Ζήτημα προτεραιότητας

Κάθε φορά που έχουμε εκλογές, τα κόμματα υπόσχονται τα πάντα – αυτός είναι ο κανόνας. Ετσι, δεν πρόκειται να ακούσετε ποτέ πολιτευόμενο, ανεξαρτήτως ιδεολογικής κατεύθυνσης, να σας λέει: «Οχι, με αυτό εμείς δεν θα ασχοληθούμε». Για οτιδήποτε και αν τεθεί στον προεκλογικό διάλογο, το κάθε κόμμα έχει πάντα μια λύση έτοιμη να προτείνει στους ψηφοφόρους. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα προεκλογικά προγράμματα έχουν εγκυκλοπαιδικό χαρακτήρα και περιλαμβάνουν τα πάντα.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι ότι, ενώ οι επιθυμίες εκτείνονται στο άπειρο, οι πόροι, τα μέσα, οι δυνατότητες που διαθέτουμε για να τις πραγματοποιήσουμε είναι πάντα πεπερασμένες. Η μέρα διαθέτει μόνο 24 ώρες, οι ικανοί άνθρωποι είναι πάντα οι λιγότεροι, τα τεχνικά μέσα ποτέ δεν επαρκούν, τα χρήματα ποτέ δεν φτάνουν κ.ο.κ. Αναγκαστικά, επομένως, οι κυβερνήσεις θέτουν προτεραιότητες και αναλόγως κατανέμουν τους διαθέσιμους πόρους. Ετσι γίνεται πάντα, έτσι κάνουν όλοι. Εξυπακούεται από την ίδια τη φύση του ανθρώπου.

Από την κατάσταση που αποκαλύφθηκε μετά το δυστύχημα των Τεμπών, έγινε φανερό ότι για τον τέως υπουργό Μεταφορών, Κώστα (Αχ!) Καραμανλή οι σιδηρόδρομοι δεν ήταν ψηλά στις προτεραιότητές του. Προσοχή: δεν εννοώ στην εκτέλεση της περιβόητης σύμβασης 717, διότι ως προς αυτό οι εξηγήσεις του στη Βουλή υπήρξαν επαρκείς και, κατά τη γνώμη μου, ικανοποιητικές. Δεν ήταν όμως προτεραιότητά του η καταπολέμηση αυτού που θα λέγαμε «εργασιακή κουλτούρα ΔΕΚΟ», το οποίο αναδείχθηκε μέσα από αυτή την τραγική υπόθεση. Η νοοτροπία της ανευθυνότητας, του βολέματος και της συντεχνιακής συνενοχής, που αντιστρέφει πλήρως τους ρόλους υπαλλήλου και πολίτη και καταλήγει να αναιρεί τον λόγο ύπαρξης της δημόσιας υπηρεσίας.

Με αυτό το τέρας, ο παραιτηθείς υπουργός δεν είχε ασχοληθεί. Το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος, αν είχε ασχοληθεί, θα ήταν η Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων να υφίστατο και να λειτουργούσε. Ομως η ΡΑΣ ήταν ανύπαρκτη και ξύπνησε (απότομα μάλλον) μετά την «τράκα», για να βρει το θράσος να μας πει εκ των υστέρων ότι όλοι οι σταθμάρχες της κλάσης του Βασίλη είναι επικίνδυνοι και πρέπει να ξαναπεράσουν εκπαίδευση. (Θα τους το είπε να το κάνουν κάποιος δικηγόρος, υποθέτω, για να τους προστατεύσει από τυχόν μπλεξίματα…) Προφανώς γινόταν δουλειά στα τρένα, γι’ αυτό άλλωστε το περιβόητο έργο επί των ημερών του Κ. Αχ. Καραμανλή εκτελέστηκε κατά 70%, ενώ το είχε παραλάβει στο 18%. Ομως η όποια δουλειά έγινε ούτε έθιξε ούτε ενόχλησε τη συγκεκριμένη νοοτροπία. Ενδεχομένως να την παρέκαμψε, αλλά όπως είδαμε αυτό δεν βοήθησε πολύ…

Στο σημείο αυτό εντοπίζεται η πολιτική ευθύνη του Κώστα Αχ. Καραμανλή και την ανέλαβε αμέσως και επιτόπου, παραιτούμενος εκεί, στη σκηνή της τραγωδίας. Εκανε το αυτονόητο για κάθε στοιχειωδώς ευαίσθητο και αξιοπρεπή άνθρωπο. Να του πούμε μπράβο, γιατί το αξίζει – δεδομένου ότι τα γαϊδούρια είναι η πλειονότητα τριγύρω μας. (Μετρώ και τον εαυτό μου σε αυτά, για να μη νομίζετε…) Ως εκεί, όμως! Το τροπάριο των τελευταίων ημερών για τη γενναιότητα του Κ. Αχ. Καραμανλή πρέπει επιτέλους να σταματήσει από πλευράς των κυβερνητικών στελεχών. Είναι άκρως εκνευριστικό και, συνεπώς, αντιπαραγωγικό. Προκαλεί θυμό, όχι συμπάθεια για το πρόσωπό του και, για τον λόγο αυτόν, απορώ με τη διαρκή μνεία στη γενναιότητα του Καραμανλή από πλευράς των κυβερνητικών. Να είναι μήπως αυτός ένας τρόπος για να φιλοτιμηθεί και να διευκολύνει την κατάσταση; Δεν ξέρω, εκείνο που μπορώ να πω είναι ότι κάνει ζημιά στην κυβέρνηση συνολικά.

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ
Καλός άνθρωπος, αυτός ο Σι Τζινπίνγκ – εγώ πάντα το έλεγα! Χρυσός άνθρωπος! Δεν είδατε πώς συμπόνεσε τον Πούτιν και τον προσκάλεσε στη δική του χώρα, τώρα που αυτός ο καημένος δεν έχει πια και πολλά μέρη για να ταξιδέψει στο εξωτερικό; Οχι μόνο δημοκράτης, αλλά προπαντός άνθρωπος! Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι Κινέζοι βρίσκουν ότι ο ηγέτης μοιάζει φυσιογνωμικά με τον Γουίνι το αρκουδάκι (Winnie-the-Pooh). Είναι όμως ατυχές για τον Γουίνι και τις περιπέτειές του, διότι έχουν απαγορευτεί στην Κίνα, εξαιτίας αυτής της ομοιότητας…