Ας μη βιαστούν οι μικροί

Είναι σύνηθες να πανηγυρίζουμε για την εξέλιξη των φερέλπιδων άσων. Ποιος δεν θέλει, άλλωστε, ένα ταλαντούχο παιδί να μπαίνει στα βαθιά, να λάμπει με την παρουσία του, να προσελκύει τα βλέμματα και εν τέλει να βοηθά την (όποια) ομάδα του; Αλλωστε, χρόνια και χρόνια η ίδια φωνή ακούγεται ανά την ελληνική επικράτεια, μια φωνή που λέει «γιατί εμείς να θεωρούμε ταλέντο έναν ποδοσφαιριστή 20 ή 21 ετών, όταν σε όλη την Ευρώπη σε αυτή την ηλικία είναι φτασμένοι άσοι»; Σωστό. Με τη διαφορά ότι παντού και πάντα χρειάζεται το μέτρο. Και είναι ώρα να αποφασίσουμε τι ακριβώς θέλουμε αλλά κυρίως ποια (θα) είναι η συμπεριφορά ή η αντιμετώπιση των ομάδων απέναντι στους πιτσιρικάδες.

Αραγε, έχουμε μια έκρηξη του  φαινομένου με στόχο να μπει η νέα γενιά στο παιχνίδι και να αξιοποιηθούν οι ακαδημίες; Μήπως όλο αυτό το σκηνικό στήνεται επειδή δεν ρέει το χρήμα όπως παλιά και μιλάμε για κάτι που μοιάζει με «αναγκαία νέα συνθήκη»; Το μάτι πέφτει, κυρίως, στον ΠΑΟΚ, πολύ απλά γιατί είναι της μόδας όλο αυτό που συμβαίνει πέριξ της Τούμπας. Δηλαδή, όλοι φωτίζουν το πώς έρχονται παιδιά στην ομάδα του Δικεφάλου, από τον Κωνσταντέλια και τον Κουλιεράκη έως (πολύ πρόσφατα) τον Τζίμα. Το ζήτημα σχετίζεται με την περαιτέρω αξιοποίησή τους, την επάρκεια της όλης διαδικασίας, το να γίνει η κάθε ομάδα ένας καλός προορισμός ώστε γονείς να την εμπιστεύονται.

Η σκυτάλη πηγαίνει απευθείας στους νέους που ξεπήδησαν και θέλησαν να κάνουν καριέρα. Τα παραδείγματα πολλά και το πώς χειρίστηκαν το ταλέντο τους, μαρτυρά ακόμη περισσότερα. Αν, για παράδειγμα, κάποιος ρωτήσει τον Νίνη στις μέρες μας, ασφαλώς μπορεί να ακούσει πως «κάτι έγινε λάθος» και ο τότε παίκτης-φαινόμενο δεν έγινε αυτό που πραγματικά όλοι ανέμεναν από τον ίδιο. Οταν εντυπωσίασε στο ντεμπούτο του με τον Παναθηναϊκό, ωστόσο στην πορεία ανέκοψε ταχύτητα, με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια να αναζητεί νέο σταθμό προκειμένου να πετύχει μια επανεκκίνηση. Ισως, όμως, να είναι πλέον αργά. ‘Η τον Βαγιαννίδη που με ελάχιστα λεπτά συμμετοχής στο Τριφύλλι, επέλεξε να ακούσει τις σειρήνες, πήγε στα ξένα και εκεί δεν φάνηκε, οπότε πήρε τον δρόμο της επιστροφής για το Κορωπί και πλέον πασχίζει να καθιερωθεί στο σχήμα του Γιοβάνοβιτς. Μπορεί να προλάβει. Βλέπουμε και τον Τζόλη, τον κυνηγό που πριν από λίγα χρόνια άρεσε πολύ σε ευρωπαϊκά προκριματικά με τον ΠΑΟΚ και έκανε ηχηρή μεταγραφή στην Αγγλία. Χωρίς κάποια φοβερή εξέλιξη στην καριέρα του.

Ολοι οι ανωτέρω έτρεξαν να προλάβουν. Τι ακριβώς; Δεν τους πήραν τα χρόνια! Το μεγάλο θέμα είναι να κάνεις το άλμα όταν γνωρίζεις πού μπορείς να φτάσεις. Γιατί διαφορετικά μένεις μετέωρος ανάμεσα στις προσδοκίες και την πραγματικότητα. Που ίσως είναι και σκληρή.