Ταξινομήσεις

O γάλλος ευρωβουλευτής Ραφαέλ Γκλικσμάν χωρίζει τους φιλοπουτινικούς συναδέλφους του σε δύο κατηγορίες: τους «χρήσιμους ηλίθιους» και τα «πρωτοπαλίκαρα του Πούτιν». Οι πρώτοι ανήκουν σε μια ευρύτερη ομάδα ριζοσπαστών βουλευτών που αντιτίθενται στο ευρωπαϊκό κατεστημένο για λόγους αρχής. Οι δεύτεροι έχουν συνάψει μια ιδιαίτερη σχέση με τη Μόσχα είτε για ιδεολογικούς λόγους είτε από συμφέρον.

Η ταξινόμηση αυτή κατέστη αναγκαία ύστερα από τη δημοσίευση μιας έρευνας της ρωσικής αντικαθεστωτικής εφημερίδας Novaya Gazeta – Europe για το ποιοι υπερασπίζονται τα συμφέροντα του Κρεμλίνου στις Βρυξέλλες. Δύο κόμματα της ελληνικής Αριστεράς έχουν το προνόμιο να περιλαμβάνονται στην πρώτη δεκάδα. Από το 2019 ως τον περασμένο Ιανουάριο, τo KKE έχει αρνηθεί να υπερψηφίσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τα περισσότερα αντιρωσικά ψηφίσματα μετά το ΚΚ Πορτογαλίας, ακολουθεί ο Εθνικός Συναγερμός της Μαρίν Λεπέν, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ καταλαμβάνει την όγδοη θέση.

Οσο για τους ίδιους τους ευρωβουλευτές, πιο φιλοπουτινική ανακηρύχθηκε η Λετονή Τατιάνα Ζντάνοκα, ακολουθεί ο Τσέχος Ιβάν Ντάβιντ, με τον Κωνσταντίνο Παπαδάκη και τον Λευτέρη Νικολάου – Αλαβάνο του ΚΚΕ να καταλαμβάνουν τις δύο επόμενες θέσεις. Με εξαίρεση τη Ζντάνοκα, η οποία κάθε τόσο διαδηλώνει υπέρ της Ρωσίας έξω από το Ευρωκοινοβούλιο, οι υπόλοιποι ανήκουν λογικά στην κατηγορία των «χρήσιμων ηλιθίων», καθώς έχουν καταψηφίσει συστηματικά τα τελευταία χρόνια τα περισσότερα από τα σημαντικά ψηφίσματα όλων των ειδών που ξεχώρισε η Novaya – Europe. Οσο για τους ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ο λόγος που δεν φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις είναι ότι, όπως και οι συνάδελφοί τους από το ακροδεξιό αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας, προτιμούν να απέχουν παρά να καταψηφίζουν ανοιχτά τα ψηφίσματα κατά της Μόσχας.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Πώς γίνεται να αυτοαποκαλείσαι αριστερός και να απορρίπτεις μαζί με τους ακροδεξιούς την καταδίκη μιας χώρας που καταπατά βάναυσα το διεθνές δίκαιο εισβάλλοντας σε μια άλλη χώρα και δολοφονώντας τον πληθυσμό της; Η απάντηση έχει μεγαλύτερη σχέση με τον ελληνικό εξαιρετισμό παρά με τις εμμονές της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Διότι η τελευταία μπορεί να δίστασε, να αμφιταλαντεύτηκε, να προσπάθησε για ένα διάστημα να κρατήσει τις ισορροπίες, τελικά όμως συντάχθηκε με το μέτωπο της λογικής, ευθυγραμμίστηκε δηλαδή με όσους υπερασπίζονται «για όσο χρειαστεί» το θύμα της βάρβαρης εισβολής.

Η Ελλάδα, πάλι, αποτελούσε πάντα μια ιδιαίτερη περίπτωση. Οι δικοί μας αριστεροί δεν τρώνε κουτόχορτο, έχουν ιστορική μνήμη, ξέρουν να ξεχωρίζουν ανάμεσα στον καλό και τον κακό ολοκληρωτισμό, όπως και ανάμεσα στην καλή και την κακή βία, δεν πέφτουν λοιπόν στις παγίδες των φιλελευθέρων και δεν τους ακολουθούν. Στενοχωριούνται όταν βλέπουν νεκρά παιδάκια στην Ουκρανία, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αλλά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο θέλουν ο Ζελένσκι να κάνει πίσω, να αποδεχθεί δηλαδή τον ακρωτηριασμό της χώρας του, ώστε να τελειώσει ο πόλεμος και να γίνει ξανά δεκτός ο σύντροφος Πούτιν στα ευρωπαϊκά σαλόνια.