Ο,τι πει η «εν τρούλω»

Η 25η Μαρτίου στις αρχές του ταραχώδους βίου μου ήταν συνυφασμένη με την παρέλαση, τον μπακαλιάρο (υγράλατος πάντα), τον Ευαγγελισμό, τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και τη σκορδαλιά. Α! Και με τα πρώτα παγωτά, για να το δροσίσουμε και λίγο το θέμα. Αργότερα έμαθα ότι ο μπακαλιάρος δεν ήταν το αγαπημένο φαγητό του Κολοκοτρώνη, ούτε η σκορδαλιά η σπεσιαλιτέ της Μπουμπουλίνας. Το θέμα ήταν, λέει, καθαρά εκκλησιαστικό. Επειδή η 25η Μαρτίου που η Εκκλησία εορτάζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, η οποία μύρισε τον κρίνο με τα γνωστά αποτελέσματα, συνήθως έπεφτε Σαρακοστή και οι χριστιανοί νήστευαν μέχρι και το λάδι να φανταστείς, και πώς να κάνεις τσιμπούσι, γιορτάρα μέρα, με ταχινόσουπα, το 1692 παρακαλώ, στην Πενθέκτη (όπως το διαβάζετε, Πενθέκτη, και δεν σηκώνω κουβέντα), τη γνωστή και ως «Σύνοδο εν τρούλω», αποφασίστηκε αυτή την ημέρα να επιτρέπεται το ψάρι. Αλλά το ψάρι ήταν πάντα ακριβούτσικο, δεν τρελάθηκε ξαφνικά ο Αδωνις και το ακρίβυνε, πώς και με τι να τ’ αγοράσεις; Ασε που και στην Ελλάδα δεν είναι μόνο οι δαντελωτές ακρογιαλιές της, είναι και το κατσάβραχο και τα κακοτράχαλα τα βουνά. Το λέει και το τραγούδι. «Ποιος είδε ψάρι στον Ψηλορείτη;». Εκεί ήρθε ο υγράλατος. Τι υγράλατος δηλαδή, παστός του κερατά. Αλλά έτσι ξερός και σκέτος, φάνταζε πολύ ξενομανές το έδεσμα, γι’ αυτό οι Ελληνες τού κοτσάρανε τη σκορδαλιά από δίπλα κι έγινε μεμιάς το πιάτο πιο δικό μας, πιο Ψωροκώσταινα. Και το κρατάμε εδώ πολύ αυστηρά το κέλευσμα της «εν τρούλω».

Εμείς στο σπίτι μας, δεν μπορώ να πω, επειδή ο αδερφός μου κι εγώ ούτε που να το μυρίσουμε το αλίπαστο, ο πατέρας συνήθως ταξίδι (παλιά το ταξίδι το γράφαμε με έψιλον γιώτα, «ταξείδι», ωραία), τι, να τηγανίσει η μητέρα να το φάει μόνη της; Της έστελνε η θεία η Ορσα ένα πιάτο με δυο κροκέτες και έξω από την πόρτα.

Γι’ αυτό μου ήρθε λίγο απότομα όταν βγήκα στο θέατρο, και τότε η 25η ήτανε θεατρομέρα, όχι τώρα που κάθε αργία καβαλάει ο πρωτευουσιάνος το τιμόνι κι όπου φύγει φύγει. Τότε, του Ευαγγελισμού, πλατεία – εξώστης τίγκα. Και στις δύο παραστάσεις.

Είμαστε λοιπόν στην απογευματινή λίγο πριν αρχίσουμε, όλοι πίσω στη σκηνή, και περιμένουμε να χτυπήσει το τρίτο. Μην πάει ο νους σας στο κακό, όταν λέμε τρίτο στο θέατρο εννοούμε κουδούνι και μόνο κουδούνι. Με το που χτυπάει το τρίτο και ανοίγει η αυλαία, μπουκάρει από την πλατεία στη σκηνή μια μπόχα, μια σκορδίλα, να μου πέσει η πίεση να βλέπω τον Φέρτη ιπτάμενο και στριφογυριστρούλα. Είδα τον άγγελό μου ο πρωτόβγαλτος.

Σήμερα, στις μέρες μας δηλαδή, δεν ξέρω τι γίνεται. Καλά, ειδικά φέτος δεν ξέρω καν αν θα παίξουμε. Στο Εθνικό εννοώ. Τους «Βρικόλακες».

Βλέπεις, γράφω Τετάρτη, που βέβαια εσείς θα το διαβάσετε Παρασκευή και στην πρώτη σελίδα θα γράφει «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», άντε να βγάλεις άκρη, και δεν ξέρω αν θα φύγουνε «τα παιδιά» από την κατάληψη, όπως υποσχεθήκανε. Ελπίζω. Τι να πω; Αντε, γιατί όλα τα θέατρα παίζουνε γεμάτα κι εμείς λουκέτο τόσες μέρες τώρα. Να πούμε εδώ ότι μαζί με την υπόσχεση της αποχώρησης έμαθα ότι ζήτησαν σχεδόν ευγενικά «τα παιδιά» να τους διαθέτει το θέατρο τη σκηνή στο Τσίλλερ να κάνουν εκδηλώσεις, παραστάσεις και άλλες πολιτιστικές ανατάσεις, επίσης δε να έχουνε και λόγο για το ρεπερτόριο του θεάτρου, αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά. Αυτό μου φαίνεται και λίγο παρατραβηγμένο. Να δώσεις εξετάσεις για να μπεις στη σχολή του Εθνικού να μάθεις πέντε πράγματα και μόλις μπεις να θες να τους μάθεις εσύ τι έργα ν’ ανεβάσουνε, κάπως ακούγεται. Αλλά πάλι δεν ξέρω, μήπως είμαι λίγο υπερβολικός. Δεν μπορεί να είναι όλοι τρελοί που λένε «τα παιδιά έχουνε πάντα δίκιο» κι εγώ ο γνωστικός. Μπα, πάλι εγώ είμαι στην απέξω. Πρέπει ν’ αρχίσω το αυτομαστίγωμα, αλλιώς δεν πρόκειται να στρώσω. Και πάλι καλημέρα σας.

Επί του πιεστηρίου: έφυγαν «τα παιδιά». Από χθες το Εθνικό παίζει και το χαίρεται. Ελπίζω κι εσείς.