Βίαιοι, βρώμικοι και κακοί

Ο ξυλοδαρμός του Γιάνη Βαρουφάκη, στα Εξάρχεια, είναι ένα γεγονός απολύτως καταδικαστέο. Αυτονόητο για τη δημοκρατία και πολύ σωστά τα πολιτικά κόμματα την καταδίκασαν. Αλίμονο αν πλακώνουμε στο ξύλο όποιον διαφωνεί μαζί μας. Αλλά αυτός που εδάρη δεν συμπεριφέρθηκε όπως αρμόζει σε έναν πολιτικό αρχηγό δημοκρατικού κόμματος. Η τοποθέτησή του ότι τον έδειραν μπράβοι, αν την έπαιρνε κανείς τοις μετρητοίς, μπορούσε να του δημιουργήσει προβλήματα. Διότι αφού ξέρει ότι είναι μπράβοι, θα πρέπει να ξέρει και ποιοι είναι αυτοί οι μπράβοι ή, έστω, για ποιο λόγο τον έδειραν οι μπράβοι. Εχει διαφορές με συμφέροντα που χρησιμοποιούν μπράβους;

Ευτυχώς για τον Γιάνη Βαρουφάκη, επειδή είναι γνωστή η σχέση του συγκεκριμένου πολιτικού με την επιπολαιότητα, η Αστυνομία δεν έδωσε βάση στα λόγια του και έψαξε πειστήρια για να βρει ποιοι του επιτέθηκαν. Και σύντομα βρήκε, όπως όλα δείχνουν, τους δράστες του ξυλοδαρμού του.

Ποιος πίστεψε τον Βαρουφάκη και την εξυπνάδα του ότι τον χτύπησαν μπράβοι; Ενας φιλόδοξος κήρυκας του νεοκαραμανλισμού, ο Ευάγγελος Αντώναρος. Ο οποίος, μάλιστα, βρήκε ότι οι μπράβοι ήταν τραμπούκοι του παρακράτους, όργανα του «παρακράτους Μητσοτάκη». «Ερχονται δυσάρεστες μέρες καθώς το καθεστώς Μητσοτάκη βαδίζει προς το τέλος του. Οι τραμπούκοι του παρακράτους θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να εκφοβίσουν τον κόσμο», έγραψε στο Twitter.

Στο μεταξύ, όση ώρα έδιναν τις πρώτες βοήθειες στον δαρμένο και ώσπου ο Αντώναρος να εντοπίσει τους τραμπούκους του παρακράτους Μητσοτάκη, η Αστυνομία ανακάλυψε ότι οι τραμπούκοι ήταν πολύ ιδεολόγοι των Εξαρχείων κι ότι ό,τι έκαναν το έκαναν στο όνομα του αναρχισμού. Τρέμε, Κροπότκιν, και τρέμε, Ντουρούτι.

Τι δηλοί όλη αυτή η μανούρα; Οτι τον χώρο της υψηλής πολιτικής, μεγάλο τμήμα της τέλος πάντων, έχουν καταλάβει διάφορα αστροπελέκια. Ο ένας δηλώνει αριστερός, οι άλλοι αναρχικοί, ο τρίτος της λαϊκής Δεξιάς – αλλά κανείς τους δεν μπορεί να μοιράσει δυο γαϊδουριών άχυρα, γι’ αυτό όλοι δρουν ή κάνουν δηλώσεις στα τυφλά. Καθένας σύμφωνα με τις προκαταλήψεις του.

Η επόμενη ημέρα βρήκε τον Βαρουφάκη περήφανο γιατί τις έφαγε. Πολύ γενναιόδωρος, μάλιστα, έγραψε στο Twitter κάτι επικολυρικά, με δεσπόζουσα την ακόλουθη φράση: «Αντίθετα με τους 57, αναρρώνω». Ο άνθρωπος αυτός συγκρίνει τον εαυτό του και τα τραύματά του, που επιτέλους δεν του τα προκάλεσαν μπράβοι αλλά ιδεολόγοι (έστω της πλάκας) που τους γλείφει για να μαζέψει ψήφους προκειμένου να ξαναείναι στη Βουλή, με τους νεκρούς του τρομερού δυστυχήματος. Τι να πεις σε αυτή την περίπτωση; Αφες αυτώ;

Αν σας φαίνονται όλα αυτά γκροτέσκα, μείνετε σε ένα ακόμα περιστατικό από τη χθεσινή μέρα. Στη χθεσινή συγκέντρωση για τα θύματα στα Τέμπη, επιδεικνύονταν πανό με φωτογραφίες του Αρη Πορτοσάλτε αλλά και του Παύλου Τσίμα διαγραμμένες με ένα χι (ακριβώς πίσω από την αντιπρόεδρο της Βουλής Σοφία Σακοράφα και τον Δημήτρη Στρατούλη). Για ποιο λόγο «επικηρύσσονται» οι δημοσιογράφοι; Επειδή δεν αρέσει η φωνή τους, που συχνά διαστρεβλώνεται. Κάποιοι ανόητοι, π.χ., ισχυρίστηκαν ότι ο Παύλος Τσίμας υποστήριξε πως καλώς υπάρχουν θύματα γιατί έτσι βελτιώνονται οι υποδομές! Οχι μόνο δεν κατάλαβαν, δηλαδή, τα απλά πράγματα που είπε ο δημοσιογράφος, αλλά δεν έκαναν καν τον κόπο να καταλάβουν. Ακολούθησαν το ένστικτό τους.

Ενα ένστικτο τυφλό, που το οδηγούν οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα. Που αδιαφορεί για τα δεδομένα. Και επενδύει αποκλειστικά και μόνο στο μίσος. Καλώς ήρθατε στο 2010.

Η κουλτούρα της ατιμωρησίας

«Ποινική δίωξη για κακούργημα σε έναν 17χρονο επειδή έριξε πέντε φάπες σε μπόντι μπίλντερ πολιτικό;». Αυτό αναρωτήθηκε, χθες, με ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα, γνωστός δικηγόρος με έντονη δραστηριότητα στον χώρο των δικαιωμάτων. Μπορώ να καταλάβω τη θέση του ως επαγγελματική υπερασπιστική πρόταση του κατηγορούμενου. Αλλά δεν μπορώ να διανοηθώ ότι αυτή η θέση είναι «προοδευτική», ότι δηλαδή μπορεί να θεωρείται κανονικό πως κάποιοι μπουκάρουν σε ένα εστιατόριο, πλακώνουν στο ξύλο κάποιον με τις ιδέες του οποίου διαφωνούν και μετά πηγαίνουν στο σπίτι τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η Ελλάδα είναι μια χώρα στην οποία οι πολίτες μαθαίνουν ότι μπορούν να μην αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους, να μην κατανοούν ότι παραλείψεις ή συμπεριφορές που αντιβαίνουν στον νόμο μπορεί να έχουν και ποινικές συνέπειες. Η ατομική ευθύνη, συχνά, κρύβεται πίσω από συλλογικές λειτουργίες προκειμένου να υπάρξει ατιμωρησία. Η βία δεν είναι εκδήλωση κοινωνικού και πολιτικού μίσους, δεν είναι απειλή για τη δημοκρατία – αλλά απλώς μαμή της ιστορίας. Ελλάδα, η χώρα του τζάμπα.