Η υποψηφιότητα που άναψε «φωτιές»

Διαπιστώνω ότι το θέμα της υποψηφιότητας ή μη του Κώστα Μεταφορών Καραμανλή (αναγκαίος ο διαχωρισμός από τον άλλο, τον ξάδερφο), έχει λάβει διαστάσεις δυσανάλογες των τεράστιων διαστάσεων και (πολιτικών) επιπτώσεων του δυστυχήματος στα Τέμπη. Δηλαδή, ενώ δώδεκα-δεκατρείς ημέρες τώρα, η φονική σύγκρουση των δύο τρένων έχει διαταράξει σοβαρά την κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας, από μία ορισμένη πλευρά (καθόλου τυχαίο ότι αυτή η πλευρά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ), προβάλλεται ως μείζον θέμα η υποψηφιότητα του Κώστα Μεταφορών, στις Σέρρες. Και ο μεν ΣΥΡΙΖΑ το κάνει για προφανείς λόγους, εκείνο όμως που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί η ΝουΔου τρέχει από πίσω από το θέμα, με δηλώσεις και αντιδηλώσεις, υποδείξεις στον Καραμανλή, παρεμβάσεις, παροτρύνσεις, επιθυμίες κ.λπ.

Το οποίο δημιούργησε μόνη της, ειρήσθω εν παρόδω.

Μια επιεικώς κουτή απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γ. Οικονόμου σε ερώτηση περί της υποψηφιότητας του Κ. Καραμανλή (ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να παραπέμψει το θέμα στις ελληνικές καλένδες, του τύπου «αυτή την ώρα του πένθους δεν τίθεται καν προς συζήτηση τέτοιο θέμα») πυροδότησε έναν κύκλο συζητήσεων, εντελώς άκαιρο και άκυρο! Και ταυτόχρονα επέτεινε την οργή της κοινωνίας, η οποία αρνείται να δεχθεί πως το θέμα μας τώρα είναι αν θα είναι υποψήφιος ο παραιτηθείς υπουργός Μεταφορών.

«Να με κρίνει ο λαός»

Και επειδή προχθές είχα και μία συνομιλία μαζί του, ακριβώς επί του θέματος αυτού, έχω να μεταφέρω εδώ, τα ακόλουθα:

– ο άνθρωπος είναι συντετριμμένος πραγματικά με ό,τι συνέβη (και θα ενημερώσω εν συνεχεία και τον ουσιαστικό λόγο για τον οποίο συνετρίβη συναισθηματικά)

– προσπαθεί να αντιμετωπίσει πολιτικά την κατάσταση, αλλά καταλαβαίνει ότι είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστεί, όχι εκείνος, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος βρισκόταν στη θέση του

– δέχεται πιέσεις, αλλά όχι από το Μέγαρο Μαξίμου, όπως μου ξεκαθάρισε, να αποχωρήσει οικειοθελώς από τα ψηφοδέλτια

– επί του παρόντος, δεν αντιλαμβάνεται γιατί πρέπει να το κάνει, από τη στιγμή που «δέκα ώρες μετά το δυστύχημα» ανέλαβε την πολιτική ευθύνη και παραιτήθηκε από τη θέση του υπουργού

– δεν καταλαβαίνει γιατί δεν αφήνεται από μόνος του ο λαός να αποφασίσει για την τύχη του – «να με κρίνει ο λαός αν πρέπει να αποχωρήσω και από την πολιτική. Αν θεωρεί ότι έχω και την ουσιαστική ευθύνη για ό,τι συνέβη, να με στείλει σπίτι μου. Ο λαός, όχι τα πρωτοσέλιδα και ο ΣΥΡΙΖΑ», μου είπε συγκεκριμένα

– δεν θεωρεί ότι έχει ουσιαστική ευθύνη. Πολιτική ναι. Οχι ουσιαστική. «Εκανα ό,τι μπορούσα για να ανατάξω τους σιδηροδρόμους που ήταν σε απόλυτη διάλυση όταν τους παρέλαβα. Γιατί θα χρεωθώ εγώ τα εγκληματικά λάθη των προηγούμενων;»

– δεν φοβάται, γιατί γι’ αυτά που υποστηρίζει, έχει, όπως διατείνεται, στοιχεία. «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική μου για ό,τι συνέβη, ας βάλει 30 βουλευτές του να συστήσουν τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής. Εκεί θα τα πούμε όλα».

Επί του παρόντος, συγκεντρώνει στοιχεία, ακούει εισηγήσεις, πραγματοποιεί συναντήσεις (προσεχώς και με τον πρόεδρο της Βουλής, εξ όσων έμαθα). Ο άνθρωπος που τον στηρίζει περισσότερο από όλους είναι ο πατέρας του, ο τελευταίος των καραμανλήδων, ο κύριος Αχιλλέας, ενώ και ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος είναι μεταξύ των ανθρώπων που βρίσκονται κοντά του. Ο ξάδερφός του, πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, τον συμβουλεύει να μην παραιτηθεί, γιατί εν συνεχεία, θα μείνει απροστάτευτος από τις επιθέσεις και όσα ακολουθήσουν σε σχέση με τα θύματα της τραγωδίας.

Θα χάσει το πλεονέκτημα

Για μένα το θέμα είναι ξεκάθαρο. Καλώς ή κακώς, ο υπουργός Μεταφορών «κάηκε» πολιτικά μετά τη σύγκρουση των τρένων, ειδικά μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο από τη Βουλή, όπου διαβεβαίωνε το Κοινοβούλιο (και μέσω αυτού τον ελληνικό λαό) για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων. Ανεξάρτητα από το αν είπε όσα είπε, γιατί αυτό του επέβαλλε η ιδιότητά του, η ουσία είναι ότι διαψεύστηκε τραγικά από τα γεγονότα. Αυτό είναι το ένα. Το δεύτερο, για τη δική του αυτοπροστασία, θα μπορούσε να ζητήσει ο ίδιος να τεθεί σε αγρανάπαυση. Νέος είναι, έχει όλο τον χρόνο μπροστά του να επανακάμψει και μάλιστα από καλύτερη θέση – είναι ο μόνος υπουργός κυβέρνησης, στα νεοελληνικά χρονικά, ο οποίος παραιτείται αυτοβούλως έπειτα από ένα καταστροφικό γεγονός. Είναι τίτλος τιμής αυτός; Είναι, αν σκεφτεί κανείς ότι πολλοί άλλοι που βρέθηκαν σε ίδια ή παρόμοια θέση σφύριζαν αδιάφορα κοιτάζοντας το ταβάνι ή έξω από το παράθυρο.

Και ένα τρίτο: αν αποχωρείς οικειοθελώς από οτιδήποτε είναι αυτό, διατηρείς μια αξιοπρέπεια η οποία είναι επίσης ένα σοβαρό πλεονέκτημα για να επανακάμψεις. Αν παραβλέπεις τι πρέπει να κάνεις από μόνος σου, και σου επιβληθεί εκ των άνω, γιατί διαβλέπω ότι στο τέλος αυτό θα γίνει, τότε χάνεις και το δίκιο σου, και φυσικά το πλεονέκτημα…

Λύγισε από τις σοκαριστικές εικόνες

Ολοκληρώνοντας το θέμα, θέλω να εξηγήσω τι εννοούσα προηγουμένως για την εικόνα της πραγματικής συντριβής για το δυστύχημα που απέπνεε, ο Κώστας Καραμανλής, μετά το δυστύχημα στα Τέμπη. Εκεί που τον είδαμε όλοι, να κάνει δηλώσεις στις κάμερες, με φόντο τα διαλυμένα βαγόνια.

Εχει την εξήγησή του όλο αυτό. Οπως πληροφορήθηκα, φτάνοντας από τους πρώτους στον τόπο της τραγωδίας το πρωί της Τρίτης, οι υπεύθυνοι που βρίσκονταν εκεί, είχαν την «πρωτοβουλία» να του δείξουν την κατάσταση που επικρατούσε στο δεύτερο βαγόνι που είχε διαλυθεί από τη σύγκρουση, παρότι δεν είχε ολοκληρωθεί η επιχείρηση του ΕΚΑΒ για την απομάκρυνση των σορών των θυμάτων. Το απερίγραπτο θέαμα, που θα έκανε ακόμη και τον πιο σκληρό άνθρωπο του κόσμου να λυγίσει, σόκαρε τόσο πολύ τον πρώην υπουργό, που το αποτέλεσμα, το είδαμε λίγο μετά την έξοδό του από αυτό, κατά τις δηλώσεις του στους δημοσιογράφους.

Και είναι αυτές οι εικόνες που τον έχουν διαλύσει εντελώς ως άνθρωπο, κάτι που ασφαλώς θα βαρύνει και στην τελική του στάση. Ετσι πιστεύω…

Ενα ξεχωριστό βιβλίο

Το βιβλίο που θα εισηγηθώ για σήμερα, δεν είναι ένα βιβλίο γενικής «χρήσης», δεν μπορείς ας πούμε, να το πάρεις το καλοκαίρι στην παραλία. Οχι πως σου το απαγορεύει κανείς, αλλά από τον τίτλο του και μόνο, θα καταλάβεις ότι πρόκειται για μια έκδοση που έρχεται να προστεθεί στη σειρά των βιβλίων περί την αυτογνωσία των Ελλήνων για τη χώρα στην οποία ζουν. «Καινοτομία και Βιομηχανικός μετασχηματισμός στην Ελλάδα» επιγράφεται, και συγγραφέας του είναι ο κ. Λευτέρης Αναστασάκης, επί πολλά χρόνια στέλεχος πολυεθνικών εταιρειών αλλά και του ΣΕΒ. Η περίοδος που πραγματεύεται ο συγγραφέας είναι μια περίοδος 23 ετών, από το 1950 έως το 1973, ήτοι από την καθημαγμένη μετεμφυλιακή Ελλάδα ως τις παραμονές της πτώσης της χούντας των συνταγματαρχών. Με στοιχεία ύστερα από επίμονη έρευνα, αλλά και με γνώση εκ των ένδον, γι’ αυτή την περιπετειώδη περίοδο της ελληνικής οικονομίας, που αναπτύχθηκε σε ένα πολλαπλώς ταραγμένο πολιτικό πλαίσιο, ο Λ. Αναστασάκης επιχειρεί να δώσει στον αναγνώστη του μια εικόνα, η οποία προφανώς δεν είναι διακριτή και εμφανής για τους εκτός της πραγματικής οικονομίας. Και το κάνει ικανοποιητικά, με μαεστρία και με συνέπεια, καθιερωμένου συγγραφέα.

Εγγύηση περί της ποιότητας του έργου, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΡΚΥΡΑ, είναι νομίζω ο πρόλογος που ανήκει στον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα και ο επίλογος του πρώην διοικητή του ΟΤΕ Παναγιώτη Βουρλούμη.

Καλοτάξιδο…