Κόμμα-σπανακόρυζο

Σε ποιον αρέσει το σπανακόρυζο; Εντάξει, λογικά υπάρχουν εκείνοι που το τρώνε με ικανοποίηση, σχεδόν με ευχαρίστηση γιατί έχουν γλιτώσει, ας πούμε, από τα φασολάκια και τις μπάμιες. Πόσοι όμως είναι αυτοί που στην κατηγορία με τα αγαπημένα τους φαγητά, δίπλα στην πίτσα και στο παστίτσιο, τοποθετούν το σπανακόρυζο; Μάλλον ελάχιστοι. Ισως γιατί και το ίδιο το σπανακόρυζο δεν ξέρει τι είδους φαγητό είναι. Είναι λαδερό; Είναι υγιεινό; Του πάει καλύτερα το λεμόνι ή ο άνηθος; Κάθε σεφ έχει τη συνταγή του.

Το σπανακόρυζο έχει το ίδιο πρόβλημα με τους πολιτικούς συνδυασμούς. Eίναι εύκολο να φτιαχτεί και συνδέει υλικά που με την πρώτη ματιά δεν έχουν και πολλή σχέση μεταξύ τους – όπως, ας πούμε, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος με τον Παύλο Πολάκη. Η μαεστρία είναι στη δοσολογία: με περισσότερο σπανάκι, γλιτώνεις θερμίδες και χαίρονται οι διαιτολόγοι, με περισσότερο ρύζι στην πραγματικότητα εξαπατάς τον εαυτό σου με λίγη πρασινάδα. Οπως και τα κόμματα, το σπανακόρυζο πρέπει να αποκτήσει μια ταυτότητα – αν αυτή βρίσκεται στο δέσιμο των υλικών, στο χέρι εκείνου που ανακατεύει την κουτάλα, τότε πρέπει κι αυτός να αποφασίσει πώς θα πάει τη συνταγή. Ποιους ταΐζει; Πόσο λεμόνι χρειάζεται για να καλυφθούν οι αστοχίες; Στη μέση του βρασίματος πισωγυρίσματα δεν υπάρχουν, εκτός αν ο μάγειρας ξέρει από την αρχή πως το φαγητό δεν θα βγει και το ρίχνει στην τύχη, για να το χαλάσει με τους όρους του.

Ενα κόμμα που κέρδισε με δόξα και τιμή πριν από οκτώ χρόνια και έχασε με κρότο πριν από τέσσερα μοιάζει με σπανακόρυζο. Μπροστά σε μενού λιτότητας, έμοιαζε με γεύμα γεμάτο γεύση και καυτό υδατάνθρακα – κι ας έκατσε στους μισούς σχεδόν αμέσως στο στομάχι. Απέναντι σε μια μπριζόλα που υποσχόταν ότι θα σερβιριστεί medium rare, να κρατάει τόσο-όσο, δεν έκανε την ίδια αίσθηση. Μπροστά στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, το ίδιο κόμμα έχει ξανά μια ευκαιρία: το επιτελικό κράτος δεν λειτούργησε όπως θα έπρεπε, η κυβέρνηση έμοιασε τουλάχιστον δύο φορές το τελευταίο διάστημα να πνίγεται στο δικό της λεμόνι, ενώ η υπόθεση των υποκλοπών και η μυρωδιά από το τρένο των Τεμπών συνέβαλαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να απολέσει πολιτικό κεφάλαιο. Οι συνθήκες δεν είναι εύκολες, δεν είναι όμως ούτε εκείνες που επικρατούσαν το 2019. Η συζήτηση για τη γοητεία του σπανακόρυζου γίνεται ξανά, ακόμα και αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θα ήθελε ο σεφ. Το ζήτημα είναι πως δεν είναι χαμένος από χέρι – αρκεί να αποφασίσει τη δοσολογία των υλικών και τον χρόνο του βρασίματος. Αρκεί να αποφασίσει ποιους θα ταΐσει τον Μάιο του 2023, ποιο είναι το ακροατήριό του.

Και εκείνη τη στιγμή, που ο μάγειρας είναι αντιμέτωπος μόνο με το ταλέντο και την κουτάλα του, που θα μπορούσε να εξελίξει τη συνταγή του για το κάτι παραπάνω, ανοίγει την κατάψυξη και βγάζει μια άμορφη μάζα μέσα από τη σακούλα με το μουστάκι. Ελπίζοντας πως όσοι κοιτούσαν στη βιτρίνα του μαγαζιού του για καμιά νέα γαστρονομική εμπειρία δεν θα καταλάβουν τη διαφορά. Συμβιβάστηκε στην ευκολία, ελπίζοντας πως μπορεί μεν να μην κερδίσει αστέρι Michelin, αλλά τουλάχιστον θα έχει φαγητό στο τραπέζι – λες και ακόμα και σήμερα δεν δίνει εξετάσεις για εκείνο το σπανακόρυζο που έκατσε στο στομάχι.