσα σε δύο βάρκες με πλοηγό τις εξελίξεις και τη δυνατότητά του να παίξει ρόλο σε αυτές ανάλογα με το πώς θα κάτσουν τελικά τα νούμερα, κάτι που ασφαλώς και δεν είναι επαρκώς προβλέψιμο σήμερα. Παρά την αντίδραση που προκάλεσε πάντως, η κίνηση του Ανδρουλάκη να «αποκλείσει» (σε περίπτωση που περνάει απ’ το χέρι του φυσικά…) και τους δύο αρχηγούς των μεγάλων κομμάτων από πρωθυπουργούς, ήταν πολιτικά έξυπνη: Πρώτον, επειδή κεφαλαιοποιεί την προναφερθείσα ενόχληση. Δεύτερον, επειδή τον εμφάνισε ως κεντρικό παράγοντα χωρίς, ακόμα τουλάχιστον, να είναι. Τρίτον, επειδή πριμοδότησε μία διαδικασία πλειοδοσίας στο πρόσωπό του ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα, που ναι μεν δεν εκδηλώθηκε, αλλά στο παρασκήνιο βράζει. Και γι’ αυτό άλλωστε έλαβε τέτοιες διαστάσεις, αλλά και προκάλεσε και την τόσο έντονη αντίδραση του ξεκάθαρα σκληρού αντιΣΥΡΙΖΑ κεντρικού πολιτικού του ΠΑΣΟΚ Λοβέρδου.

Ομως, αυτή η στρατηγική, αν και ευφυής, έχει τα προβλήματά της. Αφενός, επειδή δεν λειτουργεί εν κενώ. Πράγμα που σημαίνει ότι με τη σειρά της μπορεί να πυροδοτήσει επίσης αντίστοιχα φυγόκεντρες τάσεις από τις τάξεις του κόμματος, φυσικές, ή… «εργαστηρίου». Αλλωστε τέτοιες έχουν ήδη εκδηλωθεί σε μεσοχαμηλό επίπεδο. Αφετέρου, επειδή αδυνατίζει πολύ την ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα με την οποία θα προσέλθει το ΠΑΣΟΚ στις κάλπες, που όλο και περισσότερο παίρνει τον χαρακτήρα σημαίας ευκαιρίας. Και αυτό δεν πάει καθόλου σε ένα κόμμα που θέλει να επικαλείται αυτού του είδους την ιστορία ως κεντρικό εργαλείο προσέλκυσης ψηφοφόρων – που, όμως, η σημερινή κρίσιμη μάζα τους, δεν είχε καν γεννηθεί την εποχή των θριάμβων της «Αλλαγής». Κάτι που ενώ είναι καθοριστικής σημασίας για τις επόμενες εκλογές, ελάχιστα, έως καθόλου, λαμβάνεται υπόψη. Και μάλιστα από έναν ηλικιακά νέο αρχηγό.