Η Σαλαμύκονος στο Μαξίμου

Αν ο βάρβαρος ξυλοδαρμός του αρχαιολόγου στη Μύκονο δεν είχε συμπέσει χρονικά με το δυστύχημα των Τεμπών, δεν υπήρχε περίπτωση να συγκληθεί κυβερνητική σύσκεψη στο Μαξίμου υπό τον Πρωθυπουργό για το θέμα της πολεοδομικής και κατασκευαστικής ανομίας της Μυκόνου. Ομως αυτή η «τράκα», κατά την ορολογία του Βασίλη, συγκλόνισε – κατά κυριολεξία – ολόκληρη τη χώρα. Στα Τέμπη, τα τρένα τράκαραν μεταξύ τους, αλλά και η ελληνική κοινωνία τράκαρε με το τέρας που ονομάζουμε κατά συνθήκην «βαθύ κράτος».

Αυτό βέβαια δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση από τις ευθύνες της, διότι άλλο είναι να σου συμβεί το ασύλληπτο στα μισά της θητείας κι άλλο όταν κοντεύεις να συμπληρώσεις τέσσερα χρόνια. Αλλωστε και ο Πρωθυπουργός, αν έχω καταλάβει σωστά τις δηλώσεις του, εντοπίζει τις ευθύνες της κυβέρνησής του στην αδιαφορία ή τον φόβο της για το βαθύ κράτος – με το οποίο, ως γνωστόν, οι συγκρούσεις είναι επικίνδυνες και μπορούν να αποβούν μοιραίες για κάθε κυβέρνηση. Η τραγωδία της υπόθεσης, βέβαια, ήταν ότι η σύγκρουση που κάθε κυβέρνηση αποφεύγει, έγινε τελικά με 350 ανθρώπους, όσους επέβαιναν στη μοιραία αμαξοστοιχία.

Επειτα από αυτό, κάθε υποψία κυβερνητικής αδιαφορίας απέναντι στις εκφάνσεις του βαθέος κράτους δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή από την κοινή γνώμη. Και στην περίπτωση του ξυλοδαρμού του υπαλλήλου της Εφορείας Αρχαιοτήτων στη Μύκονο προφανώς εμπλέκεται το βαθύ κράτος, διότι χωρίς τη διαχρονική συναίνεση διαφόρων κρατικών υπηρεσιών δεν θα υπήρχε σήμερα η Μύκονος, σε όλες τις διαστάσεις της: ως αρχιτεκτονικό τερατούργημα (εξού και Σαλαμύκονος…), ως πλέγμα ισχυρών οικονομικών συμφερόντων και ως τουριστικό προϊόν. Για να δημιουργηθεί αυτό το τέρας, για να αποκτήσει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση, ώστε να τσακίζει στο ξύλο κρατικούς υπαλλήλους που τολμούν να κάνουν το καθήκον τους, δεν ευθύνονται ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις. Εδώ στην Ελλάδα, το κανονικό κράτος μπορεί να μην έχει πάντα συνέχεια στις πολιτικές του, αλλά το βαθύ κράτος έχει! Ειδάλλως, δεν θα υπήρχε η Μύκονος.

Για τους λόγους αυτούς, το επεισόδιο της Μυκόνου άξιζε υπουργική σύσκεψη στο Μαξίμου υπό τον Πρωθυπουργό. Από την αυτομαστίγωση, που δεν προσφέρει τίποτα, προτιμότερη η εγρήγορση έστω και εκ των υστέρων. Ως προς την ουσία του θέματος, δεν μπορώ να φανταστώ επ’ ουδενί τάξη και νομιμότητα στη Μύκονο, γι’ αυτό και θα πρότεινα την προσέγγιση του Τζορτζ Κέναν στο πρόβλημα της Σοβιετίας: «containment», δηλαδή συγκράτηση μέσα στα όριά της. Να είμαστε ρεαλιστές, λοιπόν. Να αναγνωρίσουμε de facto έναν βαθμό ανεξαρτησίας στο κρατίδιο (κάτι σαν το Βατικανό ή το Αγιον Ορος, θα βρεθεί η φόρμουλα, είμαι βέβαιος…), ασφαλώς έναντι ανταλλαγμάτων. Επειτα, θα περιμένουμε μέχρι να έχει μεταμορφωθεί πλήρως σε Σαλαμίνα των πλουσίων και να ησυχάσουμε…

Ο ΚΑΗΜΕΝΟΥΛΗΣ

Θυμάστε εκείνο το ευγενικό, το φοβισμένο παιδί που μας επισκέφθηκε τις προάλλες από την Κύπρο και ευχαριστούσε τον Πρωθυπουργό «πάρα πάρα πολύ για τη φιλοξενία»; Ναι, τον Νίκο Χριστοδουλίδη εννοώ, τον ιδιαίτερα αγαπητό μου Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, που μου θυμίζει κάπως Σπύρο Κυπριανού στα πρώτα βήματά του. Διαβάζω γκρίνιες στα ΜΜΕ της μεγαλονήσου, όμως, για τα αποτελέσματα της επίσκεψής του στην Αθήνα. Συγκεκριμένα, ορισμένοι αρθρογράφοι τού θυμίζουν ότι μόλις τον περασμένο Ιανουάριο σε ραδιοφωνική συνέντευξή του είχε πει: «Μία από τις πρώτες ενέργειές μας – και το συζήτησα στην Αθήνα – θα είναι η αναβίωση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος». Διευκρίνισε μάλιστα: «Μιλώ επιχειρησιακά, το έχω συζητήσει και με τον Πρωθυπουργό και με τον υπουργό Αμυνας όταν ήμουν στην Ελλάδα». Αυτά, που λέτε, του θυμίζουν και αναρωτιούνται γιατί δεν άκουσαν ούτε λέξη για το ΕΑΔ κατά την πρόσφατη επίσκεψή του. Ας του δώσουν λίγο χρόνο, να μάθει πρώτα να κάνει ασκήσεις αναπνοής για να ελέγχει το άγχος του…

ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ

Πώς μας συστήθηκε η κυρία Πόπη Τσαπανίδου στον νέο ρόλο της ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ; Με τον ισχυρισμό ότι υπήρξε η μικρή Μαρία, για την οποία λίγο καιρό προηγουμένως, ως δημοσιογράφος, υποστήριζε ότι ποτέ δεν υπήρξε. Επομένως, έχει οποιαδήποτε σημασία αν χαρακτήρισε τη συνέντευξη του Μητσοτάκη «κρεσέντο αναισθησίας»;