Ενα debate Καραμανλή – Σπίρτζη

Βλέπει στην οθόνη τον σατιρικό παρουσιαστή να θυµώνει. Κουνάει το δάχτυλο στην κάµερα µε την ασφάλεια του ανθρώπου που δεν θα δεχθεί άµεση απάντηση. Και ο άνθρωπός µας σκέφτεται ότι αν µπορούσε να παγώσει την εικόνα και να ζωγραφίσει επάνω στην οθόνη, θα τον έκανε σαν αφγανό µουλά, την ώρα που απευθύνει µήνυµα κατά των απίστων. Σαν ιρανό αγιατολάχ που εκδίδει φετφά εναντίον των εχθρών της πίστης και του λαού. Το σκέφτηκε και το πρωί, όταν είδε τον άλλον, του lifestyle και της κοινωνικής κριτικής να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγµα. Κάθε µέρα στην εκποµπή του δείχνει µαγειρική. Τώρα έστησε µόνος του ένα καζάνι και, αφού τους τεµάχισε όλους σε ψιλά κοµµατάκια, τους έβαλε µέσα να βράζουν. Και αυτός από πάνω, ανακατεύοντας την κουτάλα, φόρεσε το πιο θυµωµένο ύφος. Τόσο θυµωµένο που οι άλλοι στο πάνελ έµειναν παγωµένοι, µην έχοντας κάτι να πουν, ακίνητοι για να µην τους πάρουν τα σκάγια που έβγαιναν από το οργισµένο πρόσωπο. Τους ακούει να µιλάνε εξ ονόµατος του λαού και, αν µπορούσε, θα τους απαντούσε µε το ίδιο νόµισµα. Τι θυµούνται, αλήθεια, αυτοί για το πώς ζει ο λαός; Δηµόσια πρόσωπα που ζουν πλουσιοπάροχα, βρίσκοντας όλες τις πόρτες ανοιχτές και το πρώτο τραπέζι να τους περιµένει. Talking heads που εκρήγνυνται όταν ακουστεί ή γραφτεί κάτι εις βάρος τους, διατηρώντας για τον εαυτό τους το δικαίωµα στην κριτική, απευθυνόµενοι από το βάθρο της τηλεθέασης µε τη γλώσσα βουτηγµένη στη χολή. Ο άνθρωπός µας δεν διαφωνεί απαραιτήτως µε όλα όσα λένε. Οµως τον εκνευρίζει το ύφος και η αισθητική τους. Το ύψωµα του δαχτύλου µαζί µε τον τόνο της φωνής. Η έκδοση και η επίδοση, ενώπιον λαϊκού δικαστηρίου, καταδικαστικών αποφάσεων εις βάρος όλων. Πολιτικοί, υπηρεσιακοί παράγοντες και δηµοσιογράφοι τεµαχίζονται και ύστερα περνάνε από τη µηχανή του κιµά για να παρουσιαστούν ως το τοξικό υλικό του εθνικού µας µουσακά. Τι διάολο; Διεκδικούν θέση στο Επικρατείας του Βελόπουλου;

Βέβαια κάποιος θα πρέπει να εκφράσει την οργή του κόσμου, έτσι δεν είναι; Μόνο που ο τρόπος της τηλεπερσόνας δεν εκφράζει μόνο οργή. Καλλιεργεί, αν όχι μίσος, μία αφοριστική διάθεση κατά των πάντων. Σε άλλες εποχές ο ίδιος λόγος θα μπορούσε να θεωρηθεί φασιστικός. Ο άνθρωπός μας ακούει στις παρέες του να συζητούν αν φταίνε οι δημοσιογράφοι. Πουλούσαν υπηρεσία στην κυβέρνηση, λένε οι φίλοι του. Θα ήθελε να τους πει ότι οι δημοσιογράφοι δεν κάλυπταν το θέμα και επί Πρώτης Φοράς, όταν, μάλιστα, η διαπλοκή ήθελε να τσαλακώσει τους αντισυστημικούς της δρακογενιάς που πήραν τις τύχες της πατρίδας στα χέρια τους. Ο άνθρωπός μας δεν θυμάται κανέναν να έχει στριμώξει στα σχοινιά τον Χρήστο τον Σπίρτζη και να του κάνει πιεστικές ερωτήσεις για τον σιδηρόδρομο. Πάντα το θέμα κάτω από το χαλάκι ήταν, μαζί με όλα τα προβλήματα που, καθώς χρονίζουν, γίνονται κομμάτι περίπου της εθνικής ταυτότητας. Και τώρα αναρωτιέται αν θα είναι αυτό το θέμα που θα κρίνει τις εκλογές ή θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα. Χμ, δεν είναι ακόμα σίγουρος. Αν στοιχημάτιζε ποιοι κερδίζουν από αυτό το κλίμα θα έβαζε τα λεφτά του οπουδήποτε εκτός από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Διότι του φαίνεται γελοίο από τη μια να ακούγονται τα περί επιτελικού και ψηφιακού κράτους και από την άλλη τα φαιδρά περί αποκατάστασης της Δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Είμαστε μια ανάσα από τις εκλογές και οι δύο κεντρικοί αντίπαλοι έχουν ξεμείνει από αφήγημα. Τουλάχιστον θα το έβρισκε υπέροχο να ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος με ένα πανηγυρικό debate ανάμεσα στον Κώστα Καραμανλή και στον Χρήστο Σπίρτζη. Να το στήσεις κάπου θεατρικά, ας πούμε στον Σταθμό Λαρίσης και να καλέσεις ως και σχολεία για να το παρακολουθήσουν. Θα είναι μία δραματοποιημένη αναφορά στην ελληνική κακοδαιμονία των τελευταίων πενήντα χρόνων. Ισως και με συντονιστή κάποιον θυμωμένο παρουσιαστή. Καλοκουμπωμένο στο ωραίο του κουστούμι, έχοντας το δίκαιο με το μέρος του και την οργή των χιλιάδων followers στο πλευρό του.