Με τον Σταύρο και για τον Σταύρο

Κάποτε, όχι και πριν από πολύ καιρό δηλαδή, αναπαράγαμε τη ρήση του Βαγγέλη Βενιζέλου από μια ομιλία του τον Δεκέμβριο του 2013 περί εκτσογλανισμού της κοινωνίας και της πολιτικής στη χώρα μας. Σήμερα – και δεν εννοώ μόνο τον τελευταίο καιρό αλλά ειδικά σήμερα – αυτό μου φαίνεται πολύ λάιτ. Αλλωστε τι είναι το τσογλάνι, εκ του τουρκικού «τσογλάν»; Οπως λέει το διαδικτυακό λεξικό, αρχικά σήμαινε τον νεαρό βοηθό του καφετζή και, με τον χρόνο, έφτασε να περιγράφει ένα νεαρό άτομο με κακή διαγωγή. Σιγά το πράγμα δηλαδή. Το κακό παιδί του σχολείου.   Αυτό όμως το πράγμα που βλέπουμε να συμβαίνει και που κορυφώθηκε προχθές και χθες με τη στοχοποίηση του Σταύρου Θεοδωράκη, αυτό που συνηθίσαμε να το αντιμετωπίζουμε με ανοχή και υπομονή ελπίζοντας ότι θα περάσει, ότι αποτελεί παρεκτροπή δεν είναι, απλώς, εκτσογλανισμός. Είναι σαφής, σαφέστατος εκτραμπουκισμός και εκφασισμός. Που διακινείται κανονικά, κανονικότατα (έστω και ασυνείδητα αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι) και από προοδευτικούς, «δημοκράτες» και γενικώς ευαίσθητους περί θεσμών και ελευθερίας του λόγου. Είμαστε με τα καλά μας;

Ο Σταύρος Θεοδωράκης λοιπόν έκανε μια συνέντευξη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, την πρώτη μετά την τραγωδία των Τεμπών. Μια συνέντευξη που θα ήθελαν να κάνουν όλοι οι συνάδελφοί μου. Αρκετές ώρες πριν από την προβολή της, από τότε που άρχισε να παίζει το τρέιλερ της εκπομπής δηλαδή, στον μαχαλά του Διαδικτύου ξεκίνησαν τα σχόλια περί «ξεπλύματος» και «πλυντηρίου». Με χρήση των συγκεκριμένων λέξεων – ή με ελαφρές παραφράσεις τους – όλα. Επαναλαμβάνω, χωρίς αυτοί που τα έγραφαν να έχουν δει τη συνέντευξη. Ναι μωρέ, δεν το καταλάβαμε ότι επρόκειτο περί γραμμής. Από την οποία είδα να πιάνονται και πολλές σουσούδες (και των δύο φύλων) της δημοσιογραφίας, κάνοντας κριτική σε έναν επαγγελματία που έχει δώσει και έχει περάσει τις εξετάσεις του, όταν εκείνοι μένουν εγκλωβισμένοι σε χαραμάδες κομματικών εξαρτήσεων και δημοσίων σχέσεων. Και την ώρα προβολής της εκπομπής, οι Ρουβίκωνες έκαναν τραμπούκικη επίθεση στην είσοδο του σπιτιού του δημοσιογράφου γράφοντας συνθήματα στην πόρτα. Το σχέδιο ολοκληρώθηκε. Διότι είναι σαφές ότι επρόκειτο περί προμελετημένου σχεδίου. Γιατί; Διότι δεν ήθελαν να πάρει συνέντευξη από τον Μητσοτάκη. Διότι ήθελαν να του υποδείξουν πώς να κάνει τη δουλειά του. Οχι μόνο τι ερωτήσεις να θέσει αλλά και τι απαντήσεις να πάρει.

Ολα αυτά έγιναν λίγες μέρες μετά την πορεία στην Αθήνα, με εκπροσώπους του ελληνικού Κοινοβουλίου – ναι, αυτούς που έχουν ορκιστεί πίστη στη δημοκρατία – ως εμπροσθοφυλακή πικετοφόρων με διαγραμμένες φωτογραφίες δημοσιογράφων. Το μήνυμα που προσπαθούν να περάσουν είναι σαφές. Οποιος δημοσιογράφος δεν συμφωνεί με την αντιπολίτευση και τα «πλοκάμια» της μπαίνει στο στόχαστρο, προπηλακίζεται, διαπομπεύεται, λιντσάρεται διαδικτυακά, απειλείται η σωματική του ακεραιότητα, γίνεται βορά σε εντεταλμένους τραμπούκους.

Αυτά, απ’ όσο ξέρω γίνονταν στη χιτλερική Γερμανία. Εκεί, εφορμούσαν τάγματα τραμπούκων, σαν τον Ρουβίκωνα, για να «συνετίσουν» και να στοχοποιήσουν. Ας μην το πολυκουράζουμε λοιπόν. Οσο αυτές οι πολιτοφυλακές και αυτή η νοοτροπία σέρνονται στους δρόμους, έχουμε κουτσή δημοκρατία.

Who is who

Εν τω μεταξύ, ας θυμηθούμε ποιος είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης, ο «κακός» δημοσιογράφος που έκανε τις «λάθος» ερωτήσεις και τον τραμπούκισε ο Ρουβίκωνας. Ηταν αυτός από τον οποίον ξεκίνησε η έρευνα για τη δολοφονία του Φύσσα. Η πρώτη, σχετική με το θέμα, τηλεοπτική εκπομπή δική του ήταν, στους «Πρωταγωνιστές». Σε αυτήν την εκπομπή άρθρωσε για πρώτη φορά λόγο η Μάγδα Φύσσα. Τα δικά του στοιχεία ζήτησαν οι εισαγγελείς για να ολοκληρώσουν τη δικογραφία.

Στην πολιτική μπήκε και βγήκε με την ίδια αξιοπρέπεια. Και ενώ σήμερα θα μπορούσε να ήταν, μέσω κάποιου άλλου κόμματος, βουλευτής ή ευρωβουλευτής, ξαναγύρισε στο μεϊντάνι της δημοσιογραφίας.

Ας μου επιτραπεί και μια προσωπική κατάθεση. Επί «Ποταμιού», είχα γράψει ένα τσουχτερό κείμενο εναντίον του το οποίο βεβαίως και είχε διαβάσει. Λίγες μέρες αργότερα τον συνάντησα σε μία εκδήλωση. Ηρθε προς το μέρος μου και νόμιζα ότι ήθελε να μου την πει. Μου έδωσε συγχαρητήρια για κάποιο άλλο κείμενό μου.