NON PAPER

…Και ο χρόνος φεύγει

Δεκαπέντε μέρες σήμερα. Δύο εβδομάδες από την τραγωδία που έφερε τα πάνω κάτω στον χάρτη της δημόσιας συζήτησης και σε πολλά άλλα. Ο θόρυβος από τη σύγκρουση, την «τράκα» όπως την είπε ο σταθμάρχης, ακούγεται ακόμη και σκεπάζει σχεδόν τα πάντα. Περί αυτού μιλάμε, περί αυτού ακούμε, περί αυτού γράφουμε. Εμείς που είναι η δουλειά μας αλλά και όσοι φτάνει μεσημέρι και τους πιάνει το άγχος ότι δεν έχουν «ανεβάσει» κάτι σχετικό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Φωνές, κραυγές, ψίθυροι, συλλαλητήρια, συνθήματα βουτηγμένα σε ένα μίσος που δεν μπορεί να φέρει τίποτα καλό, σοβαρές προτάσεις, απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες του χαβαλέ για γκομενίτσες και σουβλάκια, λύπη, μελαγχολία, πόνος, διχασμός, στοχοποίηση πενθούντων γονιών διότι τα λεγόμενά τους δεν εξυπηρετούν κάποιο κομματικό αφήγημα, ευθύνες που διαχέονται, ευθύνες που μεταφέρονται, ευθύνες που τις αποποιούνται αυτοί που τις έχουν, ο Μπιμπίλας (πάντα γελαστός και γελασμένος) κάτω από ένα πανό, ακόμη και το δελτίο υγείας, μετά την επίθεση, του Γιάνη Βαρουφάκη περνάει από τα Τέμπη. Εως τώρα, για εκείνη τη νύχτα μιλάμε σε ενεστώτα χρόνο.

Μέχρι πότε; Σιγά σιγά όλο αυτό θα αρχίσει να καταλαγιάζει, να κατακάθεται. Βλέπω μια έξαρση την 25η Μαρτίου. Τότε που θα ακουστούν διάφορα, από έξυπνα έως εξυπνακίστικα και από εύστοχα έως παρλαπίπες, σε σχέση με αυτό που στο σχολείο μαθαίναμε ως Εθνική Παλιγγενεσία. Δεν ξέρω αν θα γίνουν παρελάσεις ή αν θα προσαρμοσθούν οι εκδηλώσεις στο εθνικό πένθος, πάντως, αν γίνουν, πολύ φοβάμαι τίποτα έκτροπα με μούντζες στις εξέδρες των επισήμων. Διότι, απ’ όσο βλέπω, έχει ξεφτίσει και η φαντασία. Απόλυτη ξεπατικωτούρα του 2011.

Μετά; Μετά θα πλησιάζει το Πάσχα, θα έχει αλλάξει και η ώρα, άλλα συμβάντα θα αρχίσουν να μας χτυπάνε την πόρτα, ο Αδωνις Γεωργιάδης θα παρουσιάσει το πασχαλινό καλάθι και κάποιοι που δήλωναν τον αποτροπιασμό τους για το μπάχαλο με τις στιχομυθίες των σταθμαρχών, τις απροκάλυπτες διορθώσεις με το μπλάνκο, τα κόλπα για πλαστές υπερωρίες και τις άδειες από τη σημαία θα συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια ακριβώς στη δική τους δουλειά (ναι, μωρέ, δεν τα ξέραμε, από τα σύννεφα πέσαμε πάλι). Εν τω μεταξύ, θα έχουν προκηρυχθεί οι εκλογές, θα έχουμε άλλα για να διχαστούμε και να αλληλοβριστούμε, αυτή καθαυτήν η τραγωδία των Τεμπών θα αρχίσει να περνά στη δεύτερη σειρά της ειδησεογραφίας, θα μένει μόνο ως εργαλείο για να καταδείξει «πόσο καλοί είμαστε εμείς» ή «πόσο κακοί είναι οι άλλοι». Θα επανέρχεται κάθε φορά που η έρευνα θα αποκαλύπτει κάποια «συγκλονιστικά στοιχεία». Κι εμείς θα έχουμε ψηφίσει, θα έχουμε ξαναψηφίσει, θα έχουμε γίνει μαλλιά κουβάρια, θα φοράμε σανδάλια και ξεμανίκωτα και θα έχουμε φύγει για διακοπές. Ετσι είναι η ζωή.

Αυτοί που αφήνουμε πίσω μας

Για κάποιους όμως δεν θα συμβεί τίποτα από όλα αυτά. Ο χρόνος θα έχει σταματήσει λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 28ης Φεβρουαρίου. Είναι οι συγγενείς των νεκρών. Οι άνθρωποι που έχασαν τα παιδιά τους και δεν ξέρω πώς αισθάνονται όταν ακούν, αυτές τις μέρες, όλους εμάς να λέμε ότι τα θύματα της τραγωδίας είναι και δικά μας παιδιά. Δεν είναι. Δικά τους είναι. Στα δικά τους τραπέζια θα υπάρχουν από εδώ και πέρα άδειες θέσεις. Αυτοί θα θυμούνται το τελευταίο Πάσχα της κόρης τους, το τελευταίο καλοκαίρι του γιου τους. Αυτοί θα μαζεύουν τα άψυχα πράγματα που θα τους θυμίζουν οδυνηρά τις ψυχές που έφυγαν. Αυτές οι μανάδες και αυτοί οι πατεράδες θα σκουπίζουν για όλη τους τη ζωή βουβά δάκρυα. Γι’ αυτούς η συνειδητοποίηση της απώλειας, η πραγματική τραγωδία θα αρχίσει όταν για εμάς θα τελειώνει, τουλάχιστον ως είδηση. Οταν θα «διπλώνει» ο χρόνος.

Θα είναι και οι επιζήσαντες. Που μακάρι να είναι και διασωθέντες. Αυτά τα δύο δεν συμπίπτουν πάντα. Θα θυμάμαι πάντα με δέος τον Ανέστη Αντωνόπουλο. Τον 16χρονο που επέζησε από την άλλη τραγωδία στα Τέμπη, εκείνη που, το 2003, είχε βυθίσει στο πένθος ένα ολόκληρο χωριό. Και αυτοκτόνησε στα 35 του, έχοντας ζήσει 19 χρόνια ως ζωντανός νεκρός.